Πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τη φίλη Lou Salome που ευγενικά μου παραχώρησε τη φωτογραφία από τον τοίχο της στο FB.
Ο σκοπός που την πήρα δεν ήταν βέβαια , το να αποδείξω ότι πίσω από τη διαδικτυακή μας πραγματικότητα κρύβεται το κυνήγι των ηλεκτρονίων μέσα από αγωγούς και ημιαγωγούς, πυκνωτές, μονωτές και σένσορες , επειδή πραγματικά είναι το αυτονόητο και θεωρώ ότι είναι και απόλυτα αντιληπτό.
Αλλά για να αναδείξω την αξάι της όχι και τόσο γκλαμουράτης βάσης όλων των παραπάνω , η οποία έχοντας αποδείξει την θεωρητική και εφαρμοσμένη της αξία, απλά παραμένει αυστηρή μπροστά στο όλο παραγόμενο star system.
*
Tί άλλα; όπως τα ξέραμε όπως τα αφήσαμε. Οι διαβουλεύσεις μεταξύ τρόϊκας και ελλ. κυβέρνησης βρίσκονται στο ίδιο αντιπαραγωγικό τέλμα, στο οποίο τέλμα έχει πέσει και η περίφημη ανάπτυξη , οι φωνές της αντιπολίτευσης εκπέμπουν στα γνωστά μήκη κύματος ( κρατώ τη δήλωση Σαμαρά, ότι με τη Μέρκελ μιλούν την ίδια γλώσσα ). Απαντώντας στον κ. Σαμαρά θα το έλεγα χωρίς περιστροφές "είσαι σίγουρος Αντωνάκη; Γιατί την ίδια γλώσσα εσύ και η Μέρκελ αποκλείεται να τη μιλάτε δεδομένου ότι η κυρία είναι η γερμανίδα καγκελλάριος και εσύ στην αντιπολίτευση του παρά-κάτι ξοφλημένης Ελλάδας, εσύ ζητάς και εκείνη εγκρίνει και αποφασίζει.. τελικά πού είναι η ομοιότητα για να μην τρελαθούμε και εμείς που τα διαβάζουμε εδώ πέρα
*
Το ΚΚΕ έκανε το μεγάλο βήμα, να αποκαταστήσει Ζαχαριάδη και Βελουχιώτη, πράγμα που σημαίνει ότι εκεί στον κομμουνιστικό παράδεισο τα χερουβείμ θα έχουν τρελό τρέξιμο να σερβίρουν βότκες στα συμφιλιωμένα πνεύματα. Αποτέλεσμα της κρίσης , αποτέλεσμα ότι έχοντας τελειώσει τον ιστορικό τους ρόλο εκεί στον Περισσό ασχολούνται με τις αποκαταστάσεις , ειλικρινά δεν ξέρω τη σημασία. Βέβαια έχοντας περάσει τον προηγούμενο μήνα από το ΕΚΠΑ , διαπίστωσα ότι ήταν "σαν να μην πέρασε μια μέρα" , το μόνο που άλλαξε ήταν το styling των φοιτητοπατέρων συνδικαλιστών.
Αλλά κατά τ' άλλα στο τέλος νόμισα ότι θα πάρω τρίπτυχο εγγραφής και εγώ, τόσο 80s με πήγε η κατάσταση.
*
Ο Αλέξης κάνει αντίσταση και δεν πληρώνει τη ΔΕΗ, θυμίζοντας μας το "δεν πληρώνω" της Μελίνας Μερκούρη και εγώ αναρωτιέμαι τόσο για αυτά που εκπροσωπεί ο Αλέξης όσο και γι αυτά που εκπροσωπεί η Αλέκα, τί είδους επεξεργασίες έκαναν εκεί στα κομματικά τους επιτελεία για την κρίση πέρα από τα τσιμενταρισμένα και μπετοναρισμένα που ξέρουν πολύ καλά να παπαγαλίζουν τόσα χρόνια για να εξιτάρουν τον κόσμο στις πορείες.
