Δική μου Ευθύνη..underground

The Big Chill /1

2012-01-30T23:29:00.000-06:00

Μερικές φορές η ζωή γίνεται σκληρό πορνό , που σου σκάει μύτη τη στιγμή που αμέριμνος απολαμβάνεις τη σαμπάνια σου δίπλα στην πισίνα χαζεύοντας πότε τα αστέρια στον ουρανό, πότε τους φωτισμούς στα νερά, τα σκάφη στο βάθος , ανταλάσσοντας αδιάφορες ρουτινιάρικες κουβέντες με τους καλεσμένους.
Απλές καθημερινές καταστάσεις δηλαδή.
Και τότε ξέρεις δεν ξέρεις πώς γίνεται πρέπει να παίξεις στο έργο, επιστρατεύοντας όλα όσα ξέρεις και δεν ξέρεις για την τέχνη.
Για κάποιο λόγο παίζεις στο έργο και πρέπει να παίξεις καλά, πού ξέρεις μπορεί να ξεμυτίσει και καμια καρριέρα από το πουθενά , παρέα με τον dick, τον screw και τον prick . Κάπως έτσι.
Θα έγραφα και άλλα τέτοια μεταφορικά και κυριολεκτικά αλλά έχουν πιάσει το διαδίκτυο τα διάφορα σεμνά του , οπότε επειδή δεν έχω τη διάθεση να ξαναβρεθώ χωρίς μπλογκ και να τρέχω να ξαναφτιάχνω ας το αφήσω εδώ και όποιος κατάλαβε κατάλαβε
Ακολουθεί κλιπ με φροντιστήριο για οικιακή χρήση , στο long scale γίνεται αλλιώς
*

Sometimes we end up highlighting everything :(

2012-01-22T01:30:00.000-06:00

9400 Km , είναι πολλά πάρα πολλά.
Τα τελευταία που διαβάζω στον ηλεκτρονικό τύπο, επιχειρηματολογούν στο 'όλος ο σχεδιασμός ήταν από την αρχή λάθος'. Πολιτικός, οικονομικός, μεθοδολογικός όλος λάθος. Στέκομαι πάνω στο 'λάθος'. Πότε ένας τεχνοκράτης κάνει λάθος; όταν δεν συνεκτιμά σωστά τις παραμέτρους από απειρία ή επιστημονική ανεπάρκεια , όταν δεν βάζει τη φαντασία του να δουλέψει και διακρίνεται από τη χρήση της στείρας μεθοδολογίας και μόνο , όταν θέλει να κάνει λάθος για άλλους λόγους. Αν αρκεστώ σε αυτά τα παραπάνω τρία ενδεχόμενα θεωρώντας τα ισοπίθανα θα πρέπει να τους δώσω από ένα 33.3333.... % . Αν θέλω όμως να υπολογίσω τις μεταξύ τους διασυνδέσεις πολύ φοβάμαι ότι θα δώσω πολύ υψηλότερα και πιο συντριπτικά ποσοστά.
Τα όπως προκύπτοντα λάθη πάντως οδηγούν κατά κανόνα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, ακόμα και σε κλειστά συστήματα. Σε ανοιχτά συστήματα όπως είναι οι κοινωνίες , τα λάθη ενδεχομένως να οδηγήσουν σε συμπαντικού τύπου αλλαγές. Ας ελπίσω ότι ο πολιτικός μας πολιτισμός δεν θα περιμένει μεσσίες κάθε τύπου και είδους αλλά θα στραφεί σε ουσιαστικές ρήξεις πέρα από τις διαπιστώσεις ηθικολογικού κυρίως χαρακτήρα - τις οποίες και χορτάσαμε ακόμα και εμείς οι μακρινοί έχω να πω.
*

Κάθε έργο χρειάζεται και την απαραίτητη ψυχολογία. Οι απαιτήσεις, οι αλλαγές,οι δυσκολίες, η διάρκεια μας αλλάζουν χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά και οι ίδιοι
Ο επαγγελματικός κύκλος άνοιξε , ο κύκλος εργασιών επίσης άνοιξε, πάμε για double triple score έχω χάσει το μέτρημα αλλά να σας πω την αλήθεια, I really don't care , είναι μεγάλη η αποπλάνηση αυτή της επιστήμης, καιρός λοιπόν στα επόμενα χρόνια να αποπλανηθούμε επιστημονικά ακόμα περισσότερο , να έχουμε και κάτι να κάνουμε rewind στις τελευταίες μας στιγμές .
Sometimes we end up higlighting everything :( , πολύ καλύτερο από το deleting everything , πιστέψτε με

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από την Ισλανδία. Μαγεία να προχωράς σε παγωμένες σπηλιές ελπίζοντας το εγκλωβισμένο νερό να μην αλλάξει γνώμη, να μη διαλυθούν τα φυσικά κρύσταλλα
Μην εμπιστεύεστε ποτέ τους ταξιδιώτες: εκεί που λένε όχι εννοούν ναι, και εκεί που λένε ναι, υπάρχει ένα όχι που δουλεύει πίσω από το μυαλό τους σαν επόμενη στάση, έτοιμοι να το αποδεχτούν.
Οι ταξιδιώτες δεν έχουν συμβατική σχέση με το χρόνο, τον χάνουν και τον βρίσκουν σε ανύποπτες στιγμές και τον συνδυάζουν πάντα με τη δυναμική του γεγονότος.
Και όταν προσφεύγουν σε αναγκαστική μέτρηση του χρόνου χρησιμοποιώντας πολύ σωστά τους συμμιγείς αριθμούς άσχετα αν δεν το παραδέχονται , είναι γιατί έχουν μάθει πολύ καλά ότι όλα είναι σχετικά και επαναπροσδιοριζόμενα, επειδή ο χρόνος αποτυπώνεται πάντα πάνω στο δυναμικό πεδίο που δημιουργήθηκε και στη σημασία, την αξία που του έδωσαν οι "συμβαλλόμενοι" . Καλή σας μέρα από την αίθρια νύχτα του Νοτίου ημισφαιρίου.

Really really underground

2012-01-13T23:47:00.000-06:00

Μειωμένα τα αυτοκίνητα στους δρόμους , συνέπεια της κρίσης λένε όσοι ζουν εδώ.
Απόλυτα κατανοητό αν υπολογιστούν τα κόστη.
Εκπτώσεις σε τιμές υπερτιμημένων προϊόντων, αγοραστικές ευκαιρίες που σκάνε από το πουθενά , προσφορές και ετοιμοπαράδοτα , η υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας -αναμενόμενη εφόσον είχανν γίνει ανακοινώσεις προ μηνός περίπου - και από κάτω όλο αυτό που στήνεται ίσως και αυθόρμητα για προσφορά και αλληλεγγύη, η επιβίωση μπαίνει μπροστά μαζί με τον ανθρωπισμό. Συνθήκες πολέμου.. θα πω ψέμματα αν ισχυριστώ ότι δεν βρίσκω θετικά, μπορώ να πω ότι βρίκσκω πολύ περισσότερα και ας διακυβεύονται σχεδόν τα πάντα.
Ειδήσεις; όχι. Είναι ελάχιστα γελοίο το σοβαρό ύφος , επιβεβελημένο για τη συγκάλυψη τόσης υποκρισίας τόσων χρόνων σε τόσα επίπεδα. Ειδήσεις και δημοσιογραφία με οδηγία , ούτε εμείς τέτοιο χάλι. Είναι ακόμα το ΠΑΣΟΚ είδηση; απορώ γιατί.. έχει ολοκληρώσει πλέον κάθε ρόλο, είναι σαν τον αξιόπιστο εξυπηρετητή που δεν ξέρεις πώς να τον "συνταξιοδοτήσεις" απλά τον συντηρείς μέχρι να προκύψει το νέο μοντέλο.
Στα ίδια κενά και οι υπόλοιποι. Διάβασα κάποια πράγματα στις εφημερίδες όλες αυτές τις μέρες αλλά και εκεί..
Πατήρ πάντων πόλεμος, σε κάθε επίπεδο το πιστεύω δογματικά σχεδόν και δεν το εγκαταλείπω ποτέ, ξέροντας ότι στην κατά μέτωπο έχεις πιο πολλές ευκαιρίες να βρείς το δίκιο σου ή τέλος πάντων να τελειώσεις μια και έξω με τις αμφιβολίες σου.
Είναι ένα κατά βάση απαισιόδοξο ποστ, για να πάει αυτή η χώρα παρακάτω , εμείς πρέπει να αποχωρίσουμε . Ο τρόπος που επιβιώσαμε δεν εγγυάται ότι μπορούμε να φανταστούμε κάτι νέο, και να του δώσουμε μορφή. Ή τουλάχιστον είμαστε ακόμα ανέτοιμοι.
Σκηνικό με τον πρώην υπουργό στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Χαρακτηριστικό του τί επικρατεί και τόσα άλλα που δεν ξερουμε ή δεν λέμε όλοι μας. Η τακτοποίηση στο ελάχιστο, το μη μιλάς, μην αντιδράς, ορίστε πώς πληρώνεται .. είχε το θράσος να τοποθετηθεί και στα ΜΜΕ, και ας γελούσε όλη η Ελλάδα με τον "επιτηδευμένο" λόγο .. και όμως αυτό είχε ρίξει και 5-10 σημαντικές υπογραφές στη ζωή του, από το πουθενά μεν αλλά τις έριξε.. δημοκρατικά εκλεγμένος παρακαλώ.. με δημοκρατικές πεποιθήσεις.. ορίστε το πού είμαστε.. ποιοί είμαστε ..
Στα μικρά τα καθημερινά αλλά και στα μεγάλα, εκεί που μπερδεύεσαι αν επαγωγικά ή με εις άτοπο απαγωγή θα καταλήξεις σε κάποια άκρη.
Χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας η ευκολία συμπερασμάτων από την εικόνα και όσα λέμε καλαμπουρίζοντας γιατί οι καιροί θέλουν και γέλιο και τσαλάκωμα.
Απόλυτα στερεοτυπικά συμπεράσματα μάλιστα.
Και δυσαρέσκεια όταν χαράζεται η διαχωριστική, μη αναμενόμενα
Κάποιες φορές το όχι κόντρα σε κάθε συναίσθημα είναι η διαχωριστική που προφυλάσσει την ποιότητα ακόμα και του ελαχίστου, Ψιλά γράμματα , έτσι; Αν το συναίσθημα δεν υπάρχει και αν όταν υπάρχει δε μετατραπεί σε λάβα , τότε όλα τα άλλα είναι απλά εργαλειακή χειραγώγιση , όπου αντί για εργαλεία πρωταγωνιστούν άνθρωποι.
*

Short review

2012-01-04T00:22:00.000-06:00

Το Ναύπλιο είναι μια πολύ όμορφη πόλη , όπως και να 'χει, σκέφτηκα χθες καθώς από τον καθρέφτη έβλεπα την πόλη να απομακρύνεται γρήγορα πίσω μου
Αν και για δουλειές εκεί παρόλα αυτά ήταν μια μικρή ανάσα από τις αγχωτικές μέρες της τελευταίας εβδομάδας στην Αθήνα.
Τα "καλά" του επαγγέλματος; ναι τα καλά, σκέψη σε ρυθμούς γρήγορους, ιδέες επί τάπητος κυριολεκτικά - κάποιος πρέπει να συμμαζέψει το γραφείο στο σπίτι από τα σχέδια που τα παραμερίζω για να περάσω και αυτή είμαι εγώ που όλο αναβάλλω - , ατελείωτες κουβέντες πάνω σε αποδόσεις και κόστη με επιπρόσθετο άγχος - αναρωτιέμαι απορώντας 'γιατί;' αλλά ξέχασα 'αυτοί εδώ τα βλέπουν επιτελικά, εμείς αλλιώς - και αυτή η διαφορά οπτικής είναι που τραβάει το πράγμα μπροστά χρόνια τώρα
μικρές έξοδοι για φαγητό και ποτό σχεδόν στα όρθια - ίσα ίσα καύσιμο για να συνεχίσει το πράγμα -,
πλακίτσα στο διαδίκτυο για να περνάει η ώρα ανάμεσα σε διαλείμματα , αλλά και γενικώς , στα ενδιάμεσα ήρθαν πέρασαν Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά και αν με ρωτήσετε θα σας πω, ότι δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα - μάλλον βαριέμαι και έχω ξεσυνηθίσει τις γιορτές - αν τις συνήθισα ποτέ δηλαδή αναρωτιέμαι -
προτάσεις, ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής με τη σκέψη ότι δεν φταίνε οι ακυρώσεις λόγω ανωτέρας βίας αλλά η αντιπρόταση για να σωθεί όπως-όπως το όλο 'κρέμασμα' , διαχείριση - ξεπέταγμα -αγγαρία σε 3/4 της ώρας , είπαμε ο χρόνος και οι άνθρωποι και η αξιολόγησή τους ανάλογα με το χρόνο δοκίμιο θα γράφαμε εδώ μέσα με αυτό το θέμα , αλλά ..
μέρες που κυλάνε εξαιρετικά γρήγορα και εξελίσσονται οι προορισμοί ως πρωτότυπη λογοτεχνία ( ναι συνέβει και αυτό μετά από τόοοοσα χρόνια ούτε εγώ δεν το πίστεψα , αλλά έτσι πάνε αυτά όταν αποφασίζεις να ακολουθήσεις τα απρόβλεπτα του διαδικτυακού κόσμου ) ,
αύριο το βράδυ ακριβώς στις 9 στα ιντερνετικά ερτζιανά - που τεχνολογικά δεν μπορείς να τα αποκαλέσεις ερτζιανά αλλά είθισται ) , παρέα με τον Λουστράκο - αφού επιβιώσω από την άνοδο στον πύργο με το κατακόκκινο αλμοδοβαρικό ασανσέρ που φρενάρει επικίνδυνα απότομα από όσο θυμάμαι για να συναντήσω τους δύο αγαπημένους Π & Γ , πάλι μετά από χρόνια.. come fly with us

Trust Johnnie..

