Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που κάθησα μπροστά σε αυτή εδώ την οθόνη να γράψω υπό το κράτος του έντονου προβληματισμού. Και η σημερινή νύχτα είναι μια τέτοια. 
Διαβάζω τα νέα από την Ευρώπη, διαπιστώνω την κλιμάκωση και αναμένω, ποιος θα περάσει πρώτος τη "νεκρή ζώνη". 
Η θεωρία της "νεκρής ζώνης' α λα "δική μου ευθύνη". "Στις κρίσιμες στιγμές υπάρχει ένα απειροελάχιστο αυστηρά εγκιβωτισμένο διάστημα μεταξύ του ρεαλιστικού και του υπερβατικού ( ενίοτε και του μεταφυσικού) εκεί που κόβεις την αγωνία και την αβεβαιότητα με το μαχαίρι και βλέπεις τον father father να σου κλείνει το μάτι και να σου λέει : σε περιμένω εδώ, ακόμα και αν δεν έρθεις τώρα. Τότε που του γελάς, του κουνάς το δάχτυλο ως όχι και του λες σιγά "not yet dear, next time "

Σε κάτι τέτοια αν και αναγνωρίζω ότι το υψηλό επίπεδο πολιτισμού που λογικά  θα έπρεπε να διαθέτουμε , βρίσκω ότι είναι άκαιρο.  Έλλειψη εμπιστοσύνης στις πολιτικές προσωπικότητες  αυτές τουλάχιστον που είχαμε την "τύχη" να βιώσουμε, ελπίζοντας ότι ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός δεν θα χάσει τα τεχνοκρατικά αντανακλαστικά του στα δύσκολα, έτσι ώστε να παράγει ρεαλιστικό σχεδιασμό σε άμεση εφαρμογή αλλά και σε backup. 
Βέβαια , ό,τι και αν παράγει ένας, αν το τημ δίπλα και από κάτω είναι επιεικώς για τα πανηγύρια , κινδυνεύεις να πας άπατος χωρίς να το καταλάβεις...


Από την άλλη βλέπω την Ευρώπη. Διαβάζω ένα σύντομο βιογραφικό της Μέρκελ και μένω στο "προσπαθεί να αναλύσει τα πάντα σύμφωνα με τις θετικές επιστήμες". Δεν διαφωνώ , ότι αναλύονται, σεβόμενες απόλυτα τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Δεν χρειάζονται ιδεολογίες γι αυτό, ο,τιδήποτε για να εφαρμοστεί θέλει ανθρώπινα όντα που πρέπει να λαμβάνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές από τη διαχειριστική αρχή. Εκεί κάπου υπάρχει η χρυσή τομή: αν τους αντιμετωπίζεις ως υπανθρώπους άξιους καταναγκασμού πάντα θα πρέπει να λάβεις υπόψη σου την πιθανότητα ότι θα προκύψουν δυο τρεις πιο ευφευείς ή φιλόδοξοι ή ταλαντούχοι που θα αντιδράσουν συμπρασύροντας και τους υπόλοιπους, αν πάλι δώσεις  περισσότερα δικαιώματα  αυτόματα και αυτονόητα για την ανθρώπινη φύση που κατά μονάδες είναι αενεξέλεγκτη παραμετρικά θα αναλάβουν ρόλους που απλά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί τους και θα στο διαλύσουν. Το κριτήριο του ποιος προχωράει και ποιος όχι, οφείλει να είναι αξιοκρατικό και μόνο. Στην τελική σε όποια θέση και αν βρεθεί κάποιος, είναι απλά ένα εργαλείο , το αντικείμενο αλλάζει , και σας το γράφω έτσι απομυθοποιημένα και κυνικά. Τί άλλο πια; 