*
Τα σχολεία δεν έχουν βιβλία, αλλά έχοντας ρίξει μια ματιά στα βιβλία που έδιναν στους μαθητές τα προηγούμενα χρόνια , θα έλεγα "τέτοια βιβλία καλύτερα να τους τα γυρίσετε πίσω και να διεκδικήσετε καλύτερα βιβλία εξάλλου τα καίτε ή τα σκίζετε κάθε χρόνο , οπότε ...."
Η ελληνική κοινωνία είναι σαν τον ασβέστη σε σημείο βρασμού, όποιος κάνει το λάθος και βάλει το χέρι του μέσα είναι σίγουρο ότι θα τον ρουφήξει και θα τον κάψει.
Νομίζω ότι και όσοι έχουν την "τύχη" και τη "χαρά" να μας κυβερνούν το έχουν καταλάβει πολύ καλά, στέκονται λοιπόν πάνω από το λάκο, κόβουν επαναστατικές ή διαχειριστικές βόλτες και απλά παρατηρούν το φαινόμενο ενίοτε και κάποια βατράχια που φεύγουν στην επιφάνεια όσο ο ασβέστης καίει τα βαθύτερα στρώματα.
Ναι αλλά εκ του ασφαλούς , όχι μόνο πολιτική δεν κάνεις, αλλά ούτε ρυζόγαλο σε digital κουζίνα . Οπότε κατά κάποιο τρόπο επειδή στον όρο "εφεδρεία" έχουν εντρυφήσει και τον έχουν αποδεχθεί ως αναγκαία προϋπόθεση όλοι, ασχέτως του τί λένε δημόσια , μήπως θα έπρεπε να συμπεριλάβουν και τους εαυτούς τους;
Γράφοντας για την εφεδρεία των ΔΥ , δεν μπορώ να μην αναφέρω αυτό που διάβασα σήμερα το πρωί και μου έκανε εντύπωση: "οι ΔΥ ζουν μέσα στην ανασφάλεια και ανατρέπονται τα πλάνα ζωής τους". Σύμφωνα με την αρχή της απροσδιοριστίας, η χαρακτηριστική συνθήκη ενός συνόλου δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε κάθε σημείο του συνόλου. Οπότε ας πάμε στην άκρη τα περί αργομισθίας και αχρηστίας των ΔΥ στο σύνολό τους, σίγουρα υπάρχει και ένα ποσοστό που δεν έχει ιδιαίτερα οράματα αλλά αποδίδει πολύ καλύτερα μέσα σε συνθήκες εργασιακής ασφάλειας. Αυτό το ποσοστό είναι επίσης τρομακτικά παραγωγικό όχι μόνο μέσα στο σύνολο των ελλήνων ΔΥ αλλά και σε σύγκριση με το ευρωπαϊκό σύνολο.
Αλλά η ανασφάλεια; Ποιος είναι ασφαλής επαγγελματικά σε αυτόν τον κόσμο; και κυρίως "γιατί να είναι ασφαλής και τόσο μα τόσο δεδομένος;"
Αυτό το κοινωνικό μοντέλο με ενοχλούσε και με ενοχλεί πάντα. Επειδή ακριβώς οι κοινωνίες έχουν αλλάξει και τα ερεθίσματα προκαλούν για το παραέξω , οι "ορεινοί όγκοι - φράγματα στον έξω κόσμο " έχουν καταρριφθεί μέσα από την πληροφορία.
Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να το βλέπουμε πέρα από τις προσωπικές μας επιλογές και στις επαγγελματικές μας επιλογές; Οι νέοι μεταναστεύουν και θα αρχίσουμε μέσα από τα ΜΜΕ να ζούμε ένα δράμα αντίστοιχο με αυτό της δεκαετίας του 50. Οι νέοι οφείλουν να μεταναστεύσουν και καλά θα κάνουν να λένε ότι δεν είναι μόνο η επιβίωση ο στόχος αλλά κυρίως η ανάπτυξη της προσωπικότητας πέρα από τη στοργική αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς.