2011-12-30T09:11:00.001-06:00

.. Walker. He knows better. Through time since 1820. Worldwide. Κάποιες φορές απλές λέξεις λένε όλη την αλήθεια. Καλή χρονιά σε όλους μας. Έτσι απλά

Potentialdifferenz

2011-12-21T22:50:00.000-06:00

Προπαραμονή της παραμονής , κάπως πρέπει να λέγεται η 22α Δεκεμβρίου, αδικείται .. [ mode : λόγια της πλώρης ]
Η πρώτη αίσθηση: 'διαφορά δυναμικού' , εξ' ου και ο τίτλος. Οι αναταράξεις πάνω από τον Ατλαντικό έδωσαν το στίγμα της Ευρώπης που προσέγγιζε το αεροπλάνο.
Σήμερα θα μιλήσω με κλιπ:

1. Is it me ? ωραία ερώτηση, ρητορική. Από αυτές που δημιουργούν ωραίο κλίμα αμφιβολίας. Περιττό να απαντηθεί. Το ωραίο είναι ότι τίθεται και ό,τι τίθεται δεν είναι απαραίτητο ότι θα βρει πάντα έστω μια αποδεκτά προσεγγίσιμη απάντηση ( αν υπάρχει κάτι τέτοιο ).

*

*Την ταινία δεν την ήξερα, δεν την είχα καν ακούσει ως τίτλο.
Την πέτυχα ένα βράδυ του περασμένου Αυγούστου στην τηλεόραση και με καθήλωσε μπροστά στην οθόνη.
Συνειδητοποίησα ότι τα μεγαλύτερα, τα δυσκολότερα και τα καλύτερα μαθήματα τα πήρα παρακολουθώντας κάθε τύπου οθόνες ,
ειδικά τις εσωτερικές συγκρούσεις και .. διάολε ανακαλύπτοντας οτι είναι ωραίες και δημιουργικές μέσα στα πλαίσια της Νευτώνειας αρχής, δράση-αντίδραση

*

*Οπότε.. το πιο φυσικό είναι She's not there ,ωραιότατο κομμάτι, ο εισαγωγικός ρυθμικός συντονισμός είναι κορυφαίος

*
Το κλιπ της συγκεκριμένης ταινίας είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Αποτελεί μια ισχυρή μεταφορά που στο σύνολο των διαστάσεών της , τη λατρεύω για τους δικούς μου καθαρά προσωπικούς λόγους. Ωριμάζοντας, μεγαλώνοντας - παρτε το όπως θέλετε - αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο ότι η πράγματικότητα είναι πόλεμος και ο η αντιμετώπιση μια : σοφά ασυμβίβαστη έστω και αν δείχνεις ότι μπορείς να εργάζεσαι σαν ελβετικό ρολόϊ μέσα σου ξέρεις ότι είσαι πάντα έτοιμος ακόμα και να δεχτείς μετεωρίτη στο κεφάλι .. μερικές φορές μάλιστα όλα στρέφονται γύρω από αυτή την πιθανότητα

*

*Το τελευταίο για σήμερα. Το έχω από ό,τι είδα σε δύο εκδοχές: ελαφρά και σκληρή. Θα δούμε την 'εορτατστική' του έκδοση παρόλο που προτιμώ τους Muse, γι αυτό τον δυναμικό σπαραγμό που έχει αυτό το κλιπ, για την αίσθηση ενός κόσμου που αλλάζει δραματικά και δύσκολα, εξαιρετικά δύσκολα και επίπονα. Όμως το youtube δεν συμφώνησε μαζί μου. Άρα , πάμε με το κινηματογραφικό

Άτιτλο στο άτιτλο

2011-12-09T22:30:00.000-06:00

άτιτλο στο τετράγωνο για να ξέρουμε για τί ακριβώς μιλάμε

Σε θετικού τύπου meta-blogging έχω επιδοθεί περίπου 5 φορές από όσο θυμάμαι. Μια πάρα πολύ παλιά καμια πενταετία πριν ( ήταν η εποχή της σοκοφρέτας τότε ) , μια άλλη αποχαιρετιστήρια που τη θυμάμαι πολύ καλά , και τρεις φορές για τον καλό διαδικτυακό μου φίλο ΚΚΜ.
Η "πλάκα" είναι ότι εδώ κάτω ήρθα αποφασισμένη να ηρεμήσω, να εξαφανιστώ προσωρινά και να χαθώ στον μικρό μεγάλο ηλεκτρικό μου κόσμο. Μέχρι στιγμής έχω αποτύχει στα δύο πρώτα και πρέπει να σας πω, ότι είναι κάτι απογεύματα που κάθομαι στο γραφείο μου και γελάω με τον εαυτό μου και τα 'επιτεύγματά' μου.
Το συγκεκριμένο ποστ το περίμενα. Στο blogging αναπτύσσεις ιδιότητες και δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνεις στον αέρα τη στιγμή της αποτύπωσης στην οθόνη , παρόλο που μπορεί με τον γράφοντα να μην έχεις μιλήσει ποτέ. Αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει με τη χρόνια χρήση. Οπότε από τη μια το 'ημιφωτισμένο πλαίσιο' των κειμένων του κυρίου ΚΚΜ , από την άλλη οι παύσεις άρχισαν να υποδηλώνουν την επερχόμενη ασυνέχεια.
Τον κύριο ΚΚΜ τον θεωρώ φίλο μου, ο λόγος έχει εξηγηθεί σε μια παρόμοια κατάσταση 2 1/2 χρόνια πριν περίπου ,εδώ οπότε δεν έχω κάτι να προσθέσω επειδή δεν έχει αλλάξει κάτι.
Από την άλλη , πιστεύω σε αυτό το take your time που εισέπραξε από μένα , ίσως επειδή ο χρόνος που απαιτείται είναι σεβαστός, εξάλλου η κόπωση, η άρνηση, η βαριεστημάρα, η ρουτίνα, η επανάληψη, η έλλειψη συγκέντρωσης και έμπνευσης ακόμα και η επαφή με το όριο , είναι όσα έχω για διάφορους λόγους βιώσει σε σχέση με το blogging, κάνοντας τις ίδιες σκέψεις και αντίστοιχες αποχές.

Αυτό που δεν θέλω να σκέφτομαι, είναι το να σταματήσει να γράφει ο καλός διαδικτυακός μου φίλος. Επειδή διαθέτει - κατά την προσωπική μου γνώμη πάντα - τη δυνατότητα με αφαιρετικά κείμενα να συμπεριλαμβάνει έξυπνα και κομψά όλους εμάς, τους διαφορετικούς και άγνωστούς του, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός αλλά διατηρώντας αυτό το τελείως ασαφές παιχνίδι μεταξύ γράφοντα και αναγνώστη σε κοφτερές λεπτές ισορροπίες. Αν ήταν μαθηματικά θα ήταν η συνάρτηση ολοκλήρωμα, μια άερινη δαντέλα στην οποία πατάς σαν τη γάτα για να μη βουλιάξεις. 'Άδικο να χαθεί αυτό , πιστέψτε με

Δεν σας σχολίασα , τα έχουμε πει αλλού εμείς οι δύο και περιμένω να σας βλέπω τουλάχιστον εκεί προσωρινά

Ως κατακλείδα, αυτό, οι bloggers στις οθόνες τους μόλις πατήσουν "δημοσίευση" είναι σα να βάζουν μια πέτρα στο γκάζι

the hard liner

2011-12-06T19:00:00.000-06:00

Οι τελευταίες τρεις εβδομάδες πέρασαν γρήγορα, ομολογώ ότι δεν κατάλαβα .

Με απορρόφησαν το εδώ . Η επανάληψη και το απρόβλεπτο εναλλάσσονται εδώ στους τροπικούς , δεν μπορώ να ξέρω το ακριβές σημείο της συνημιτονιακής συμβολής [αν υπάρχει κάτι τέτοιο ] - ούτε νομίζω ότιι θα στρωθώ ποτέ να το υπολογίσω - ποιος ο λόγος άλλωστε; Κάποιες φορές το "ζήσε" είναι καλύτερο από το "ανάλυσε", η αλήθεια; δεν έχω διάθεση για αναλύσεις ειδικά όσες άνετα ενσωματώνονται στα καθημερινά .. αυτό είναι και το δυναμικό προνόμιο του ηλεκτρολογείου.

Κατά τ' άλλα η κοινωνική ζωή των κατοίκων εδώ στους τροπικούς είναι η γνωστή. Μέσα από δυσδιάκριτες γραμμές , μπορείς να διαπιστώσεις τη χαλαρότητα που κινείται το πράγμα. Τούτοι εδώ δεν είναι πολύ τσιτωμένοι έχοντας το προνόμιο να ζουν σε μια χώρα ενεργειακό και όχι μόνο ρυθμιστή και με ένα πρόεδρο που "επαναστατεί" με δηλώσεις κάθε τρεις και λίγο - όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του ακόμα -.

Παρατηρώ(;) όχι μόνο, ζω θα έλεγα αμήχανα το φαινόμενο μιας χώρας που αναδύεται μέσα από τον πλούτο και την αυτάρκεια, μέσα βέβαια από όλα τα υπόλοιπα προβλήματά της.

Γιατί δομικά προβλήματα υπάρχουν και μάλιστα σοβαρά, ξεκινώντας από το πιο απλό : ένα γεωγραφικό γλυπτό που δημιουργεί περίεργους κοινωνικούς και πολιτισμικούς θήλακες συνειδητά απομονωμένους από την κεντρική διακυβέρνηση.

Βαθιά ριζωμένες οι θρησκευτικές παράμετροι του καθολικισμού με το μυστηριακό τμήμα της πριν κουλτούρας, σε μια σύζευξη... ναι σε μια σύζευξη σχεδόν αμαρτωλή , εντυπωσιακά αμαρτωλή. Ο ρόλος αυτής της χώρας στα δρώμενα της Λατινικής Αμερικής , είναι ο ρόλος του ρυθμιστή των ευρύτερων συμφερόντων, κάπως έτσι είναι όλο αυτό που εισπράττω από τα λεγόμενα , προσπαθώντας να καταλάβω τί γίνεται σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη ..

Με τα της πατρίδας, ομολογώ ότι δεν ασχολήθηκα πολύ. Ακολουθώ μια ιδιαίτερη "αποτοξίνωση" από νέα και ειδήσεις που κατά κανόνα θα σταθώ επικριτικά απέναντί τους. Και πώς αλλιώς; όταν διαβάζω ότι πρώτο μέλημα υπουργού υπήρξαν τα σημεία στίξης.. ε, μετά από αυτό δεν θέλει και πολύ το ΗΜΜΥ ειδικά εδώ που βρίσκεται.Τη σκέψη που έκανα παλαιότερα ακόμα και από αυτό εδώ το ιστολόγιο: "ποιά είναι η μηχανή παραγωγής που τους ξεπετάει όλους αυτούς σε τέτοιες ποσότητες και ομοιομορφίες ;" δεν την κάνω πια. Συνειδητοποίησα ότι η μηχανή παραγωγής είναι θηριώδης και προγραμματισμένη να παράγει αντίστοιχα, όποιος ξεφεύγει από τον κώδικα είναι απλά, τύχη . Όπως καταλαβαίνετε παραδέχομαι ένα είδος ήττας πια. Όσο για το τελευταίο που αλίευσα, κάποιος έπρεπε να τραβήξει έστω και λεκτικά τη σκανδάλη στο πρώην κυβερνητικό σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Οι σκανδάλες είναι για να τραβιούνται , κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Η απορία βέβεια για τη μηχανή παραγωγής παραμένει, όπως και η ήττα , αυτό δεν το βλέπω να με εγκαταλείπει, θα πάμε παρέα μέχρι το τέλος , κατά τ' άλλα αποδοχή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χαρακτηρίζω αυτή την περίοδο ιδιαίτερα επικοινωνιακή. Με ταλαιπωρεί εδώ και εβδομάδες ένα συνάχι , η υγρασία και ο κλιματισμός έχουν φτιάξει το ιδανικό περιβάλλον , με λίγα λόγια το "εξοντωτικοί ρυθμοί" εδώ ισχύει απόλυτα , όχι ότι δεν τους επιδιώκω δηλαδή

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν εξαιρετικές δυσκολίες -που μου αρέσουν και μάλιστα πολύ , είναι γνωστό ότι οι στρωτές καταστάσεις δε με γεμίζουν - αλλά εδώ πρέπει να "κεντήσουμε" και να βρούμε και τη χρυσή επικοινωνιακή τομή ανάμεσα στις διάφορους ρυθμούς.
Δύσκολο ειδικά για τη δική μου φιλοσοφία που θέλει να χτίζει τις βάσεις από την αρχή για να έχει όλο και λιγότερες εκπλήξεις στο μέλλον, καθώς οι δικές μας εκπλήξεις δεν είναι καθόλου ευχάριστες όταν συμβαίνουν

Από την άλλη πάμε ολοταχώς για Χριστούγεννα, γεμίζει το FB με την απαραίτητη διακόσμηση σε λίγο θα ξεμυτίσουν και τα resolutions .

Εδώ, αυτό το σπορ κομμένο.

