Cynical blues

ΠΑΜΕ με παντελόνια.
Προσπαθώ να καταλάβω τί ακριβώς έγινε χθες στην Αθήνα , θεωρώντας εξαιρετικά δύσκολο από την αρχή να προσεγγίσω την πραγματικότητα.
Αφενός επειδή λείπω και είμαι απόλυτα απορροφημένη με τα δικά μου προβλήματα , αφετέρου επειδή νομίζω ότι ακόμα και κοντά οι παραμορφωτικοί φακοί λειτουργούν άψογα μέσω των απόψεων , οπότε η ακρίβεια είναι δεδομένη μέσω μεγάλων αποκλίσεων.
Χθες το απόγευμα, την ύπαρξη του νεκρού στα γεγονότα του Συντάγματος , την πληροφορήθηκα από ένα Γερμανό. Έδειχνε σοκαρισμένος.
Αρκέστηκα να ρωτήσω "μόνο ένας;" χωρίς να αισθάνομαι απολύτως τίποτα. Έχω κόψει ταρίφα από τους 10 και πάνω θα αρχίσω να ανησυχώ, κυνισμός.
Αποφεύγοντας να κάνω άλλο σχόλιο για να μη δείξω πόσο πολύ έχω πάρει στο "ψιλό" αυτή την εξαιρετικά άσχημη κατάσταση. Δεν υπάρχει λόγος να δίνουμε δικαιώματα σε άλλους. Αν και ο Γερμανός είχε όρεξη να μάθει, απέφυγα να εξηγήσω.
Θα θύμωνα περισσότερο και θα ήταν πολύ φυσικό για το στυλ μου να του ξεστομίσω κάτι σαν "το πολύ πολύ μην φας βαριά το βράδυ, και ρίξε και μια προσευxή. Δεν μας παρατάς λέω εγώ.. "
Πόνεσε το Κίελο την Αθήνα, τί άλλο θα δούμε ακόμα..
Από την αρχή εκείνο που κυρίως αισθάνομαι είναι θυμός, όχι μόνο για όσους διαχειρίζονται όλο αυτό αλλά και γι αυτούς που συνειδητά ακολούθησαν χωρίς να κάτσουν έστω και μια στιγμή να σκεφτούν τα εύλογα, "τί, πού, πώς και κυρίως γιατί..".
Δεν είναι ένας θυμός πρόσκαιρος, είναι χρόνιος. Ποτέ δεν πίστεψα στα οικονομικά θαύματα με τα οποία θέλησαν να μας ταϊσουν, ποτέ δεν θεώρησα ότι η εικόνα που έβλεπα ήταν ικανή να δημιουργήσει μια 'δυνατή Ελλάδα με σταθερή οικονομία'.
Όχι εξαιτίας των μεγεθών μόνο, αλλά εξαιτίας της ποιότητας όσων έβλεπα.
Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποίησα ότι είχαν θεμελιωθεί πολύ γερά τα κλασικα μοντέλα ανάπτυξης οπότε είναι αδύνατο να απελευθερωθώ από αυτά αλλά λυπάμαι πολύ το "ελληνικό επίτευγμα και θαύμα" ούτε τα είδα, ούτε τα βίωσα, ούτε τα κατάλαβα έστω και στιγμιαία.
Αν αδικώ τα θαύματα και τα επιτεύγματα , ας με συγχωρέσουν. Μπορώ να ζήσω και χωρίς να με συγχωρέσουν.
Θυμός, έντονος θυμός που μεταβάλλεται.
Κυρίως επειδή το πρόβλημα προϋπήρχε, οι αγορές δεν ανακαλύφθηκαν τώρα τελευταία, αλλά η σημαντικότερη αιτία θυμού, έρχεται και δένει απόλυτα με τον τρόπο που σκέφτομαι : "αν σήμερα είμαστε καλά, δεν σημαίνει ότι θα μας αφήσουν και αύτιο να νιώσουμε το ίδιο" . Αυτό σημαίνει πρόβλεψη .
Οι αγορές δεν ανακαλύφθηκαν ξαφνικά , τη δύναμη των αγορών έπρεπε να την έχουν προσμετρήσει στα μοντέλα και στις συνθήκες στα μέτρα του δυνατού, αδιαφορώντας για τα μικρο- πολιτικά κόστη. Τώρα είναι πια αργά.
Εδώ - επιχειρώντας μια προσέγγιση - είναι σαν να προσπαθείς να συγκρατήσεις ένα σύστημα όταν το υλικό επιταχύνει ανεξέλεγκτα και ξεπερνά τις θεωρητικές καμπύλες που αναγκαστικά ακολουθείς. Το πολύ πολύ να γίνεις ήρωας αφού σε έχουν μαζέψει - αν βρουν κάτι - με το κουταλάκι. Εννοείται ότι οι περισσότεροι θα σε έχουν πει βλάκα. Κάπως έτσι το βλέπω.