Πώς αλλιώς θα σφυρηλατηθούν οι χαρακτήρες; μέσα από τα οργανωμένα ταξίδια τουρισμού σε εξωτικούς προορισμούς που τα ονόμαζαν όλοι ταξίδια αυτογνωσίας; και μόλις προσγειώνονταν στο αεροδρόμιο της Αθήνας, έμπαιναν στην καθημερινότητά τους με ήσυχη συνείδηση;
Είχαμε πολύ συντηρητικές δομές και σε αυτές πάτησαν όσοι μας έφεραν σε αυτό το χάλι. Ποντάροντας ακριβώς εκεί που τοποθετεί ο καθένας τον εαυτό του στο ευρύτερο σύνολο.
Αν δεν αλλάξει αυτό νομίζω ότι δεν αλλάξουν και οι πολυπόθητες νέες δυνάμεις που όλοι περιμένουμε για αυτή τη χώρα. Θα ψηφίζουμε και θα χειροκροτούμε αυτούς που διορίζουν με αμφίβολες συμάσεις. Ποτέ τόσα ψίχουλα δεν στήριξαν τόσο πλούσια τραπέζια, πουθενά αλλού
*
Να γιατί οι δομές γελάνε πίσω από το καθεστώς της σύγχρονης επικοινωνίας.
Μπορεί η Wikipedia να τα ξέρει όλα, η Google να τα συμπεριλαμβάνει όλα, το FaceBook να είναι ένας παγκόσμιος κατάλογος προσωπικοτήτων , το ασύμμετρο Internet να τους στηρίζει , αλλά ο ηλεκτρισμός έχει τη θεωρητική ανατροπή επειδή όλα τα παραπάνω είναι προϊόντα ηλεκτρονίων που δεν κάθονται καλά στις τελευταίες στιβάδες και έχουν την τάση να κινούνται ελεύθερα. Τα τιθασεύει μεν, αλλά εντελώς μα εντελώς στοχαστικά ξέρει ότι του επιφυλάσσουν εκπλήξεις που ακόμα δεν έχει δει, ζώντας μέσα στην αβεβαιότητα.
Η ομιλία του Jobs στους αποφοίτους του Stanford είχε το καλύτερό της σημείο, όταν εξέφραζε τα συναισθήματά του την εποχή που απολύθηκε από την Apple που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Αβεβαιότητα, φόβος αλλά και δημιουργικότητα, απελευθερωμένος από τα βάρη και τα φορτία με ανοιχτά όλα τα πεδία μπροστά του. Εκεί νομίζω ότι βρίσκεται και το νόημα για να πάψει η ελληνική κοινωνία να φοβάται το αύριο.
Καλή σας μέρα , εύχομαι μια ωραία φθινοπωρινή Κυριακή
*
20 σχόλια:
"Αβεβαιότητα, φόβος αλλά και δημιουργικότητα, απελευθερωμένος από τα βάρη και τα φορτία με ανοιχτά όλα τα πεδία μπροστά του." Ναι, αυτό ακριβώς.. Και να σου πω και κάτι? Η Πολυάννα μέσα μου δεν σταματάει να μου θυμίζει πως η ευκαιρία να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, έστω και χωρίς να το έχεις επιλέξει εσύ, δεν παύει να είναι μια ευκαιρία να μηδενίσεις όλα σου τα κοντέρ και να γίνεις πάλι νέος.. Έστω και στο μυαλό ή την ψυχή. Φιλιά αγαπημένη!!!