Νομίζω ότι τα πιο αληθινά τα πιο ουσιαστικά οι άνθρωποι τα λένε αυθόρμητα εκεί που πρέπει χωρίς να λειαίνουν γωνίες, χωρίς να υπερασπίζονται εγωϊσμούς , χωρίς να τους ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα τους, το πριν ή το μετά,, με όλη την αλήθεια της στιγμής , ίσως και εκεί που δεν το περιμένει κανείς και κυρίως χωρίς ανταποδοτικά οφέλη που φτηναίνουν τις ζωές μας

Κάποια φορά ίσως γράψω για το τί είναι πραγματικά πολυτελές και αξιομάχητο στις μικρές και σύντομες ζωές μας .That's all. Τα υπόλοιπα είναι περιττή φιλολογία.

Μέρα που είναι σήμερα αντί για άλλα περισσότερα η ακριβώς παραπάνω παράγραφος , με τις ολόθερμες ευχές μου στον παλιό καλό φίλο που διανύει δυναμικά το χωροχρόνο παρόλες τις δυσκολίες -:))

2011-11-25T19:30:00.000-06:00

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που κάθησα μπροστά σε αυτή εδώ την οθόνη να γράψω υπό το κράτος του έντονου προβληματισμού. Και η σημερινή νύχτα είναι μια τέτοια.
Διαβάζω τα νέα από την Ευρώπη, διαπιστώνω την κλιμάκωση και αναμένω, ποιος θα περάσει πρώτος τη "νεκρή ζώνη".
Η θεωρία της "νεκρής ζώνης' α λα "δική μου ευθύνη". "Στις κρίσιμες στιγμές υπάρχει ένα απειροελάχιστο αυστηρά εγκιβωτισμένο διάστημα μεταξύ του ρεαλιστικού και του υπερβατικού ( ενίοτε και του μεταφυσικού) εκεί που κόβεις την αγωνία και την αβεβαιότητα με το μαχαίρι και βλέπεις τον father father να σου κλείνει το μάτι και να σου λέει : σε περιμένω εδώ, ακόμα και αν δεν έρθεις τώρα. Τότε που του γελάς, του κουνάς το δάχτυλο ως όχι και του λες σιγά "not yet dear, next time "

Σε κάτι τέτοια αν και αναγνωρίζω ότι το υψηλό επίπεδο πολιτισμού που λογικά θα έπρεπε να διαθέτουμε , βρίσκω ότι είναι άκαιρο. Έλλειψη εμπιστοσύνης στις πολιτικές προσωπικότητες αυτές τουλάχιστον που είχαμε την "τύχη" να βιώσουμε, ελπίζοντας ότι ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός δεν θα χάσει τα τεχνοκρατικά αντανακλαστικά του στα δύσκολα, έτσι ώστε να παράγει ρεαλιστικό σχεδιασμό σε άμεση εφαρμογή αλλά και σε backup.
Βέβαια , ό,τι και αν παράγει ένας, αν το τημ δίπλα και από κάτω είναι επιεικώς για τα πανηγύρια , κινδυνεύεις να πας άπατος χωρίς να το καταλάβεις...

Από την άλλη βλέπω την Ευρώπη. Διαβάζω ένα σύντομο βιογραφικό της Μέρκελ και μένω στο "προσπαθεί να αναλύσει τα πάντα σύμφωνα με τις θετικές επιστήμες". Δεν διαφωνώ , ότι αναλύονται, σεβόμενες απόλυτα τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Δεν χρειάζονται ιδεολογίες γι αυτό, ο,τιδήποτε για να εφαρμοστεί θέλει ανθρώπινα όντα που πρέπει να λαμβάνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές από τη διαχειριστική αρχή. Εκεί κάπου υπάρχει η χρυσή τομή: αν τους αντιμετωπίζεις ως υπανθρώπους άξιους καταναγκασμού πάντα θα πρέπει να λάβεις υπόψη σου την πιθανότητα ότι θα προκύψουν δυο τρεις πιο ευφευείς ή φιλόδοξοι ή ταλαντούχοι που θα αντιδράσουν συμπρασύροντας και τους υπόλοιπους, αν πάλι δώσεις περισσότερα δικαιώματα αυτόματα και αυτονόητα για την ανθρώπινη φύση που κατά μονάδες είναι αενεξέλεγκτη παραμετρικά θα αναλάβουν ρόλους που απλά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί τους και θα στο διαλύσουν. Το κριτήριο του ποιος προχωράει και ποιος όχι, οφείλει να είναι αξιοκρατικό και μόνο. Στην τελική σε όποια θέση και αν βρεθεί κάποιος, είναι απλά ένα εργαλείο , το αντικείμενο αλλάζει , και σας το γράφω έτσι απομυθοποιημένα και κυνικά. Τί άλλο πια;

Όλο αυτό λειτουργεί άψογα όμως σε μικρές ή μέτριες κλίμακες αλλά σε μωσαϊκό κοινωνιών, οικονομιών και πολιτισμών αποδεικνύεται δυσλειτουργικό. Θα περιγράψω ένα παράδειγμα που έζησα σε κάποιο ΚΕΠ τους περασμένους μήνες. Βρίσκομαι λοιπόν για κάποια δουλειά σε ένα ΚΕΠ πηγμένο. Από τις δύο κυρίες που εξυπηρετούσαν κόσμο , η μια εργαζόταν κανονικά και μάλιστα ήταν πολύ εξυπηρετική. Η άλλη κυρία είχε εμφανέστατο πρόβλημα κίνησης και λειτουργίας - προφανώς κάποιος σπαστικός πυρετός σε βρεφική ηλικία που κλασικά αφήνει τέτοια προβλήματα -.
Αυτό το πρόβλημα ανθρωπιστικά και τεχνοκρατικά αν θέλετε δεν πρέπει να της απαγορεύει το δικαίωμα στην εργασία και στη ζωή, ευνόητο ότι δεν μπορεί να σταθεί επάξια σε ιδιωτική επιχείρηση και εδώ ναι, ο δημόσιος τομέας οφείλει να δίνει εργασιακές ευκαιρίες. Θα σας εξηγήσω και το τεχνοκρατικά : πάντα σε ένα σύστημα είναι απαραίτητη και μια ομάδα η οποία κάνει το ίδιο πράγμα επί 8ωρου βάσεως και αυτό που ζητάς από αυτή την ομάδα είναι η εγγυημένη ποιοτικά υψηλή παραγωγή, δηλαδή η κλασική εικόνα του βιομηχανικού εργάτη που είναι σε ένα εργοστάσιο και κόβει χάλυβα
Αλλά.. τί να το κάνεις , όταν επί μισή ώρα που χρειάστηκε να κάτσω στη σειρά μου μέχρι να εξυπηρετηθώ, εκείνη έκοβε τα χαρτάκια εξυπηρέτησης του κοινού με στοχοπροσήλωση και λέγοντας "σε δυο λεπτά τελειώνω" . Εδώ η τεχνοκρατική ματιά βλέπει την καταστρατήγηση της first in first out (FIFO) ουράς εξυπηρέτησης, που είναι η κλασική ουρά εξυπηρέτησης σε τέτοια συστήματα.
Κάποια στιγμή έρχεται και η σειρά μου , οπότε μένω άφωνη όταν ακούω την κυρία ακριβώς πριν από μένα να ζητάει πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το Δήμο. Θα το καταλάβαινα αν ήταν για ένα δήμο στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Η εξυπηρετική υπάλληλος της λέει: γιατί δεν πάτε στο δημαρχείο θα σας το εκδώσουν σε 3 λεπτά , εδώ θα το πάρετε σε 2 μέρες. Εννοείται ότι η καλομαθημένη κυρία , δεν θα πήγαινε στο δήμο , πού να παρκάρεις , ποιος παίρνει λεωφορείο, είχε και μια ελαφριά συννεφιά που ρίχνει τη διάθεση.. και άλλα τέτοια που είναι αστεία για να τα λέμε στις παρέες αλλά στη λειτουργία των συστημάτων είναι τραγικά λάθη.
Μέσα λοιπόν σε μισή ώρα , έχω μια εικόνα της δημόσια διοίκησης η οποία έχει καταστρατηγηθεί εκ συστάσεως , ειλικρινά επειδή προσπάθησα να δω το σύστημα ψυχρά και χωρίς συναίσθημα , αυτό που αποκόμισα ως εικόνα ήταν ένας ξεφτισμένος ιστός και από τις δύο πλευρές. Παρόλα αυτά είναι ένας ιστός που ακόμα και έτσι πρέπει να υπάρχει και το κυριότερο, χάρη στον αθρώπινο παράγοντα δουλεύει σχεδόν με αυτόματο πιλότο.

Αυτή την εικόνα έχω και σήμερα το βράδυ με όσα διαβάζω για την Ευρώπη. Ίσως είναι η μόνη φορά που πονάω για αυτά που διαβάζω, γιατί εκεί ανήκουμε παρόλο που ως λαός δεν ήμαστε έτοιμοι και ώριμοι στην πλειοψηφία μας να περάσουμε εκείνη την πόρτα τότε.
Ούτε ωριμάσαμε στην πορεία , ο ωραίος βαλκανικός μας οπωρώνας αποδείχθηκε ένα οικόπεδο με θέα , ήλιο, θάλασσα , εύκολα σφηνάκια και γρήγορο σεξ τα καλοκαίρια στα κορίτσια του βόρειας Ευρώπης ( μετά μας πείραζε εκείνο το "γκαρσόνια της Ευρώπης", γιατί τί υπήρξαμε, οι φιλόσοφοι της Ευρωπαϊκής ένωσης; οδηγούμενοι από ευκαιριακούς κοτζαμπάσηδες )
ηλίθιο εθνικιστικό χαρακτήρα , με έντονη θρησκοληψία - για να μην ξεχνιόμαστε εδώ αρκεί να θυμηθούμε τις λαοθάλασσες που έπνιξαν την Αθήνα για τις ταυτότητες και για προσκυνήματα εικόνων, για κάτι τέτοια εύκολα καλοί είμαστε ) , απόλυτα συντηρητικές δομές ( αυτό το τελευταίο το αποκόμισα κυρίως από τα χρόνια στα έδρανα , γιατί είναι σοκ να μπαίνεις στην ωραία περιπέτεια των θετικών επιστημών και να βλέπεις την πλειοψηφία απλά να αναζητά ευκολόπεπτες μεθοδολογίες και να αρνείται τη διανοητική περιπέτεια - αυτό στα 18 λέγεται συντηρητισμός και είναι η θεμέλια λίθος για το τί θα κάνεις και πώς θα αξιολογήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου) , φοβική συμπεριφορά μήν τυχόν και αλωθούμε και χάσουμε τα εθνικά χαρακτηριστικά του τσολιά από τους κουτόφραγκους , και στα ζόρια έχουμε προμετωπίδα την ιστορία και τον πολιτισμό για να μας σώσει .. έτσι πιστεύουμε . Όση σχέση έχουν οι μπουζουξούδες και οι κάγκουρες με τον ελληνικό πολιτισμό άλλη τόση έχουν και οι πολιτικοί μας με τα θεμελιώδη της πολιτικής επιστήμης, μέσα από το διαρκές παιχνίδι του ποιος θα παίξει τον αρχηγό σε κόμμα, επιτροπή και εγώ δεν ξέρω πού αλλού.
Λοιπόν, αυτό στείλαμε το 1981 και αυτό βρίσκουμε το 2011 μπροστά μας.
Η δε Ευρώπη, που είχε την εμπειρία της ένωσης, βρίσκει μπροστά της το έλλειμα επεξεργασίας.
Αυτή τη στιγμή ζει την τεχνική καταιγίδα, ακριβώς γιατί στα σύνθετα οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικά συστήματα , η καταιγίδα που προκύπτει είναι πάντα τεχνικού χαρακτήρα και από εκεί αναδεκνύονται τα προβλήματα χαρακτήρων συμπεριφορών κλπ.

Αυτό που μπορώ να αντιληφθώ σύμφωνα με όσα ξέρω και καταλαβαίνω, είναι ότι η κατάσταση θέλει γενναιότητα και αμοιβαίες υποχωρήσεις υπό το σκεπτικό : αν δεν δώσεις δεν θα πάρεις, πρέπει να ξοδέψεις για να κερδίσεις και φυσικά να αγνοήσεις το χρόνο που θα χρειαστεί ( η θυσία εδώ είναι μεγαλύτερη ) .
Υποσχέσεις ότι η κρίση θα λήξει σε 2-3 χρόνια λέγονται για να λέγονται ,κάπως πρέπει να κρατηθεί και το ηθικό ψηλά , έτσι;
Εδώ παίζονται ταυτόγχρονα η αμερικάνικη, η κινέζικη, η ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τους σιωπηλούς παίκτες .. που θεωρητικά δεν εμφανίζουν ή δηλώνουν πρόβλημα και δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο ακόμα.
Τέλος πάντων, θα δείξει , ας είμαστε έτοιμοι αν μη τί άλλο ζούμε σε εξαιρετικά ενδιαφέροντες και περιπετειώδεις καιρούς , κανένας μας δεν είναι εξασφαλισμένος - αυτό για να προλάβω σχόλια - και για να χαλαρώσει το πράγμα, ιστολόγιο είναι μια σελίδα που γράφεις δυο σκέψεις, βάζεις μια φωτογραφία και ένα βίντεο κλιπ για να κλείσει όμορφα το πράγμα
Καλό σας βράδυ από το χωνευτήρι της λάσπης , εδώ που βρίσκομαι να δείτε παραδοσιακές δομές και καθολικισμός ανάμεικτος με δοξασίες , τέλος πάντων ..
*
Το κλιπ, γιατί είναι το σαλόνι που παραδίδουμε στους επενδυτές μας , - γι αυτό μας "αγαπάνε" εξάλλου - αλλά όπως ξέρετε το πάρτυ πάντα γίνεται κάτω από την επιφάνεια , εκεί που τα λέμε με τον father father. Καλό σας Σ/Κ εκεί στην Αθήνα,

*

What you miss when you blink

2011-11-14T19:30:00.000-06:00


το πρότυπο για τις εισόδους στις σήραγγες , δηλαδή αυτά που θα δουν οι επίσημοι στο τέλος , γιατί αυτά που θα δούμε εμείς.... μέχρι να γίνει έτσι.. βέβαια αυτά που θα ζήσουμε μέχρι τότε είναι προνόμιο , σας το εγγυώμαι

what's the party ? , δεν μπορούσαν βλέπετε οι ιθαγενείς να πουν what's the party. Το "σήμα" από εδώ είναι εξαιρετικά ασθενές, και λασπωμένο. Πολύ λασπωμένο. Παρόλα αυτά , αν ύπάρχει περιοχή του κόσμου που ο Έλληνας μπορεί να ζήσει σχεδόν αφομοιωμένος, είναι αυτή η νότια γωνιά του πλανήτη, βεβαιωμένο από πολλές πλευρές και από εδώ επίσης.