Όλο αυτό λειτουργεί άψογα όμως σε μικρές ή μέτριες κλίμακες αλλά σε μωσαϊκό κοινωνιών, οικονομιών και πολιτισμών αποδεικνύεται  δυσλειτουργικό. Θα περιγράψω ένα παράδειγμα που έζησα σε κάποιο ΚΕΠ τους περασμένους μήνες. Βρίσκομαι λοιπόν για κάποια  δουλειά  σε ένα ΚΕΠ πηγμένο. Από τις δύο κυρίες που εξυπηρετούσαν κόσμο , η μια εργαζόταν κανονικά και μάλιστα ήταν πολύ εξυπηρετική. Η άλλη κυρία είχε εμφανέστατο πρόβλημα κίνησης και λειτουργίας - προφανώς κάποιος σπαστικός πυρετός σε βρεφική ηλικία που κλασικά αφήνει τέτοια προβλήματα -. 
Αυτό το πρόβλημα ανθρωπιστικά και τεχνοκρατικά αν θέλετε δεν πρέπει να της απαγορεύει το δικαίωμα στην εργασία και στη ζωή, ευνόητο ότι δεν μπορεί να σταθεί επάξια σε ιδιωτική επιχείρηση και εδώ ναι, ο δημόσιος τομέας οφείλει να δίνει εργασιακές ευκαιρίες.  Θα σας εξηγήσω και το τεχνοκρατικά : πάντα σε ένα σύστημα είναι απαραίτητη και μια ομάδα η οποία κάνει το ίδιο πράγμα επί 8ωρου βάσεως και αυτό που ζητάς από αυτή την ομάδα είναι η εγγυημένη ποιοτικά υψηλή παραγωγή, δηλαδή η κλασική εικόνα του βιομηχανικού εργάτη που είναι σε ένα εργοστάσιο και κόβει χάλυβα
Αλλά.. τί να το κάνεις , όταν επί μισή ώρα που χρειάστηκε να κάτσω στη σειρά μου μέχρι να εξυπηρετηθώ, εκείνη έκοβε τα χαρτάκια εξυπηρέτησης του κοινού με στοχοπροσήλωση και λέγοντας "σε δυο λεπτά τελειώνω" . Εδώ η τεχνοκρατική ματιά βλέπει την καταστρατήγηση της  first in first out (FIFO) ουράς εξυπηρέτησης, που είναι η κλασική ουρά εξυπηρέτησης σε τέτοια συστήματα. 
Κάποια στιγμή έρχεται και η σειρά μου , οπότε μένω άφωνη όταν ακούω την κυρία ακριβώς πριν από μένα να ζητάει πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το Δήμο. Θα το καταλάβαινα αν ήταν για ένα δήμο στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Η εξυπηρετική υπάλληλος της λέει: γιατί δεν πάτε στο δημαρχείο θα σας το εκδώσουν σε 3 λεπτά , εδώ θα το πάρετε σε 2 μέρες. Εννοείται ότι η καλομαθημένη κυρία , δεν θα πήγαινε στο δήμο , πού να παρκάρεις , ποιος παίρνει λεωφορείο, είχε και μια ελαφριά συννεφιά που ρίχνει τη διάθεση.. και άλλα τέτοια που είναι αστεία για να τα λέμε στις παρέες αλλά στη λειτουργία των συστημάτων είναι τραγικά λάθη. 
Μέσα λοιπόν σε μισή ώρα , έχω μια εικόνα της δημόσια διοίκησης η οποία έχει καταστρατηγηθεί εκ συστάσεως , ειλικρινά επειδή προσπάθησα να δω το σύστημα ψυχρά και χωρίς συναίσθημα , αυτό που αποκόμισα ως εικόνα ήταν ένας ξεφτισμένος ιστός και από τις δύο πλευρές. Παρόλα αυτά είναι ένας ιστός που ακόμα και έτσι πρέπει να υπάρχει και το κυριότερο, χάρη στον αθρώπινο παράγοντα δουλεύει σχεδόν με αυτόματο πιλότο.