@fevis,
καλημέρα sunshine ! Η Πολυάννα έχει δίκιο, σε αυτή την περίπτωση. Όταν ξεκινάς ακόμα και στο ιδανικότερο θερμοκήπιο, οι συνθήκες είναι δύσκολες. Νομίζω δε ότι ως επιλογή ασυνείδητα υπήρχε σε όλους, αλλιώς δεν δικαιολογείται αυτό το "συνειδησιακό και συναισθηματικό τέλμα " των προηγούμενων χρόνων.θα συμφωνήσω ότι όταν είσαι πέτρα που κυλά δεν χορταριάζεις άρα δεν γερνάς. Εκείνο που θέλουν να αποφύγουν όλοι είναι η σκληρή εμπειρία η πραγματικά σκληρή εμπειρία. Ε, λοιπόν δεν γίνεται να την αποφύγει κανείς. Τις προάλλες διάβαζα όσα γράφτηκαν για τον Jobs - ωραίες εκθέσεις ιδεών ομολογουμένως - και αναρωτιόμουν αν όσοι τα έγραφαν έχουν κάνει έστω και ένα βήμα σε μια μικρή ανατροπή μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν ή στέκονται στη μιζέρια που τους επιβάλλουν. Αν την ελληνική κοινωνία τη χειραγωγήσουν σε αυτή τη μιζέρια τότε έχει χαθεί το μεγαλύτερο στοίχημά της. Και αυτό είναι αδιανόητο στις μέρες μας. Μπορεί να το έκαναν τους προηγούμενους αιώνες σε αμόρφωτους και αγράμματους , φοβισμένους, θρησκόληπτους - για να μην ξεχνάμε και ποιοι υπήρξαμε - αλλά αν το πετύχουν τώρα που σε κάθε οικογένεια υπάρχει τουλάχιστον ένα πανεπιστημιακό χαρτί , είμαστε άξιοι της μοίρας μας
έγραψε πάλι αυτή η So_Far...!
:-)
@ Γαβριήλ/ Gabriel,
ευχαριστώ πολύ πολύ -:)))
Το έχω ξαναπεί So farάκι μου, πως μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Διαβάζω και είναι σαν να σ έχω απέναντι να μιλάς!!
"Αν δεν αλλάξει αυτό νομίζω ότι δεν αλλάξουν και οι πολυπόθητες νέες δυνάμεις που όλοι περιμένουμε για αυτή τη χώρα. Θα ψηφίζουμε και θα χειροκροτούμε αυτούς που διορίζουν με αμφίβολες συμάσεις. Ποτέ τόσα ψίχουλα δεν στήριξαν τόσο πλούσια τραπέζια, πουθενά αλλού". Πόσο συμφωνώ σε όλα!!
Με πολλά συγχαρητήρια για το βραβείο, το αξίζεις πραγματικά, θα πω πως,η γραφή σου είναι πέρα για πέρα, προβολή εσωτερικής καλλιέργειας και θα σου στείλω φιλία Κυριακάτικα:)))
Το ιδανικό ποστ για το σημερινό συννεφιασμένο μεσημέρι Κυριακής...
Να είσαστε καλά.
Δεν ειμαι εκπαιδευτικος. Αλλα ετυχε να ξεφυλλισω προσφατα το βιβλιο γλωσσας της Ε δημοτικου (μαζι με μερικα αλλα βιβλια). Δεν ξερω αν εχεις αμεση επαφη με τα σχολικα βιβλια, αλλα θα σου προτεινα να τους ριξεις μια καλη ματιά. Ειναι καταπληκτικα! Σαφως ανωτερα απο αντιστοιχα ευρωπαικα. Λυπηθηκα πολυ που δεν ειμαι 8χρονο ωστε να ξαναπαω σχολειο, εχοντας βιβλια τετοιας ποιοτητας. Ας μην βιαστουμε με τις ισωπεδωτικες κριτικες λοιπον.