Ήξεραν ότι η διόγκωση του χρέους επιταχύνεται χωρίς όρους, όρια και κανόνες με επιταχύνσεις που αμφιβάλλω αν αντιλήφθηκαν ποτέ σε τί τιμές θα φτάσουν. Τώρα πια, όλοι θα περιμένουμε τη φωτιά, ψυχρή θερμή δεν έχει σημασία. Όσο πιο άδειος είσαι την ώρα που ξεσπάει η κρίση τόσο πιο καλά ανταποκρίνεσαι στην επιβίωση
* Η περιφρούρηση και άλλα ψιλά γεγονότα
Δεν έχω άποψη , αν και προσπαθώντας να έχω την εικόνα τη βρίσκω σουρεαλιστική. Από την άλλη βέβαια τη βρίσκω πολύ πρακτική από πολλές απόψεις. Ό,τι υπογραφόταν εκεί μέσα , εξασφαλίζει πολιτική επιβίωση για πολλούς. Technically speaking
Όσο για το αν οι γυναίκες πολιτικοί φοράνε παντελόνια σε αυτή τη χώρα, επιτρέψτε μου να μην ακολουθήσω τον ενθουσιασμό, σε μια τόσο ρευστή κατάσταση όλοι βάζουν υποθήκες στο μέλλον, άλλος με τα παντελόνια του, άλλος με σορτσάκι, άλλη με μίνι, ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί για να επιβιώσει και αύριο.
Εμείς όσο ακομα ακολουθούμε το συναισθηματικό ρεύμα απλά χάνουμε χρόνο.
Κλείνοντας θα έλεγα ότι οι χώρες δεν έχουν ανάγκη από ήρωες και μεσσίες , έχουν ανάγκη από σοβαρούς και αξιοπρεπείς.
Οι οποίοι αν και όποτε προκύψουν στην επιφάνεια, ξέρουν να διαχειριστούν και τις ελευθερίες και τα δικαιώματα..αποδεσμευμένοι από τα μικρο-πολιτικά κόστη. Για να μην ανακαλύπτουν όρους όπως ο όρος "πάλη με τις συντεχνίες " στα γεράματα, όταν μικροί όποτε το άκουγαν εξεγείρονταν στα αμφιθέατρα, αρνούμενοι με λαύρους  λόγους .. εξάλλου και οι φοιτητικές παρατάξεις εκείνης της εποχής ήταν μικρές συντεχνίες ενθουσιασμένων χειροκροτητών που ανέδειξαν στελέχη  [ αυτό ως παρένθεση ] - καλό το στοκάρισμα, αλλά πάντα θα παραμένει μερεμέτι, δεν είναι τοιχοποιία και κατασκευή , εντάξει ;
Αρκεί να μην ξεχάσουν ότι τώρα πια όπως έχει διαμορφωθεί η παγκόσμια πραγματικότητα τα προβλήματα λύνονται όσο πιο συνολικά γίνεται προσμετρώντας και τις ιδιαιτερότητες των λαών δίπλα τους.  Δεν είμαστε μόνοι, ας ξεπεράσουμε και εμείς το ιστορικό παρελθόν και ας εγκαταλείψουμε το λίκνο που μας κοιμίζει, δεν θα βλάψει κανέναν η ενηλικίωση , η εθνική ωρίμανση και ενηλικίωση.
Αν και όλο αυτό το θεωρώ μια πολύ αισιόδοξη -σχεδόν αδύνατη - προοπτική. Νομίζω ότι ηλικιακά δεν παίρνει τη γενιά μας να το ζήσει αυτό,
Οι επόμενες γενιές πιθανώς, αν ξεπεράσουν τα συμπλέγματα που τους δημιουργούνται με αυτές τις συνθήκες, τα οποία συμπλέγματα είναι το τέλειο υπόβαθρο για να δημιουργηθού οι ίδιες και χειρότερες συνθήκες σε 50-60 χρόνια.
Το δράμα δυστυχώς, είναι ότι εμείς ως πιο χορτασμένοι, ταξιδεμένοι και σπουδαγμένοι χάσαμε τη χρυσή ευκαιρία να το εξελίξουμε , τελικά υπήρξαμε πολύ συντηρητικοί, παραδοσιακοί, δειλοί και τελικά  μικροαστοί όλοι μας, κρίμα..
Αυτά και καλή σας μέρα από το Κϊελο των 4 C , αν και θα ήθελα να γράψω και άλλα το αφήνω - είστε το μικρό διάλειμμα από άλλους είδους γράψιμο που έχω και με έχει ξενυχτήσει.
Άντε να βάλουμε και λίγη μουσική, να το ελαφρύνουμε λίγο


*