Αυτή την εικόνα έχω και σήμερα το βράδυ με όσα διαβάζω για την Ευρώπη. Ίσως είναι η μόνη φορά που πονάω για αυτά που διαβάζω, γιατί εκεί ανήκουμε παρόλο που ως λαός δεν ήμαστε έτοιμοι  και ώριμοι στην πλειοψηφία μας να περάσουμε εκείνη την πόρτα τότε. 
Ούτε ωριμάσαμε στην πορεία , ο ωραίος βαλκανικός μας οπωρώνας αποδείχθηκε ένα οικόπεδο με θέα , ήλιο, θάλασσα , εύκολα σφηνάκια και γρήγορο σεξ τα καλοκαίρια στα κορίτσια του βόρειας Ευρώπης ( μετά μας πείραζε εκείνο το "γκαρσόνια της Ευρώπης", γιατί τί υπήρξαμε, οι φιλόσοφοι της Ευρωπαϊκής ένωσης; οδηγούμενοι από ευκαιριακούς κοτζαμπάσηδες ) 
ηλίθιο εθνικιστικό χαρακτήρα , με έντονη θρησκοληψία - για να μην ξεχνιόμαστε εδώ αρκεί να θυμηθούμε τις λαοθάλασσες που έπνιξαν την Αθήνα για τις ταυτότητες και για προσκυνήματα εικόνων, για κάτι τέτοια εύκολα καλοί είμαστε )  , απόλυτα συντηρητικές δομές ( αυτό το τελευταίο το αποκόμισα κυρίως από τα χρόνια στα έδρανα , γιατί είναι σοκ να μπαίνεις στην ωραία περιπέτεια των θετικών επιστημών και να βλέπεις την πλειοψηφία απλά να αναζητά ευκολόπεπτες μεθοδολογίες και να αρνείται τη διανοητική περιπέτεια - αυτό στα 18 λέγεται  συντηρητισμός και είναι η θεμέλια λίθος για το τί θα κάνεις και πώς θα αξιολογήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου) , φοβική συμπεριφορά μήν τυχόν και αλωθούμε και χάσουμε τα εθνικά χαρακτηριστικά του τσολιά από τους κουτόφραγκους , και στα ζόρια έχουμε προμετωπίδα την ιστορία και τον πολιτισμό για να μας σώσει .. έτσι πιστεύουμε . Όση σχέση έχουν οι μπουζουξούδες και οι κάγκουρες με τον ελληνικό πολιτισμό άλλη τόση έχουν και οι πολιτικοί μας με τα θεμελιώδη της πολιτικής επιστήμης, μέσα από το διαρκές  παιχνίδι του ποιος θα παίξει τον αρχηγό σε κόμμα, επιτροπή και εγώ δεν ξέρω πού αλλού. 
Λοιπόν, αυτό στείλαμε το 1981 και αυτό βρίσκουμε το 2011 μπροστά μας. 
Η δε Ευρώπη, που είχε την εμπειρία της ένωσης, βρίσκει μπροστά της το έλλειμα επεξεργασίας. 
Αυτή τη στιγμή ζει την τεχνική καταιγίδα, ακριβώς γιατί στα σύνθετα οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικά συστήματα , η καταιγίδα που προκύπτει είναι πάντα τεχνικού χαρακτήρα και από εκεί αναδεκνύονται τα προβλήματα χαρακτήρων συμπεριφορών κλπ. 

Αυτό που μπορώ να αντιληφθώ σύμφωνα με όσα ξέρω και καταλαβαίνω, είναι ότι η κατάσταση θέλει γενναιότητα και αμοιβαίες υποχωρήσεις υπό το σκεπτικό : αν δεν δώσεις δεν θα πάρεις, πρέπει να ξοδέψεις για να κερδίσεις και φυσικά να αγνοήσεις το χρόνο που θα χρειαστεί ( η θυσία εδώ είναι μεγαλύτερη ) .
Υποσχέσεις ότι η κρίση θα λήξει σε 2-3 χρόνια λέγονται για  να  λέγονται ,κάπως πρέπει να κρατηθεί και το ηθικό ψηλά , έτσι; 
Εδώ παίζονται ταυτόγχρονα η αμερικάνικη, η κινέζικη, η ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τους σιωπηλούς παίκτες .. που θεωρητικά δεν εμφανίζουν ή δηλώνουν πρόβλημα και δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο ακόμα. 
Τέλος πάντων, θα δείξει , ας είμαστε έτοιμοι αν μη τί άλλο ζούμε σε εξαιρετικά ενδιαφέροντες και περιπετειώδεις καιρούς  , κανένας μας δεν είναι εξασφαλισμένος - αυτό για να προλάβω σχόλια - και για να χαλαρώσει το πράγμα, ιστολόγιο είναι μια σελίδα που γράφεις δυο σκέψεις, βάζεις μια φωτογραφία και ένα βίντεο κλιπ για να κλείσει όμορφα το πράγμα 
Καλό σας βράδυ από το χωνευτήρι της λάσπης , εδώ που βρίσκομαι να δείτε παραδοσιακές δομές και καθολικισμός ανάμεικτος με δοξασίες , τέλος πάντων .. 
*
Το κλιπ, γιατί είναι το σαλόνι που παραδίδουμε στους επενδυτές μας , - γι αυτό μας "αγαπάνε" εξάλλου - αλλά όπως ξέρετε το πάρτυ πάντα γίνεται κάτω από την επιφάνεια , εκεί που τα λέμε με τον father father. Καλό σας Σ/Κ εκεί στην Αθήνα,


*