***
Εχοντας ζησει και δουλεψει σε 14 χωρες και 3 ηπειρους, εχοντας διασχισει τις 6 απο τις 7 θαλασσες του κοσμου, δεν θα μπορουσα να χαρακτηριστω τυπικο δειγμα ανθρωπου που αγαπαει την σταθεροτητα. Ωστωσο και εγω οπως κι εσυ οπως και ολοι μας εχουμε την (βιολογικη) αναγκη να βασιστουμε πανω σε μερικες σταθερές.
Χωρις αυτες τις σταθερες, τα επιπεδα των στρεσογονων ορμονων θα μας ειχαν σκοτωσει απο τα 25 μας.
Ο καθενας μαν βιωνει (μια απο) τις σταθερες στην ζωη του διαφορετικα. Για μερικους ανθρωπους, η σταθερη δουλειά ανηκει στην ποιοτητα ζωης που εχουν ορισει για τον εαυτο τους.
Το να τους αρνιομαστε αυτο το (βιολογικο) δικαιωμα ειναι αδικο πιστευω.
Οσο για τον κο Τζομπς, μπορει να ηταν ιδιοφυια, μπορει να ενιωσε "ελευθερος" οταν τον ξωπεταξαν απο την Apple, αλλα ειχε και 300 εκατομυριακια στην τσεπουλα του. Με τα οποια ιδρυσε 2 εταιρειες (πιξαρ).
Ειναι ατοπο πιστευω να συγκρινεις την "ελευθερια της αβεβαιοτηρας" που ενιωσε ο κος Τζομπς οταν εχασε την δουλειά του, με τον δημοσιο υπαλληλο των 1200 ευρω καθαρα που φοβαται οτι θα χασει την θεση του και θα πεινασουν τα παιδια του.
Με 300 'μυρια σαν αποζημιωση, ΟΛΟΙ οι δημοσιοι υπαλληλοι θα ζητουσαν να χασουν την σιγουρια της δουλει!ς τους - μπορεις ανετα να με πιστεψεις σ αυτο ;-)
@katrine,
μα this is the point, να γράφεις σα να μιλάς στους άλλους , τουλάχιστον όταν και όποτε γράφω τώρα πια αυτό το διατηρώ ως σταθερά
Για το βραβείο η ευχάριστη έκπληξη παραμένει ακόμα -:))
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, εύχομαι μια δημιουργική εβδομάδα από αύριο
@ Τσαλαπετεινός,
χαίρομαι πολύ που το βλέπετε έτσι και σας άρεσε.
Και σε σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ Κυριακής -:))
@ Jolly Rogers,
δυστυχώς είχα μέχρι πρόσφατα που κυκλοφορούσαν στο σπίτι. Μπορεί η Ε' Δημοτικού να έχει καλό βιβλίο ελληνικής γλώσσας - αν και δεν το ξέρω δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω την αντικειμενικότητα σας - αλλά τα μαθηματικά και οι φυσικές του Λυκείου είναι πραγματικά για πέταμα, εκτός από το βιβλίο της γεωμετρίας του που είναι το πιο συγκροτημένο βιβλίο γεωμετρίας που έχω δει.
Αν και δεν έχω σχέση με την εκπαίδευση, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει μια γενική νόρμα στις κατευθύνσεις συγγραφής με αποτέλεσμα κάποια βιβλία να είναι πολύ καλά και κάποια άλλα να έχουν μείνει πολύ πίσω.
Βέβαια στην κουβέντα μας δεν ξεχνάμε ότι το σύγγραμμα έχει αξία στα χέρια του κατάλληλου εκπαιδευτικού και φυσικά πρέπει να συμπλέει με τις μεθόδους διδασκαλίας του εκπαιδευτικού συστήματος και τις στοχεύσεις του.