Aρκεί να αντέχονται οι 34-35 C και η βροχή με την υγρασία. Μετά από χειμώνες στην παγωμένη στέπα ήρθε και ο καιρός της βροχής.

Συμβολικά μιλώντας , αυτή η διαρκής βροχή δείχνει ευεργετική , πρέπει με κάποιο τρόπο να βοηθήσει και ο καιρός για όλα όσα περιλαμβάνει η παραμονή εδώ κάτω. Προς το παρόν αυτός ο υδάτινος μανδύας , απομονώνει και ανοίγει τις απαραίτητες διόδους εκεί που πρέπει.

"Μυρίζει" μέταλλο, ακριβό μέταλλο, λόγω των χρυσορυχείων και η πόλη είναι προσαρμοσμένη στην παραγωγική της δυνατότητα, προβάλλοντας διάφορες όψεις.

Άφησα την Ελλάδα στη δίνη της νέας δανειακής σύμβασης και του κουρέματος. Τις λίγες φορές που έριξα μια ματιά στα κυκλοφορούντα νέα , δεν πολυκατάλαβα τί ακριβώς συμβαίνει, πιο ρευστά, πιο ολισθηρά , πιοι επικίνδυνα δε γίνεται..

Η τελευταία εντύπωση ήταν μια εκπομπή του Τράγκα , "πώς μας ενώνει πώς μας δονεί του Τράγκα η φωνή" υπό τους ήχους και τα σαλπίσματα της Erika ( δείτε το , δεν είναι η κλασικούρα που παρέλασε από όλο το ελληνικό διαδίκτυο σε τέτοια υπερβολή και σε τόσο δραματικούς τόνους για να κλαίνε οι μέχρι τώρα αλλά και στη συνέχεια τακτοποιημένες κυριούλες εναρμονιζόμενες πλήρως με το πνεύμα της εποχής - "αντίσταση-κλάμα-δράμα-φωνή -θρήνος πάνω στα Prada που χάσαμε " - από μυαλό και ψυχραιμία μηδέν φυσικά - όπου πάει το κοπάδι .

Σε λίγο ακόμα και ο Ρουβάς από το "Αθηνών Αρένα" - α ρε γιατρέ να σε βράσω που μου τραβιέσαι και ξενυχτάς σ' αυτές τις αηδίες θα κάνει αντιστασιακό τραγούδι, μη σας πω και αντάρτικο. Εξάλλου το "μακαρόνια με κιμά" είναι κατά βάση είναι επαναστατικό τραγούδι, ειδικά αν προκύψει η επαπειλούμενη πτώχευση και η τιμή της πάστα εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη ) .

Enfin, καταντά κουραστικό να περιμένεις σωτήρες, αν δεν σηκώσεις τα μανίκια δουλειά δε γίνεται .οπότε ας μαζευτούν χαρτομάντηλα και κατάρες και ας σοβαρευτούμε λίγο λέω. Θα έλεγα και κάτι για την ελληνική αριστερά που όποτε βλέπει ευθύνη σταυροκοπιέται και φεύγει από φόβο να την αναλάβει. Αλλά.. βαριέμαι να ασχολούμαι με τα σύνδρομα των νηπίων , εξάλλου κλείνοντας 25 περίπου χρόνια πολιτικής μοναξιάς νομίζω ότι έχω κατακτήσει τον παράδεισο, οπότε δεν βρίσκω λόγο να τον απωλέσω, ειδικά τέτοιο παράδεισο

Αρχές Δεκέμβρη - επιτέλους και με επίσημη άδεια των γιατρών - θα αρχίσω δειλά δειλά και προσεκτικά να κατέρχομαι στις σήραγγές μου.
Δεν έχω συνηθίσει έτσι, με ενοχλεί ο περιορισμός και ο αυτο-περιορισμός αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.
Αυτοψίες ηλεκτρολογείου μέχρι να έρθει Ιούνιος του 2012 , όταν το "ηγετικό" τημ στο σύνολό του θα εγκατασταθεί σχεδόν μόνιμα στις στοές , μια και το πράγμα λόγω της εδαφικής ιδιομορφίας θα πηγαίνει ATAR , οπότε προβλέπεται άγρια και επίπονη "κωπηλασία" , προκαταβολικά τις βουτιές στη θάλασσα να τις κάνετε και για μας

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που έχω να μπω και να παραμείνω από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτή η τεχνολογική παραλληλία αφενός μου έχει λείψει , αφετέρου μου δίνει το χρόνο να διαβάσω, τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση
Ανάμεσα στα άλλα το πιο προκλητικό ανάγνωσμα είναι το "περί πολέμου, Vom Kriege" , μια χαρά είναι να βλέπεις ό,τι γίνεται τριγύρω με θεωρητική ματιά .

Το κακό είναι ότι έχοντας ξεμάθει από αυτού του είδους το διάβασμα, ψιλομουρμουράω την ώρα που διαβάζω, ούτε λειτουργία στο όνομα του Κλαούζεβιτς , τέτοια τύχη ο μακαρίτης...

Το κακό με τους κάθε είδους συγγραφείς είναι ότι οι καημένοι αγνοούν σε τί χέρια θα πέσουν.. πού να το φανταζόταν ο Πρώσος αρχιστράτηγος..!!!!

Λοιπόν σας καληνυχτώ εδώ με μια απορία: πώς λένε εκείνες τις καταστάσεις που ενώ θέλεις κάτι πολύ, αντιστέκεσαι; μάλλον φόβο λέω εγώ

*
Το κλιπ, γιατί αν όλα πάνε καλά, έτσι θα περάσω την τελευταία μέρα παραμονής εδώ , παρακολουθώντας το φράγμα από ψηλά την ώρα λειτουργίας, μεγαλειώδης εικόνα τα υδροηλεκτρικά από ψηλά και ναι οι chaises-longues είναι ήδη στο σπίτι (!!!!)

*

Signal emitted by ..

2011-11-06T00:11:00.000-06:00

Αφήνοντας μια Ελλάδα στο χάος.STOP. Αρνούμαι να τοποθετηθώ στις υπέρμετρες κορώνες. STOP. Τα οικονομικά προβλήματα θα ήταν πολύ μικρά αν δεν υπήρχε τόσο κορυφαίο πολιτικό πρόβλημα, που το ξέραμε εδώ και χρόνια. STOP. Μπορεί να μη θυμάμαι πότε γίνονται εκλογές αλλά θυμάμαι το πλαίσιο των χαρακτήρων , θεωρώntaw αδιανόητο και προσβλητικό αυτό το "κωμωδιακό μπουλούκι" να έχει φτάσει στην ηγεσία μιας χώρας.STOP.

Εδώ εχουν πατερούλη, ας προσέξουμε μη φτάσουμε στα ίδια. STOP. Ελπίζω να έχουμε βαθύτερη και ποιοτικότερη πολιτική κουλτούρα από τις προηγούμενες γενιές.STOP.Χωρίς ενθουσιασμούς αλλά με σοβαρότητα και ψυχραιμία. Το γράφω αμφιβάλλοντας. Μόνο ένα <5% βλέπω στο δείγμα .STOP.

Στη χαρά της τροπικής υγρασίας και της βροχής. Η δουλειά ξεκινάει από αύριο. Περιθώρια για πολυτέλειες χρόνου και προσαρμογής δεν υπάρχουν. Καλύτερα. STOP. Τελικά, μετά από τόσα χρόνια, νιώθω ότι το δρόμο τον έχει γράψει ένας τύπος σαν τον Μαρκές αλλά με τεχνικό χαρακτήρα. STOP. Κάθε εποχή με το χαρακτήρα της. STOP. Μέχρι να τα ξαναπούμε, ελπίζω όλα καλύτερα. STOP.
Από το πηγμένο ηλεκτρολογικό γραφείο *

Adagio

2011-11-01T23:22:00.003-06:00

Ημερολόγιο πρώτης μέρας: εν μέσω πολιτικών διαβουλεύσεων και καυτής πραγματικότητας

Ανάμεσα στα πολλά που θα καταλογίσει η ιστορία στον ΓΑΠ, είναι ότι μας έκανε κομμάτι του υπουργικού συμβουλίου του.
Άτυπο αλλά είμαστε μέσα στις εξελίξεις.
Διαβάζω στο F/B το δεσποινάριο, ότι από τη μια παρακολουθεί τις τροχιές του δορυφόρου και από την άλλη τις πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα.

Όσο και αν είναι απροσδιόριστες και οι δύο τροχιές , σημειωτέον ότι και οι δύο είναι νοητές γραμμές σε οθόνες άσχετα από τους χαρακτήρες τους, ο δορυφόρος με τις επιλύσεις τους , θα στρώσει τροχιά, ο ΓΑΠ πάλι...

Οι χαρακτηρισμοί πάμπολλοι, εκείνος στον οποίο στάθηκα χθες , ήταν 'τζογαδόρος'. Προσπάθησα να παραμερίσω όσα νιώθω για τον συγκεκριμένο και για την κυβέρνησή του στο σύνολό της, να σταθώ αντικειμενικά . Πραγματικά αδύνατο.

Στην οπτική μου αυτό το δύσοσμο, πολτώδες, βαρύ μίγμα που περιβάλλει τα πάντα νοσεί και φθείρει , δεν γίνεται να μου εμπνεύσει ούτε μια θετική σκέψη, ούτε μια αισιοδοξία.

Η δυσπιστία είναι τόσο μεγάλη , που ακόμα - λέω ακόμα - και αν υπήρχε και ένα ψήγμα ειλικρίνειας τη στιγμή που τα διαφωνούντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ , διατύπωναν γραπτά και προφορικά τις απόψεις τους, εγώ αρνούμαι να τη δω.

Το μόνο επιτυχημένο instant είναι το nes-cafe , deal . Έτσι για να το κλείσω κοφτά με τις κάθε είδους εξάρσεις και ενοχές.

Οπότε τον ΓΑΠ 'τζογαδόρο'΄δεν τον βλέπω με τίποτα, ή τουλάχιστον δεν βλέπω το λόγο να τζογάρεις τις τύχες ενός λαού με τέτοιο τρόπο. Όπως επίσης δεν βλέπω και το πολιτικό όραμα πίσω από αυτό. Άλλα βλέπω από πίσω και φοβάμαι ότι αυτά είναι και η πραγματικότητα.

Στο μόνο που ελπίζω είναι όταν και όποτε αυτό περάσει - γιατί θα περάσει, θα τελειώσει και αυτό - να υπάρχει μνήμη στον ελληνικό λαό και να μάθει κάποτε να κρατάει σημειώσεις.

Εκτός από το Ε9 ας αφήσουν οι γονείς και ένα μικρό ιστορικό σημειωματάριο στα παιδιά τους , κάτι μπορεί να αλλάξει.

Τουλάχιστον μπορεί να γλιτώσουμε από τις οικογένειες-υπερπαραγωγή, που κάνουν τόσους απογόνους με προγραμματισμένες ακόμα και τις κυήσεις, όσους χρειάζεται για να τους μοιράζουν σε πολιτικό-οικονομικό και πολιτιστικό κόσμο, με τα αντίστοιχα ονόματα των παππούδων.

Καιρός είναι να σταματήσουν οι γελοιότητες

Γαία-πυρί μειχθήτω ( ελπίζω να το έγραψα σωστά ) , είναι η καταλυτική φάση που φοβάμαι και δεν φοβάμαι, θέλω και δεν θέλω ταυτόγχρονα. Από τη μια το πράγμα τείνει να εκτροχιαστεί επικίνδυνα οπότε οι συνέπειες είναι ανυπολόγιστες, αλλά από την άλλη πώς αλλιώς μπορεί ομαλά αυτή η κατάσταση να πάει στο επόμενο στάδιο.

Αν θεωρήσω την κοινωνία ως πολυπαραμετρικό μοντέλο νομίζω ότι είναι αδύνατο να καταγραφούν όλες οι παράμετροι, οι συμπεριφορές τους , οι συναρτησιακές τους σχέσεις , οι συγκλίσεις και οι αποκλίσεις σε τεχνικό επίπεδο ώστε να δοθεί το δυνατό σχετικό βέλτιστο .

Θα πάμε πάλι με τον ψυχολογικό παράγοντα για δικαιοσύνη, ισονομία, λεύκανση θεσμών και διαφάνεια.. ό,τι πιο ασαφές υπάρχει, αυτό που καλύπετει κάθε μικροσυμφέρον.

Στη μέση βέβαια το ταμείο με τα λεφτά, άντε τώρα να ξεκαθαρίσεις εκεί μέσα ποιο χέρι θα μπει και πόσα θα πάρει και κυρίως γιατί.

Και μια τελευταία ειρωνική σκέψη: και τώρα τί θα απογίνουμε χωρίς e-gov? ήτο και αυτό μια κάποια λύσις .. αυτά και καλή μας τύχη. Θα τη χρειαστούμε όλοι μας ..