*
Δεν αρνήθηκα σε κανέναν το δικαίωμα στη σταθερότητα. Ίσα ίσα που δέχομαι απόλυτα ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αποδίδουν καταπληκτικά σε σταθερά περιβάλλοντα, είναι ψυχολογικά πολύ καλά οργανωμένοι σε αυτό. Εκείνο που δεν δέχομαι είναι να μεγαλώνουν παιδιά με μόνο όραμα τη σταθερότητα του δημόσιου τομέα και να υφίστανται τόσους εξευτελισμούς από οποιονδήποτε σχεδόν ζητιανεύοντας μια θέση εκεί μέσα. Για να μην αναφερθώ στην μέση ποιότητα ΔΥ που δεν διέφερε και πολύ από το οργανωμένο κομματόσκυλο.
Όσο για τις στρεσογόνες ορμόνες, προφανώς και εσείς και εγώ και πολλοί άλλοι σαν κι εμάς, έχουμε βρει άλλους θήλακες σταθερότητας στα δικά μέτρα που για άλλους δεν αποτελούν δείκτες σταθερότητας. Αλλά εκεί η κουβέντα πηγαίνει σε ζητήματα προσωπικοτήτων, στη μοναδικότητα του καθενός και στο πώς βλέπει τη ζωή του συνολικά.
*
Όχι δεν θα συνέκρινα τα 300 εκατομμύρια του Jobs με τα 1200 καθαρά μηνιαία του ΔΥ. Δεν είναι η τάξη μεγέθους αλλά η προσέγγιση. Οι φόβοι είναι ανάλογοι και οι προσωπικές αυτο-δεσμεύσεις του Jobs εξίσου τρομακτικές με το φάσμα της ανέχειας ενός μελλοντικού άνεργου οικογενειάρχη. Επειδή όμως η κατάσταση είναι πόλεμος, στο φόβο απαντάς με πείσμα και ψάχνοντας να βρεις την εναλλακτική σου. Θα πρέπει να σας πω ότι διαφωνώ με τη διαδικασία της "εφεδρείας" γιατί πιστεύω ότι τα μόνα που δεν θα επικρατήσουν θα είναι τα κοινωνικά και αξιοκρατικά κριτήρια. Παρόλα αυτά είναι μια πραγματικότητα και εκεί επιστρατεύονται όλες οι αντοχές επιβίωσης. Το θεωρώ δύσκολο έως και ακατόρθωτο , δεδομένου ότι οι περισσότεροι έχουν καταλήξει ευνουχισμένοι επαγγελματίες αλλά σίγουρα είναι ένας τρόπος να σκεφτούν δυναμικά για το τί θα κάνουν στο μέλλον. Εξάλλου στον ιδιωτικό τομέα έχουν σημειωθεί πολύ περισσότερες απολύσεις , χειρότεροι εκβιασμοί και δεν έχει τοποθετηθεί κανείς. Σε μια χώρα που μαστίζεται από τέτοια κρίση δεν μπορεί να πληρώνει τα βάρη μόνο όποιος δεν είχε την τύχη να ανήκει στις αγκάλες του ελληνικού δημοσίου. Σωστά;
... που μαστίζεται από τέτοια κρίση δεν μπορεί να πληρώνει τα βάρη μόνο όποιος δεν είχε την τύχη να ανήκει στις αγκάλες του ελληνικού δημοσίου. Σωστά;
Δεν θα ελεγα κατι τετοιο. Αυτην την στιγμη τα βαρη τα πληρωνουν ακριβως οι δημοσιοι υπαλληλοι και οι συνταξιουχοι.
Ειναι οι μονοι που "δινουν" στο κρατος λεφτα απο τον μισθο τους. Εναν μισθο που στο κατω κατω τους ειχε εγγυηθει με ενα συμβολαιο. Ποιος απο εμας τους ελευθερους θα ανεχοταν την μονομερη, αυθαιρετη και απροειδοποιητη καταπατηση των ορων του συμβολαιου του;
Αν δεν πληρωνουν οι δ.υ. για την κριση, τοτε ποιος; Οι ελευθεροι επαγγελματιες μηπως; Οι γιατροι; Οι ιδιωτικοι υπαλληλοι; (το να μεινεις ανεργος ειναι σκληρο. Αλλα αυτο βοηθαει τα αφεντικα, δεν μειωνει το κρατικο χρεος).