Αν και το τούτο εδώ το ιστολόγιο δεν είναι του μελοδραματικού, τούτη τη φορά με όλα όσα γίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι αδύνατο να μη σκεφτεί κάπως έτσι , ειδικά όταν αναλογίζεται πού θα μας συμπαρασύρει όλους το κύμα.. και πού θα μας χτυπήσει.

Χθες το βράδυ , με τον e-classmate και τον Πολύβιο, τέθηκε το θέμα "5 χρόνια μετά.." , πολύ αισιόδοξα σας τα είπα μου φαίνεται.. καθήστε να ζούμε πρώτα, αν τα καταφέρουμε, υπόσχομαι να απεικονίσω την εποχή με σοβαρότητα και συναίσθημα , πραγματικό προσωπικό άλμα να κάτσω και να το εκφράσω όλο αυτό δημόσια -:)) μη σας πω και άθλος. Καλή σας μέρα

No news today

2011-10-26T22:41:00.000-06:00

Μια μέρα πριν , μια νύχτα μετά , αυτή η 26η έχει χαρακτηριστεί ως μέρα haircut. Δεν ξέρω αν σήμερα τα χαράματα που ξεκίνησα να γράφω έχει αποφασισθεί το ύψος, οι τεχνικές λεπτομέρειες , το μόνο που ξέρω είναι ότι βαρέθηκα/κουράστηκα/μπούχτησα να βλέπω στο διαδίκτυο ψαλίδια και κουρεμένα κεφάλια.
*

Shields are rolling, δυστυχώς ή ευτυχώς το θεώρημα που αποδεικύεται κάθε φορά στις σήραγγες είναι ότι εμάς οι γύρω μας μας αποδέχονται μόνο ως τεχνοκράτες με τη λύση στην τσέπη ανά πάσα στιγμή. Το ενδεχόμενο να γίνουν γκιλοτίνες και να μας καρατομήσουν καλύτερα να το σκεφτόμαστε εμείς που έχουμε και το know how , τόσο πάνω-κάτω κάτι μάθαμε .. νομίζω δηλαδή. Το ηλεκτρολογείο εκεί κάτω κάτι παραπάνω ξέρει από αυτό το παίγνιο
*
Από τα τσιμέντα στις λάσπες, γράφει ο JF λακωνικά συγκρατώντας το θυμό του , ξέροντας ότι ο δικός μου θυμός με κάτι τέτοια επιταχύνεται πιο γρήγορα, για να προλάβει να το εκτονώσει πριν φτάσω.
Ή αλλιώς "η αλληλοκάλυψη των ισοδυνάμων" , άλλο τρελό παιχνίδι και αυτό. Έχουν να δουν τα μάτια μας.. και να ακούσουμε ..
*
Στιγμές με ιερότητα χωροχρόνου.
Άνω τελεία: μπαίνει χωρίς κανείς να ξέρει .. πότε και αν θα συνεχιστεί η πρόταση.
Τόσο στοχαστική κατάσταση, απαιτεί θεώρηση/σύμπλευση/συμπόρευση με αυτή την ισχυρή "άνω τελεία" , κανείς δεν ξέρει πώς και αν αντέχεται αυτό το κόστος , απλά επιλέγω να ζω με αυτό one way or another, μέσα σε ασύλληπτες χωροχρονικές καμπύλες ικανές να επιβάλλουν να χαθεί ηθελημένα και συνειδητά η (αυτο)επιβεβλημένη δικτατορικά
δημόσια εικόνα ..
Θα τα ξαναπούμε

*

Cynical blues

2011-10-20T21:32:00.001-06:00

ΠΑΜΕ με παντελόνια.
Προσπαθώ να καταλάβω τί ακριβώς έγινε χθες στην Αθήνα , θεωρώντας εξαιρετικά δύσκολο από την αρχή να προσεγγίσω την πραγματικότητα.
Αφενός επειδή λείπω και είμαι απόλυτα απορροφημένη με τα δικά μου προβλήματα , αφετέρου επειδή νομίζω ότι ακόμα και κοντά οι παραμορφωτικοί φακοί λειτουργούν άψογα μέσω των απόψεων , οπότε η ακρίβεια είναι δεδομένη μέσω μεγάλων αποκλίσεων.
Χθες το απόγευμα, την ύπαρξη του νεκρού στα γεγονότα του Συντάγματος , την πληροφορήθηκα από ένα Γερμανό. Έδειχνε σοκαρισμένος.
Αρκέστηκα να ρωτήσω "μόνο ένας;" χωρίς να αισθάνομαι απολύτως τίποτα. Έχω κόψει ταρίφα από τους 10 και πάνω θα αρχίσω να ανησυχώ, κυνισμός.
Αποφεύγοντας να κάνω άλλο σχόλιο για να μη δείξω πόσο πολύ έχω πάρει στο "ψιλό" αυτή την εξαιρετικά άσχημη κατάσταση. Δεν υπάρχει λόγος να δίνουμε δικαιώματα σε άλλους. Αν και ο Γερμανός είχε όρεξη να μάθει, απέφυγα να εξηγήσω.
Θα θύμωνα περισσότερο και θα ήταν πολύ φυσικό για το στυλ μου να του ξεστομίσω κάτι σαν "το πολύ πολύ μην φας βαριά το βράδυ, και ρίξε και μια προσευxή. Δεν μας παρατάς λέω εγώ.. "
Πόνεσε το Κίελο την Αθήνα, τί άλλο θα δούμε ακόμα..
Από την αρχή εκείνο που κυρίως αισθάνομαι είναι θυμός, όχι μόνο για όσους διαχειρίζονται όλο αυτό αλλά και γι αυτούς που συνειδητά ακολούθησαν χωρίς να κάτσουν έστω και μια στιγμή να σκεφτούν τα εύλογα, "τί, πού, πώς και κυρίως γιατί..".
Δεν είναι ένας θυμός πρόσκαιρος, είναι χρόνιος. Ποτέ δεν πίστεψα στα οικονομικά θαύματα με τα οποία θέλησαν να μας ταϊσουν, ποτέ δεν θεώρησα ότι η εικόνα που έβλεπα ήταν ικανή να δημιουργήσει μια 'δυνατή Ελλάδα με σταθερή οικονομία'.
Όχι εξαιτίας των μεγεθών μόνο, αλλά εξαιτίας της ποιότητας όσων έβλεπα.
Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποίησα ότι είχαν θεμελιωθεί πολύ γερά τα κλασικα μοντέλα ανάπτυξης οπότε είναι αδύνατο να απελευθερωθώ από αυτά αλλά λυπάμαι πολύ το "ελληνικό επίτευγμα και θαύμα" ούτε τα είδα, ούτε τα βίωσα, ούτε τα κατάλαβα έστω και στιγμιαία.
Αν αδικώ τα θαύματα και τα επιτεύγματα , ας με συγχωρέσουν. Μπορώ να ζήσω και χωρίς να με συγχωρέσουν.
Θυμός, έντονος θυμός που μεταβάλλεται.
Κυρίως επειδή το πρόβλημα προϋπήρχε, οι αγορές δεν ανακαλύφθηκαν τώρα τελευταία, αλλά η σημαντικότερη αιτία θυμού, έρχεται και δένει απόλυτα με τον τρόπο που σκέφτομαι : "αν σήμερα είμαστε καλά, δεν σημαίνει ότι θα μας αφήσουν και αύτιο να νιώσουμε το ίδιο" . Αυτό σημαίνει πρόβλεψη .
Οι αγορές δεν ανακαλύφθηκαν ξαφνικά , τη δύναμη των αγορών έπρεπε να την έχουν προσμετρήσει στα μοντέλα και στις συνθήκες στα μέτρα του δυνατού, αδιαφορώντας για τα μικρο- πολιτικά κόστη. Τώρα είναι πια αργά.
Εδώ - επιχειρώντας μια προσέγγιση - είναι σαν να προσπαθείς να συγκρατήσεις ένα σύστημα όταν το υλικό επιταχύνει ανεξέλεγκτα και ξεπερνά τις θεωρητικές καμπύλες που αναγκαστικά ακολουθείς. Το πολύ πολύ να γίνεις ήρωας αφού σε έχουν μαζέψει - αν βρουν κάτι - με το κουταλάκι. Εννοείται ότι οι περισσότεροι θα σε έχουν πει βλάκα. Κάπως έτσι το βλέπω.
Ήξεραν ότι η διόγκωση του χρέους επιταχύνεται χωρίς όρους, όρια και κανόνες με επιταχύνσεις που αμφιβάλλω αν αντιλήφθηκαν ποτέ σε τί τιμές θα φτάσουν. Τώρα πια, όλοι θα περιμένουμε τη φωτιά, ψυχρή θερμή δεν έχει σημασία. Όσο πιο άδειος είσαι την ώρα που ξεσπάει η κρίση τόσο πιο καλά ανταποκρίνεσαι στην επιβίωση
*Η περιφρούρηση και άλλα ψιλά γεγονότα
Δεν έχω άποψη , αν και προσπαθώντας να έχω την εικόνα τη βρίσκω σουρεαλιστική. Από την άλλη βέβαια τη βρίσκω πολύ πρακτική από πολλές απόψεις. Ό,τι υπογραφόταν εκεί μέσα , εξασφαλίζει πολιτική επιβίωση για πολλούς. Technically speaking
Όσο για το αν οι γυναίκες πολιτικοί φοράνε παντελόνια σε αυτή τη χώρα, επιτρέψτε μου να μην ακολουθήσω τον ενθουσιασμό, σε μια τόσο ρευστή κατάσταση όλοι βάζουν υποθήκες στο μέλλον, άλλος με τα παντελόνια του, άλλος με σορτσάκι, άλλη με μίνι, ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί για να επιβιώσει και αύριο.
Εμείς όσο ακομα ακολουθούμε το συναισθηματικό ρεύμα απλά χάνουμε χρόνο.
Κλείνοντας θα έλεγα ότι οι χώρες δεν έχουν ανάγκη από ήρωες και μεσσίες , έχουν ανάγκη από σοβαρούς και αξιοπρεπείς.
Οι οποίοι αν και όποτε προκύψουν στην επιφάνεια, ξέρουν να διαχειριστούν και τις ελευθερίες και τα δικαιώματα..αποδεσμευμένοι από τα μικρο-πολιτικά κόστη. Για να μην ανακαλύπτουν όρους όπως ο όρος "πάλη με τις συντεχνίες " στα γεράματα, όταν μικροί όποτε το άκουγαν εξεγείρονταν στα αμφιθέατρα, αρνούμενοι με λαύρους λόγους .. εξάλλου και οι φοιτητικές παρατάξεις εκείνης της εποχής ήταν μικρές συντεχνίες ενθουσιασμένων χειροκροτητών που ανέδειξαν στελέχη [ αυτό ως παρένθεση ] - καλό το στοκάρισμα, αλλά πάντα θα παραμένει μερεμέτι, δεν είναι τοιχοποιία και κατασκευή , εντάξει ;
Αρκεί να μην ξεχάσουν ότι τώρα πια όπως έχει διαμορφωθεί η παγκόσμια πραγματικότητα τα προβλήματα λύνονται όσο πιο συνολικά γίνεται προσμετρώντας και τις ιδιαιτερότητες των λαών δίπλα τους. Δεν είμαστε μόνοι, ας ξεπεράσουμε και εμείς το ιστορικό παρελθόν και ας εγκαταλείψουμε το λίκνο που μας κοιμίζει, δεν θα βλάψει κανέναν η ενηλικίωση , η εθνική ωρίμανση και ενηλικίωση.
Αν και όλο αυτό το θεωρώ μια πολύ αισιόδοξη -σχεδόν αδύνατη - προοπτική. Νομίζω ότι ηλικιακά δεν παίρνει τη γενιά μας να το ζήσει αυτό,
Οι επόμενες γενιές πιθανώς, αν ξεπεράσουν τα συμπλέγματα που τους δημιουργούνται με αυτές τις συνθήκες, τα οποία συμπλέγματα είναι το τέλειο υπόβαθρο για να δημιουργηθού οι ίδιες και χειρότερες συνθήκες σε 50-60 χρόνια.
Το δράμα δυστυχώς, είναι ότι εμείς ως πιο χορτασμένοι, ταξιδεμένοι και σπουδαγμένοι χάσαμε τη χρυσή ευκαιρία να το εξελίξουμε , τελικά υπήρξαμε πολύ συντηρητικοί, παραδοσιακοί, δειλοί και τελικά μικροαστοί όλοι μας, κρίμα..
Αυτά και καλή σας μέρα από το Κϊελο των 4 C , αν και θα ήθελα να γράψω και άλλα το αφήνω - είστε το μικρό διάλειμμα από άλλους είδους γράψιμο που έχω και με έχει ξενυχτήσει.
Άντε να βάλουμε και λίγη μουσική, να το ελαφρύνουμε λίγο

*

[..]

2011-10-16T22:58:00.000-06:00

Η νύχτα με την ευρεία έννοια κλαίει και τα λαϊκο-sites έχουν επιδοθεί σε μια προσπάθεια να ανιχνεύσουν ποιες από τις μπουζουκο-"χήρες" είναι οι αυθεντικές και ποιές όχι.
Στην Ελλάδα της κρίσης ευτυχώς υπάρχει και ο θρήνος του extension και της σιλικόνης για να υπάρχει και μια κάποια "αξιοπρεπης" κατανάλωση. Βέβαια τα σχόλια των αναγνωστών είναι αποκαλυπτικά του πώς αισθάνεται και πώς "σκέφτεται" αυτό το πόπολο που είναι η λαϊκή πλειοψηφία, είτε μας αρέσει είτε όχι. Γιατί ωραία η μπλογκόσφαιρα με τις εαισθησίες της αλλά οι ρυθμιστές είναι άλλοι και όσο αυτό δεν αλλάζει, ας μην ελπίζουμε γενικώς σε καλύτερες μέρες.
*
Η βόλτα στη λαϊκή της ενημέρωσης συνεχίζεται , σε site που αποκαλύπτει αλλά παράλληλα προωθεί ευγενή προϊόντα telemarketing της συμφοράς για να βγάζει τα έξοδά της η ζούγκλα της πληροφόρησης . OK με τη βιονική μπαντάνα μπορείς να γιατρευτείς από όλα και αν είσαι και ενημερωμένος βγαίνεις στον κόσμο 'jet' . Πού ζούμε .. και κυρίως με τί στυλ δουλευόμαστε μεταξύ μας, εμείς ο κυρίαρχος λαός, η πρασινο-γάλαζη φυλή.
*
Το τρίτο site έρχεται από πολύ παλιά με προωθητήρα που αγκομαχάει μεν αλλά κρατάει τουλάχιστον για τις μικρές ανηφόρες. Εδώ ο άντρας προβάλλεται εξαιρετικά ενδιαφέρον τύπος early 90s, που τον ενδιαφέρουν ακόμα οι γυναίκες, το ντύσιμο, τα αυτοκίνητα και η ομάδα, μία είναι η ομάδα , τα έχουμε πει αυτά. Έλεος με τις πεσμένες τεστοστερόνες και το βαμμένο εμφυτευμένο , και τα "εξυπνακίστικα" του γερασμένου ligestyle, που κανονικά έπρεπε να είχε ξεθυμάνει εδώ και καμια 15αριά χρόνια αλλά ξεχασμένο έμεινε να γυρίζει στην τουρμπίνα της ενημέρωσης επιβιώνοντας επειδή κάποτε υπήρξε δυναμικά.
*
Η πιο συγκλονιστική εικόνα, ο δήμαρχος με την μαύρη κουκούλα στο κεφάλι. Εφιαλτικό το να σε τρώνε τα ίδια σου τα πολιτικά σπλάχνα. Μικρή μεταφορά , και Λουδοβίκο έχουμε και Ρισελιέ, λέτε να μας ξημερώσει και η Βαστίλλη; Γιατί όλοι μιλούν για ψυχραιμία άραγε;
*
Το ενθαρρυντικό είναι ότι ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει αντιδρώντας , η απληστία έχει γίνει κόκκινο πανί. Σε μια σκέψη διαφοροποιούμαι. Δεν φταίνε μόνο οι τράπεζες, εμείς οι πελάτες δεν υποδείξαμε πώς θα έπρεπε να δουλεύουν μαζί μας.
Δεν είμαι σίγουρη αν η παγκόσμια αντίδραση προέρχεται από τους καλομαθημένους που χάνουν τα μικρά τους προνόμια, η έχει πίσω της ένα σοβαρό σκεπτικό αναμόρφωσης όλου του συστήματος σε μια εξορθολογισμένη βάση. Η φτώχεια μπορεί να έχει ένταση αλλά δεν έχει ακόμα τη χρονική διάρκεια για να δώσει επεξεργασμένη προοπτική, που να την έχουν χωνέψει και οι κοινωνίες. Μακάρι να κάνω λάθος αλλά όλο αυτό μου φαίνεται πολύ επιφανειακό ακόμα.
*
Παρακολουθώ χθες προχθές πρωϊνό μαγκαζίνο και σοκάρομαι από το δεκαπενθήμερο που εισέπραξε ο εκεί φιλοξενούμενο ΔΥ. Μετά το κατεβατό των κρατήσεων παλαιών και νέων, ( ομολογουμένως κάνει ταμείο η χρόνια εξασφάλιση που προσέφερε ο δημόσιος τομέας )
έρχεται και ο τριπλός πέλεκυς των κρατήσεων των τριών δανείων.
Των εντελώς αντι-παραγωγικών δανείων μιας οικογένειας .. σοκ, και η ερώτηση "πού πήγαινες" δεν προλαβαίνει καν να δημιουργηθεί. Πήγαινε και αυτός όπως και το υπόλοιπο κοπάδι. Ναι, αλλά έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι σωστά.. δεν παίζεται .. ούτε έντιμα, ούτε ανέντιμα, ούτε έξυπνα ούτε αλήτικα. Η εξάρτηση που θα σε οδηγήσει στο δρόμο δεν υπάρχει καμια περίπτωση να μην υπάρχει και αύριο και να μην σε κρατήσει δέσμιο. Αμφιβάλλω για την αντίδραση, ενώ την ίδια στιγμή τη θεωρώ αναγκαία και επιβεβλημένη .
*

Είναι ένα ζήτημα τώρα η μουσική εδώ πέρα σε αυτό το ποστ. Σήμερα κάναμε λαϊκό τουρ και μονόγραμμη αμφισβήτηση στο τέλος , είναι και σε αυτό το ιστολόγιο αμήχανη η κατάσταση σε όλα τα επίπεδα
Καλημέρα σε όλους και μια όσο μπορεί να είναι καλή εβδομάδα
*

Keep talking bitches..

2011-10-08T23:53:00.001-06:00

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις και φυσικά άλλες τόσες αναγνώσεις.
Πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τη φίλη Lou Salome που ευγενικά μου παραχώρησε τη φωτογραφία από τον τοίχο της στο FB.
Ο σκοπός που την πήρα δεν ήταν βέβαια , το να αποδείξω ότι πίσω από τη διαδικτυακή μας πραγματικότητα κρύβεται το κυνήγι των ηλεκτρονίων μέσα από αγωγούς και ημιαγωγούς, πυκνωτές, μονωτές και σένσορες , επειδή πραγματικά είναι το αυτονόητο και θεωρώ ότι είναι και απόλυτα αντιληπτό.
Αλλά για να αναδείξω την αξάι της όχι και τόσο γκλαμουράτης βάσης όλων των παραπάνω , η οποία έχοντας αποδείξει την θεωρητική και εφαρμοσμένη της αξία, απλά παραμένει αυστηρή μπροστά στο όλο παραγόμενο star system.
*
Tί άλλα; όπως τα ξέραμε όπως τα αφήσαμε. Οι διαβουλεύσεις μεταξύ τρόϊκας και ελλ. κυβέρνησης βρίσκονται στο ίδιο αντιπαραγωγικό τέλμα, στο οποίο τέλμα έχει πέσει και η περίφημη ανάπτυξη , οι φωνές της αντιπολίτευσης εκπέμπουν στα γνωστά μήκη κύματος ( κρατώ τη δήλωση Σαμαρά, ότι με τη Μέρκελ μιλούν την ίδια γλώσσα ). Απαντώντας στον κ. Σαμαρά θα το έλεγα χωρίς περιστροφές "είσαι σίγουρος Αντωνάκη; Γιατί την ίδια γλώσσα εσύ και η Μέρκελ αποκλείεται να τη μιλάτε δεδομένου ότι η κυρία είναι η γερμανίδα καγκελλάριος και εσύ στην αντιπολίτευση του παρά-κάτι ξοφλημένης Ελλάδας, εσύ ζητάς και εκείνη εγκρίνει και αποφασίζει.. τελικά πού είναι η ομοιότητα για να μην τρελαθούμε και εμείς που τα διαβάζουμε εδώ πέρα
*
Το ΚΚΕ έκανε το μεγάλο βήμα, να αποκαταστήσει Ζαχαριάδη και Βελουχιώτη, πράγμα που σημαίνει ότι εκεί στον κομμουνιστικό παράδεισο τα χερουβείμ θα έχουν τρελό τρέξιμο να σερβίρουν βότκες στα συμφιλιωμένα πνεύματα. Αποτέλεσμα της κρίσης , αποτέλεσμα ότι έχοντας τελειώσει τον ιστορικό τους ρόλο εκεί στον Περισσό ασχολούνται με τις αποκαταστάσεις , ειλικρινά δεν ξέρω τη σημασία. Βέβαια έχοντας περάσει τον προηγούμενο μήνα από το ΕΚΠΑ , διαπίστωσα ότι ήταν "σαν να μην πέρασε μια μέρα" , το μόνο που άλλαξε ήταν το styling των φοιτητοπατέρων συνδικαλιστών.
Αλλά κατά τ' άλλα στο τέλος νόμισα ότι θα πάρω τρίπτυχο εγγραφής και εγώ, τόσο 80s με πήγε η κατάσταση.
*
Ο Αλέξης κάνει αντίσταση και δεν πληρώνει τη ΔΕΗ, θυμίζοντας μας το "δεν πληρώνω" της Μελίνας Μερκούρη και εγώ αναρωτιέμαι τόσο για αυτά που εκπροσωπεί ο Αλέξης όσο και γι αυτά που εκπροσωπεί η Αλέκα, τί είδους επεξεργασίες έκαναν εκεί στα κομματικά τους επιτελεία για την κρίση πέρα από τα τσιμενταρισμένα και μπετοναρισμένα που ξέρουν πολύ καλά να παπαγαλίζουν τόσα χρόνια για να εξιτάρουν τον κόσμο στις πορείες.
*
Τα σχολεία δεν έχουν βιβλία, αλλά έχοντας ρίξει μια ματιά στα βιβλία που έδιναν στους μαθητές τα προηγούμενα χρόνια , θα έλεγα "τέτοια βιβλία καλύτερα να τους τα γυρίσετε πίσω και να διεκδικήσετε καλύτερα βιβλία εξάλλου τα καίτε ή τα σκίζετε κάθε χρόνο , οπότε ...."
Η ελληνική κοινωνία είναι σαν τον ασβέστη σε σημείο βρασμού, όποιος κάνει το λάθος και βάλει το χέρι του μέσα είναι σίγουρο ότι θα τον ρουφήξει και θα τον κάψει.
Νομίζω ότι και όσοι έχουν την "τύχη" και τη "χαρά" να μας κυβερνούν το έχουν καταλάβει πολύ καλά, στέκονται λοιπόν πάνω από το λάκο, κόβουν επαναστατικές ή διαχειριστικές βόλτες και απλά παρατηρούν το φαινόμενο ενίοτε και κάποια βατράχια που φεύγουν στην επιφάνεια όσο ο ασβέστης καίει τα βαθύτερα στρώματα.
Ναι αλλά εκ του ασφαλούς , όχι μόνο πολιτική δεν κάνεις, αλλά ούτε ρυζόγαλο σε digital κουζίνα . Οπότε κατά κάποιο τρόπο επειδή στον όρο "εφεδρεία" έχουν εντρυφήσει και τον έχουν αποδεχθεί ως αναγκαία προϋπόθεση όλοι, ασχέτως του τί λένε δημόσια , μήπως θα έπρεπε να συμπεριλάβουν και τους εαυτούς τους;
Γράφοντας για την εφεδρεία των ΔΥ , δεν μπορώ να μην αναφέρω αυτό που διάβασα σήμερα το πρωί και μου έκανε εντύπωση: "οι ΔΥ ζουν μέσα στην ανασφάλεια και ανατρέπονται τα πλάνα ζωής τους". Σύμφωνα με την αρχή της απροσδιοριστίας, η χαρακτηριστική συνθήκη ενός συνόλου δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε κάθε σημείο του συνόλου. Οπότε ας πάμε στην άκρη τα περί αργομισθίας και αχρηστίας των ΔΥ στο σύνολό τους, σίγουρα υπάρχει και ένα ποσοστό που δεν έχει ιδιαίτερα οράματα αλλά αποδίδει πολύ καλύτερα μέσα σε συνθήκες εργασιακής ασφάλειας. Αυτό το ποσοστό είναι επίσης τρομακτικά παραγωγικό όχι μόνο μέσα στο σύνολο των ελλήνων ΔΥ αλλά και σε σύγκριση με το ευρωπαϊκό σύνολο.
Αλλά η ανασφάλεια; Ποιος είναι ασφαλής επαγγελματικά σε αυτόν τον κόσμο; και κυρίως "γιατί να είναι ασφαλής και τόσο μα τόσο δεδομένος;"
Αυτό το κοινωνικό μοντέλο με ενοχλούσε και με ενοχλεί πάντα. Επειδή ακριβώς οι κοινωνίες έχουν αλλάξει και τα ερεθίσματα προκαλούν για το παραέξω , οι "ορεινοί όγκοι - φράγματα στον έξω κόσμο " έχουν καταρριφθεί μέσα από την πληροφορία.
Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να το βλέπουμε πέρα από τις προσωπικές μας επιλογές και στις επαγγελματικές μας επιλογές; Οι νέοι μεταναστεύουν και θα αρχίσουμε μέσα από τα ΜΜΕ να ζούμε ένα δράμα αντίστοιχο με αυτό της δεκαετίας του 50. Οι νέοι οφείλουν να μεταναστεύσουν και καλά θα κάνουν να λένε ότι δεν είναι μόνο η επιβίωση ο στόχος αλλά κυρίως η ανάπτυξη της προσωπικότητας πέρα από τη στοργική αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς.
Πώς αλλιώς θα σφυρηλατηθούν οι χαρακτήρες; μέσα από τα οργανωμένα ταξίδια τουρισμού σε εξωτικούς προορισμούς που τα ονόμαζαν όλοι ταξίδια αυτογνωσίας; και μόλις προσγειώνονταν στο αεροδρόμιο της Αθήνας, έμπαιναν στην καθημερινότητά τους με ήσυχη συνείδηση;

Είχαμε πολύ συντηρητικές δομές και σε αυτές πάτησαν όσοι μας έφεραν σε αυτό το χάλι. Ποντάροντας ακριβώς εκεί που τοποθετεί ο καθένας τον εαυτό του στο ευρύτερο σύνολο.
Αν δεν αλλάξει αυτό νομίζω ότι δεν αλλάξουν και οι πολυπόθητες νέες δυνάμεις που όλοι περιμένουμε για αυτή τη χώρα. Θα ψηφίζουμε και θα χειροκροτούμε αυτούς που διορίζουν με αμφίβολες συμάσεις. Ποτέ τόσα ψίχουλα δεν στήριξαν τόσο πλούσια τραπέζια, πουθενά αλλού
*

Να γιατί οι δομές γελάνε πίσω από το καθεστώς της σύγχρονης επικοινωνίας.
Μπορεί η Wikipedia να τα ξέρει όλα, η Google να τα συμπεριλαμβάνει όλα, το FaceBook να είναι ένας παγκόσμιος κατάλογος προσωπικοτήτων , το ασύμμετρο Internet να τους στηρίζει , αλλά ο ηλεκτρισμός έχει τη θεωρητική ανατροπή επειδή όλα τα παραπάνω είναι προϊόντα ηλεκτρονίων που δεν κάθονται καλά στις τελευταίες στιβάδες και έχουν την τάση να κινούνται ελεύθερα. Τα τιθασεύει μεν, αλλά εντελώς μα εντελώς στοχαστικά ξέρει ότι του επιφυλάσσουν εκπλήξεις που ακόμα δεν έχει δει, ζώντας μέσα στην αβεβαιότητα.
Η ομιλία του Jobs στους αποφοίτους του Stanford είχε το καλύτερό της σημείο, όταν εξέφραζε τα συναισθήματά του την εποχή που απολύθηκε από την Apple που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Αβεβαιότητα, φόβος αλλά και δημιουργικότητα, απελευθερωμένος από τα βάρη και τα φορτία με ανοιχτά όλα τα πεδία μπροστά του. Εκεί νομίζω ότι βρίσκεται και το νόημα για να πάψει η ελληνική κοινωνία να φοβάται το αύριο.
Καλή σας μέρα , εύχομαι μια ωραία φθινοπωρινή Κυριακή
*

Oh my blog !!