Αν εξαιρεσουμε τα δανεικα της τροικας και τις περικοπες των μισθων των δημοσιων υπαλληλων - και μονο αυτων - ποιος αλλος δινει λεφτα στο κρατος;
Η θεωρία της σχετικότητας και ο χωροχρόνος χρειάστηκαν σχεδόν έναν αιώνα για να γίνουν κτήμα των ειδικών.Και δεν είμαι σίγουρος,αυτήν την στιγμή που μιλάμε,ότι κάθε φυσικός την έχει κατανοήσει.Ακόμη και για τη αρχή της απροσδιοριστίας ο μέγας Αλβέρτος φέρεται να είπε εκνευρισμένος:"ο θεός δεν πάιζει ζάρια."Ακόμα και στα μέσα της δεκαετίας του '50 εγκατέλειψαν,προς στιγμήν,τη θεωρία του μπιγκ μπανγκ,μιλώντας για "συνεχή δημιουργία",επειδή δεν είχαν ακόμα τα κατάλληλα φυσικο-μαθηματικά εργαλεία για να ταιριάξουν τη σχετικότητα με τα παρατηρούμενα στο σύμπαν.
Όταν ο Α.Τιούριγκ μιλούσε για την "καθολική μηχανή" του,οι μεγάλοι επιστήμονες της εποχής (βλ.φον Νόυμαν)έφτιαχναν,στην ουσία,εξελιγμένες αριθμομηχανές,αδυνατώντας να συλλάβουν το όραμά του και χρειάστηκε σχεδόν μισός αιώνας για να δικαιωθεί μετά θάνατον.
Σας έχω ξαναγράψει ότι έχω την εντύπωση ότι μεγάλες κοινωνικοοικονομικές ανακατατάξεις βρίσκονται σε εξέλιξη στον δυτικό κόσμο-κι επομένως στον πλανήτη-των οποίων το όλον είναι αδύνατον να παρακολουθήσουμε,δεδομένου ότι αποτελούμε τμήμα του.Αποσπάσματα βλέπουμε και βιώνουμε και προσπαθούμε ενορατικά να αντιληφθούμε το όλον.Το κράτος,π.χ.,σίγουρα χρειάζεται καινούργιο μοντέλο,το οποίο -αντίθετα με ό,τι πρεσβεύουν οι περισσότεροι των ταγών μας- δεν θα έχει μηδενική τιμή.Αλλά ποιο είναι αυτό;Η κατοχή και η διαχείριση των πόρων,φυσικών και κοινωνικών -ή αν θέλετε την μαρξιστική προσέγγιση της εποχής μου των "μέσων παραγωγής"- είναι το ζητούμενο.Οι εργασιακές σχέσεις έπονται.Το μόνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε τώρα -πράγμα το οποίο προσφυώς πράττετε- είναι να καταθέτουμε τον προβληματισμό μας και να διαπλέκουμε τα ξίφη των ιδεών μας.Θα χυθεί αίμα-ήδη χύνεται.
(Τώρα που ψύχρανε ο καιρός,ένα σεντονάκι είναι ό,τι πρέπει...)
@ Jolly Rogers, λεφτά στο κράτος εκτός από τους ΔΥ και τους συνταξιούχους δίνουν και οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα που δεν μπορούν να αποκρύψουν πηγές εσόδων.