2011-10-07T13:32:00.000-06:00

Όταν πληροφορήθηκα ότι μου απονέμεται το βραβείο "η μπλόγκερ της χρονιάς" από τον Γαβριήλ, ομολογώ ότι αισθάνθηκα πέρα από συγκίνηση και μαι τεράστια έκπληξη.

Αν και βρίσκομαι πολλά πια χρόνια σταθερά εδώ τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις μου με τη μπλογκόσφαιρα κατά περιόδους είναι πολύ χαλαρές κυρίως λόγω της δουλειάς.

Παρόλα αυτά και κυρίως χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει η ίδια, φαίνεται ότι η γραφή έχει ωριμάσει και αυτό αν και τα κείμενα είναι σαφώς λιγότερα αριθμητικά έχουν πια μια άλλη "σφραγίδα". Αυτό προφανώς εκτίμησε ο αγαπητός Γαβριήλ.

Το βραβείο πέρα από την οποιαδήποτε αξία του για μένα έχει μια ακόμα: δεν γνωριζόμαστε προσωπικά με τον Γαβριήλ, οπότε δεν έχουμε να κάνουμε με μια κατάσταση όπου σε μια παρέα ο ένας ευλογάει τα γένια του άλλου χωρίς να το πολυπιστεύει κιόλας.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε το συγκεκριμένο βραβείο έχει όλα τα χαρακτηριστικά "βραβείο εξ' ουρανού" . Θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον Γαβριήλ, για το εισαγωγικό κείμενο, έχει ιδιαίτερη αξία το πώς σε βλέπουν οι άλλοι μέσα από τα γραφόμενά σου , όπςω και την κυρία Μαρίλια Φουρλα για το βίντεο της απονομής.

Και επειδή αυτά τα βραβεία έχουν πολλές αναγνώσεις και σημασίες, το αναρτώ μια και έχει όλα αυτά τα στοιχεία της ιδιαιτερότητας που τουλάχιστον σε μένα είναι καταπληκτικά .

Καλό σας βράδυ , το λινκ για τις απονομές και κυρίως για τη ματιά αυτού που απονέμει, είναι Αλλού γι αλλού

ΥΓ Ως So_Far και ταξιδιώτισσα το αλλού γι αλλού έχει ακριβή προσέγγιση. Ευχαριστώ θερμά και πάλι

So dark and underground ..

2011-09-27T23:19:00.000-06:00

Χθες απόγευμα-βράδυ με την εύθυμη παρέα της Ecole Polytechnique εκεί στο κέντρο της Αθήνας, ενώ στο Σύνταγμα, το έργο "παιδική χαρά με δυναμικά παιχνίδια" συνεχιζόταν. O A. κάπου μεταξύ τέταρτου πέμπτου σκωτσέζου πετάει "αυτό δεν είναι κυβέρνηση, είναι το ροζ χα χα χα" . Έτσι εκφράζονται οι χημικοί μηχανικοί όταν κόβουν το "πε" από το "πε χα" και παίρνουν ένα χρώμα από το φασματογράφο , το πρώτο που τους έρχεται εκείνη την ώρα στο μυαλό .. δεν θέλει και πολύ άμα ζεις με την επίδραση του σκωτσέζου στο αίμα, voila λοιπόν, το "ροζ χα χα χα ".Δεν το πήραμε για αστείο , γιατί δεν είναι. Είναι μια μηχανική τραγικότητα της πραγματικότητας. Όταν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κουνάς με νόημα το κεφάλι σε όλα όσα ακούς με τη μορφή εξαγγελίας και σιγουριάς. Από το " η σωτηρία της ψυχής είνα πολύ μεγάλο πράγμα" φτάσαμε στη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας που δείχνει μάλλον τεράστια υπόθεση για να την σηκώσουν τόσο μικρές και αγύμναστες πλάτες. Σπουδαίο πράγμα η προπόνηση και στην πολιτική, το κακό είναι ότι όσο κανώ και αν κάνει ο καημένος ο ΓΑΠ , δεν μπορεί να μπει en route .. τώρα μιλώντας με απόλυτη ειλικρίνεια, αυτό το en route ή το 'χεις ή δεν το 'χεις.. τοποθετούμαι καταφατικά κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ ως η αφ' υψηλού και εξ' αποστάσεως που κάνει εύκολα διακρίσεις αλλά δυστυχώς αυτές τις μέρες δεν μου βγαίνει διαφορετικά. Ούτε θέλω . Ωραία λοιπόν, οι τσέπες αδειάζουν και άλλο , το βλέπω ως μια προσπάθεια να βγουν τα "αμένσιοτα" ρευστά . Η αξία του να ζεις με δανεικά και τα αποτελέσματά της. Νομίζω ότι η Ευρώπη μας βλέπει ως δανδήδες που πρέπει να τιμωρήσει για τον έκλυτο βίο τους , τις κάθε είδους απολαύσεις και ηδονές των περασμένων χρόνων, βέβαια τα πλάνα μιας μέρα που απεργούν τα ΜΜΕ είναι αρκετή για να δείξει πώς πάνε οι δανδήδες στις δουλειές τους, αυτές που απέμειναν δηλαδή να τροφοδοτούν σταγονομετρικά τσέπες και πορτοφόλια, Τί μένει; Α, λοιπόν εδώ θα σημειώσουμε μια αντίφαση σε τούτο εδώ το ιστολόγιο. Υπάρχει η δημόσια εικόνα, που είναι πιο τεχνική, πιο σκληρή προσπαθώντας να δικεδικήσει τη λύση μια κάποια λύση, χωρίς να το πολυπιστεύει ότι υπάρχει λύση μέσω της συντήρησης, αυτά τα κάνει η ιατρική στις ΜΕΘ και ποντάρει στο "θ' αντέξει δεν θα αντέξει" ο οριζοντιωμένος - και από την άλλη υπάρχει το καταπλακωμένο και συντετριμμένο συναίσθημα που δεν μπορεί να εκφραστεί με αυτές τις συνθήκες. Θαυμάζω όλους όσους μπορούν να γράφουν γι αυτό σε τέτοιες μέρες, να το δικεδικούν αλλά εμένα θα με έβλεπα πολύ γραφική και ασύγχρονη αν το έκανα ,η λογική των ρόλων είναι τελικά πιο ισχυρή από όλα. Καλή σας μέρα, και εδώ και εκεί και παντού *

So underground..

2011-09-24T23:43:00.000-06:00

στην εποχή της αβεβαιότητας με το όνειρο της πολιτικής ποιότητας πολύ πολύ μακριά. Την περασμένη εβδομάδα όσο και αν προσπάθησα να αποφύγω τα τεκταινόμενα στο ελληνικό κοινοβούλιο, ήταν αδύνατο να αποφύγω εδώ στο διαδίκτυο τις μπαγκέτες και το γάλα αλλά και το απύθμενης πολιτικής πυκνότητας φρασεολόγιο που εκτοξεύτηκε από το βήμα του κοινοβουλίου.
Στην αρχή νόμισα ότι επρόκειτο για ανέκδοτο. Αλλά όχι.
Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο από τη στιγμή που εκεί στο βήμα όποιος ανεβαίνει αποφασίζει να απεκδυθεί των τύπων και να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να εκφραστεί. Όπως μου έγραφε ο γιατρός που μου έστειλε το λινκ, "είναι ακριβώς όπως το sex. Κάνεις τα πάντα και μετά απλά προσπιείσαι ότι δεν θυμάσαι ".
Θα ανακαλέσουν(;), θα ντραπούν(;), είναι σίγουρο(;). Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω . Οπότε μένουμε στο δια ταύτα έχοντας
τη μια να κάνει εκφραστική πολιτική με νούμερα και καθημερινά είδη, αφού πάνω στο βαρύ θέμα του ελληνικού χρέους θέλει άλλου τύπου προσέγγιση και σαφέστατα επικοινωνιακά έξυπνη ξέρει ότι δεν παίρνει όχι μόνο την ίδια αλλά και το κόμμα να ανοίξει τέτοιες κουβέντες, ο δε άλλος ξαναγίνεται αναδυόμενος συνδικαλιστής ετών 17 που προσπαθεί απεγνωσμένα να μαζέψει κομματικά ένσημα. Και επειδή στα 17 από πολιτική προσέγγιση δεν σκαμπάζουν και πολλά πολλά αλλά τους περισσεύει το καταπιεσμένο καγκουρο-λεξιλόγιο, το έκανε το μαγαζί 'λιμάνι'.
Άρα.. άρα είναι πιο τρομακτικό να διαπιστώνεις ότι την τραγική καθημερινότητα του εκτινασσόμενου χρέους την αντιλαμβάνονται επιμεριστικά ή καθόλου όσοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να σκέφτονται.
Επειδή ο λαϊκισμός εδώ μέσα δεν έχει θέση, δεν θα σταθώ στις αποδοχές τους , για τις οποίες έγινε μεγάλη συζήτηση πάλι. Όταν σε πληρώνουν για να σκέφτεσαι να ψηφίζεις , να αποφασίζεις, να νομοθετείς , πρέπει να σε πληρώνουν καλά. Αυτή είναι μια αλήθεια.
Το θέμα ξεκινάει από τα κριτήρια με τα οποία συντάσσονται τα ψηφοδέλτια, οι μεθοδολογίες που ακολουθούνται για να εκλεγούν και άλλα τέτοια που αν τα θεωρήσουμε 'ψιλά γράμματα' για άλλη μια φορά θα την έχουμε πατήσει πανηγυρικά όλοι εμείς που είμαστε μια χαρά όπου είμαστε και δεν έχουμε καμια όρεξη να κυβερνήσουμε αυτό τον τόπο.
Πώς αισθάνθηκα όταν είδα τα δύο βίντεο; βαθύτατα προσβεβλημένη.
*
Και,... ένα θεματάκι με site ιατρικών υπηρεσιών, από τον μακρινό Καναδά, που άλωσε το mail μου στο yahoo και άρχισε να στέλνει τη σελίδα του στις επαφές μου. Η ειρωνεία είναι ότι αφενός σιχαίνομαι τα ιατρικά sites ακόμα και αυτά του μακρινού Καναδά και αφετέρου το spam κάθε είδους. Οπότε η αλληλογραφία με τη yahoo ανοίγει και προβλέπεται 'παθιασμένη' καθώς κάτι τέτοια με ενοχλούν πάρα πολύ.
Προς το παρόν το άδειασα από επαφές και είμαι περίεργη να δω πώς θα συμπεριφερθεί στη συνέχεια ειδικά μετά την επιστολή που θα λάβει η yahoo για την ασφάλεια των συστημάτων της.
*
Η νέα διεπαφή της blogspot θέλει μια διόρθωση στο down scrolling στο html mode , λέω ... φόρτωσαν με λεπτομέρειες τη διεπαφή αλλά σε αυτό το σημείο τους ξέφυγε το scroll
Αυτά και αυτή την Κυριακή, σε μια χώρα που μοιάζει να την κινούν οι άλλοι απέξω ενώ αυτοί που θα έπρεπε να την κινούν εξανεμίζονται σε φρατζόλες, γάλατα και "γαλλικά"
*

Όταν μαλώνουν τα λιοντάρια..