Το κράτος στην περίπτωση αυτή φέρεται ως εργοδότης που αναιρεί μονομερώς τη σύμβαση αλλά πείτε μου εσείς τί άλλο μπορεί να γίνει για να παραμείνουν εγγυημένα όσοι παραμείνουν στις δουλειές τους. Ποιος αντιμετωπίζοντας την εργοδοσία του αισθάνθηκε δικαιωμένος; Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να ξεκολλήσουν από το status quo και να αποδεχθούν την πραγματικότητα με ρεαλισμό. Εσείς εγώ και τόσοι άλλοι πόσες φορές στις επαγγελματικές μας πορείες δεν είπαμε :"έτσι έχει πάμε να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε". Ε, λοιπόν αυτό πρέπει να πουν και αυτοί. Τί να κάνουμε τώρα;
ΥΓ Οι συνταξιούχοι είναι άλλο κεφάλαιο εκεί πραγματικά δεν υπάρχουν επιχειρήματα , πρόκειται για αλητεία
@ Σελιτσάνος,
καλέ μου συμμαθητά μακάρι οι κοινωνικο-πολιτικο-ιστορικές πραγματικότητες να είχαν τις αρμονίες και τις αιρέσεις όσων αναφέρατε στην εισαγωγή σας. Αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι.
Και μένα η αίσθησή μου είναι ότι έχουμε μια παγκόσμια ανακατάταξη σε πόρους, πηγές , διαχειρίσεις και εκμεταλλεύσεις με αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Το ότι θα χυθεί αίμα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο , δεν το βλέπω να έχει διαφορετική λύση το πράγμα. Για την ακρίβεια την αιματοχυσία την περιμένω εδώ και πολλά χρόνια, απαισιόδοξη γαρ σε τέτοια θέματα.
ΥΓ χαχαχαχα! του Αγίου Δημητρίου δεν έστρωναν οι νοικοκυρές και τα χαλιά; -:)) καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα
προσπαθω για τριτη φορα ν αστειλω σχολιο.. τωρα πλεον με εγκατελειωε ο συγγραφικος οιστρος οποτε μενω στην αναγνωση .. ολω των αλλων. αλλα θελω και απλα να εκφρασω την χαρα μου για την αναγνωριση ( η λεξη βραβειο δεν μ αρεσει ) της καθαρης και δομημενης γραφης.. μαργαριτα
Ο χοροι καλα κρατουν και εμεις ως μαριονετες κτυπιομαστε ο ενας πανω στον αλλο, ζαλισμενοι, αγουροξυπνημενοικαι καλουμαστε οπως ειπε η sunshine μας να μηδενισουμε παλι απο την αρχη το κοντερ!... Η γραφη σου οπως παντα αναλυτικη σκαλιζει μεσα στο μυαλο μας!!Τα συγχαρητηρια τα αφησα στο μπλογκ του Γκαμπυ... Σε φιλω πολυ πολυ.
ti na pw allo, k egw xapostainw me th domhmenh skepsh sou. nasai kala.
@ Μαργαρίτα,
Σ' ευχαριστώ πολύ, η αναγνώριση /βράβευση είναι καλύτερες ειδικά εκεί που δεν τις περιμένεις καθόλου
Την καλημέρα μου εκεί στα εμιράτα από τη φθινοπωρινή Αθήνα - επιτέλους !
@ orfia,
κοίταξε , πέσαμε πάνω στην ιστορική καμπή , έχει έρθει και η ώρα να αποδείξουμε πόσο δομημένοι είμαστε εμείς σε αντίθεση με τα ομόλογά μας. Και επειδή κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία , προτιμώ να βλέπω την ευκαιρία και όχι τις συνθήκες.
Θα αναχωρήσω προς Γκάμπυ πλευρά να δώσω και από εκεί τις ευχαριστίες μου -:)))
Τα λέμε, λέω , σημείωσέ το αυτό
@ DonnaBella,
καλημέρα DonnaBella, σ' ευχαριστώ πολύ. Δομημένη σκέψη, εκπαιδευμένη ψυχολογία ενός ανθρώπου που έχει μάθει να μην στηρίζεται πουθενά και σε κανέναν, ειλικρινά δεν ξέρω.
Πάντως έχουν μια χοντροκοπιά αυτοί οι Γερμανοί στην πολιτική τους άλλο πράγμα..
Δημοσίευση σχολίου