2011-09-20T22:04:00.000-06:00

Αν είναι κάτι που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στο διαδίκτυο από την αρχή , ήταν η αμέριστη συμφωνία των αναγνωστών στα γραφόμενα. Όπως και η συμπαράσταση που εξέφραζαν στα σχόλιά τους. Εύκολο πράγμα το διαδίκτυο μέσα από την ανωνυμία, δεν δεσμεύεται κανείς να συμφωνήσει , να συμπαρασταθεί , να εξοργιστεί , να επαναστατήσει και ίσως τελικά να εκτονώσει ο,τιδήποτε πάνω στην οθόνη.
Mε το hybernate έχει πρακτικά κλείσει και η επικοινωνιακή υποχρέωση.
Αυτές τις μέρες δύο άρθρα έχουν κάνει αίσθηση στο ελληνικό διαδίκτυο: το πρώτο είναι το άρθρο της Σουηδής Κάισα Έκις Έκμαν ,
η οποία ναι μεν κάνει μια αντικειμενική περιγραφή όσων είδε το περασμένο καλοκαίρι στην Αθήνα , μια περιγραφή όμως που σε μένα εστιάζοντας κυρίως στο ευρώ και τη "λειτουργικότητά του" στις επιμέρους οικονομίες, απευθυνόταν περισσότερο στους συμπατριώτες της και κυρίως σε εκείνο το ποσοστό του 34% που ήθελε την είσοδο της Σουηδίας στο κοινό νόμισμα.
Για όσους δεν θυμούνται η Σουηδία με δημοψήφισμα το 2003 απάντησε αρνητικά στην υιοθέτηση του ευρώ. Απέχει μάλιστα και από το Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ , όπου η διετής συμμετοχή σε αυτόν είναι προϋπόθεση για να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των χθεσινών (20.9.2011 ) ισοτιμιών της ΕΚΤ : 1 Ε= 9.11 SEK . Να σημειώσουμε ότι αρνητικά επίσης είχε απαντήσει και η Δανία που σύμφωνα με τον ίδιο πίνακα 1 E= 7.44 DKK ( και αναφέρω τη Δανία ως μία εκ των "σκληρών" της ΕΕ απέναντί στην Ελλάδα.
Από εκεί και πέρα το αν ο μέσος Έλληνας εργάζεται κατά μέσο όρο πολλές ώρες και πολύ σκληρά , αμείβεται ελάχιστα και φυσικά δεν λαβαίνει καμια παροχή από το κράτος, είναι φυσικό να εντυπωσιάσει την νεαρή δημοσιογράφο.
Το πρόβλημα είναι ότι εντυπωσιάζουν και εμάς κάτι τέτοια , κάτι που πρέπει να ξεπεράσουμε. Επιτέλους το κόμπλεξ της Ψωροκώσταινας πρέπει να το αποβάλλουμε.
Το γεγονος μιας δημοσίευσης δεν συνεπάγεται αυτόματα και θετική στροφή της ξένης κοινής γνώμης. Αφήστε που μια χαρά ξέρουν τον "χάρτη" μας όσοι αποφασίζουν , δεν περιμένουν να αντιδράσει ο Όλαφ από το Γκέτεμποργκ την ώρα που βιδώνει το καπώ ενός Volvo..
*
Και μετά ήρθε το βαρύ πυροβολικό στο site της Athens Voice που εδώ και μήνες φορτώνει με ρυθμούς δημοσίου υπαλλήλου. Αυτο το φορτώνει όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά, δεδομένου ότι τις πολύ πρωϊνές ώρες ( για Ελλάδα ), ο server τους κινείται με ρυθμούς διεκπεραίωσης υπουργείου πολύ πριν την μηχανογράφηση των υπηρεσιών.
Για τις ιδεολογικές κατευθύνσεις της συγκεκριμένης εφημερίδας δεν θα γράψω τίποτα, αφενός γιατί σε μια τόσο ρευστή κατάσταση δεν υπάρχουν ιδεολογικές κατευθύνσεις και αφετέρου γιατί αντιμετώπιζα πάντα με σκεπτικισμό τις ιδεολογικές κατευθύνσεις ανθρώπων που δεν με έχουν πείσει με τη στάση ζωής τους. Οπότε όπως καταλαβαίνετε τοποθετήσεις του τύπου "κάναμε και εμείς λάθη με τον τρόπο ζωής μας" κλπ δεν μου λένε απολύτως τίποτε.
Σκάει λοιπόν το κείμενο με ένα επίθετο "βαρύ ως χαλυβουργία" και αναστατώνεται το σύμπαν.
Είμαστε σε μια καμπή που το πιο επικίνδυνο είναι η έλλειψη πολιτικής ποιότητας , υπεθυνότητας, ο μη εφαρμοσμένος απογαλακτισμός από το ρουσφέτι που επεικονίζει τη βαριά σχέση πολιτικού με το δημόσιο τομέα ( εξ' ου και τα σημεία τριβής ) ... για να μην πλατειάζουμε ένα σημείο καμπής όπου γίνεται εντονότερη η ανάγκη ανάδειξης νέων πολιτικών προσώπων. Κακά τα ψέμματα στην περίοδο αυτή έχουν "καεί" όλοι παλιοί και νέοι πολιτικοί. Why not ? λοιπόν. Το κείμενο μπορεί να απηχεί τις απόψεις ενός ρομαντικού νεαρού , είναι πιθανό . Ας μην μείνουμε στα κομπλεξικά του τύπου ότι κολυμπάει στο χρήμα και σπούδασε στο Harvard. Υπάρχουν τέτοιοι νεαροί που δεν αντιμετώπισαν βιοποριστικό πρόβλημα και έχουν παρόμοιες απόψεις, τις οποίες διατηρούν τουλάχιστον μέχρι κάποια ηλικία.
Από την άλλη πάλι είναι επίσης πιθανό, εδώ να διαφαίνεται μια τάση προς ένα νέο τύπο πολιτικών που ξεπηδούν από ισχυρές οικονομικά και επιχειρηματικά οικογένειες και θέλουν να μπουν στο παιχνίδι τα επόμενα χρόνια. Κανείς δεν μπορεί να τους το αρνηθεί , ας είμαστε ρεαλιστές. Εξάλλου το γεγονός ότι από ένα τέτοιο περιβάλλον βγαίνει μια δημοσίευση αυτού του τύπου τη στιγμή που από παρόμοια περιβάλλοντα η εικόνα που έβγαινε παραέξω ήταν : πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων , λαϊκού τύπου μπουζουκόβιοι και μέτριας εμβέλειας celebrities καλό είναι να βλέπεις κάτι τέτοιο. Στις σωστές επιχειρήσεις τα πράγματα μοιράζονται από νωρίς.
Βέβαια παίζει πίσω από όλα αυτά να υπάρχουν οι γνωστές φιλοδοξίες.
Κρατάμε τα ενδεχόμενα και βλέπουμε ψύχραιμα. Η ομοψυχία είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για να τη στηρίζεις σε σποραδικά γεγονότα . Οπότε ψύχραιμα - επιμένω ξανά - αναμένουμε και τη συνέχεια όλων όσων βλέπουμε να εκτυλίσσονται και να εκτυλιχθούν το επόμενο διάστημα στη θαυμαστή μας χώρα....
Καλή σας μέρα από την ωραιότατη Φλώρινα

Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις ..

2011-09-16T22:38:00.000-06:00

Όσο διάβαζα αυτό, προσπαθούσα να θυμηθώ πώς ακριβώς είναι η έκφραση του τίτλου. Εδώ πάνω αν και η επικράτεια ελληνική, αν θέλεις όλα είναι μακρινά, τουλάχιστον όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Οι άνθρωποι έχουν την εξαιρετική ικανότητα να σχολιάζουν και να βιώνουν την πραγματικότητα πιο δυναμικά. Κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι πέρα από τους τοίχους του σπιτιού τους το άπλωμα της φύσης γύρω τους, τους δίνει τη διέξοδο να γυρίσουν πίσω στους τρόπους επιβίωσης των παλιών. Και να μη φοβηθούν τόσο όσο οι εγκλωβισμένοι ενίοτε και ελεύθεροι πολιορκημένοι των αστικών κέντρων.
Ο τρόπος που ζούμε είναι γραμμένος στο DNA μας, δεν πάει να λένε και να γράφουν οι άλλοι τόσα όσα, σκέφτομαι από τη μια όσο η Google μου εμφανίζει λήμματα και ιστοσελίδες όσων διάλεξαν να μη συμμορφωθούν με τις υποδείξεις . Το πράγμα γίνεται πιο έντονο στην αναζήτηση εικόνων, κατακλύζουν την οθόνη εικόνες από ιστορικές εξορίες, πρόσωπα ιστορικά. Πέρα από τις γνωστές περιπτώσεις , για όσα δεν αναγνωρίζω διατηρώ αμφιβολίες για τη μετέπειτα πορεία τους. Για τους απογόνους τους, για όσους πιθανώς δημιούργησαν υποδείξεις.
Εδώ πάνω στη Δυτική Μακεδονία, οι μνήμες είναι βαριές αν θέλεις να τις δεις πέρα από την εικόνα και την καταγραφή όσων έχεις διαβάσει. Γίνονται ακόμα πιο βαριές αν έχεις ζήσει εδώ πάνω και αν έχεις προλάβει επιζήσαντες του εμφυλίου. Οι κορυφογραμμές που απομονώνουν τη Δυτική Μακεδονία έχουν ιστορία σε κάθε φύλλο που πέφτει κάτω. Κάτι πήγε να "πιάσει" ο Αγγελόπουλος στις ταινίες του, αλλά οι μαιτές του θα είναι πάντα ματιές σκηνοθέτη και οι ηθοποιοί του αστοί για να δώσουν το αψύ του πράγματος αλλά και την ζωή που συνεχιζόταν παράλληλα. Μονοκοντυλιά η προβολή του θέματος , καλό βέβαια να γίνεται για "εκπαιδευτικούς" λόγους αλλά δεν είναι "το αυτό" . Νομίζω ότι στις αποτυπώσεις δεν συμβαίνει ποτέ.
Με το πενάκι και το μπλοκάκι σκιτσάρω από ψηλά. Είναι αυτό που δεν είχα το χρόνο να κάνω όποτε ερχόμουν για δουλειά και σκέφτομαι ότι όσοι μας κυβέρνησαν μόλις έβγαζαν το τσαρούχι και φορούσαν σκαρπίνι , περιόριζαν την Ελλάδα που θα κυβερνήσουν στα στενά πλαίσιά τους. Οι νεότεροι δεν κάνουν καν τον κόπο, τους πάνε, τους φέρνουν, αυτοί μάλλον βαριούνται το πήγαινε-έλα , μοιράζουν κάτι σφιγμένα δυσκοίλια χαμόγελα, αραδιάζουν τα κάλπικα που έχουν μάθει να λένε σε κάθε περίπτωση , και αυτό είναι όλο. Αν έμπαιναν στον κόπο να γίνουν σιωπηλοί ανώνυμοι ταξιδιώτες παρατηρητές στην ίδια τους τη χώρα , ίσως καταλάβαιναν άλλα και ίσως αποκτούσαν πιο ισχυρά ένστικτα.
Βρίσκω ότι τους λείπουν τα ένστικτα και το νεύρο, πέρα από το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης. Ένα ένστικτο που μοιάζει με αυτό που έχουν και τα βακτήρια μέσα στο βάλτο. Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.
Σκέφτομαι ότι θα αισθανόμουν περισσότερο άνετα και λιγότερο αμήχανα, αν κάποιος από όλους αυτούς αδυνατούσε να συμμορφωθεί με τας υποδείξεις, όχι σε ένα στείρο και ανεδαφικό 'επαναστατικό' πνεύμα χωρίς αντίκρυσμα στο μέλλον, αλλά κάνοντας μικρά καθημερινά βήματα που δείχνουν ότι στο μυαλό του είναι το μέλλον, έχοντας αντιληφθεί την πραγματικότητα. Που να μπορεί να εμπνεύσει με τον τρόπο του. Έναν άνθρωπο λιτό, απλό με οξύ πνεύμα. Που δεν έχει τη χυδαιότητα να απολύει εργαζόμενους από τις επιχειρήσεις του , διότι δεν συνεμορφώθησαν με τας υποδείξεις ( καλά δεν ντράπηκαν εκεί στον Περισσό; ) ούτε να φέρεται σαν τον τελευταίο ευκαιριακό επιχειρηματία που εξαφανίζεται ( αυτό για τους άλλους και τα ραδίοφωνά τους ). Έναν πολιτικό που δεν χρειάζεται να επικοινωνεί τη λεκτική του συμπόνοια και συμπαράσταση για να επιβάλλει μέσα από αυτή προσπαθώντας να περισώσει τον εργαλειακό του χαρακτήρα. Οι χώρες δεν προχωράνε με συναίσθημα ούτε με κολυμβήθρες του Σιλωάμ και αναβαπτισμένους, σοβαρούς ανθρώπους θέλουν . Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η εικόνα πολιτικών να διαβάζουν από Ipad δεν είναι δείκτης σοβαρότητας
Το καλό με την κρίση είναι οτι πλέον κατεβαίνουν τα προσωπεία - καταλαβαίνεις πού είναι τοποθετημένος ο καθένας -. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν αντικαταστάτες και νομίζω ότι αυτό είναι το χειρότερο.
*

Το τί μπορεί να λένε αυτοί οι δύο τη συγκεκριμένη στιγμή αλλά και κάθε φορά που έχουν συνομιλήσει παραμένει ανεξιχνίαστη υπόθεση...

Η φωτογραφία είναι από την υποτιθέμενη "αποκαλυπτική" άποψη Μπερλουσκόνι για την Άνγκελα Μέρκελ. Ας παραμερίσουμε το σοκ από την υποτιθέμενη έκπληξη, το μέτρο σύγκρισης Μπερλουσκόνι είναι αναμενόμενο για το ύφος του και τον τρόπο ζωής του. Λέμε για τους δικούς μας, αλλά έχουν κάνει διάνα και οι Ιταλοί... Ας παρηγορηθούμε παρέα
*
Look on the bright sight of life, έτσι όπως πάμε , ευτυχώς που υπάρχει και η Τέχνη να μας παρηγορεί . Εδώ πάνω είναι κρίμα να χάνεις την πρωϊνή βόλτα στο βουνό γι αυτό με συγχωρείτε, πολύ ωραία τα λέμε αλλά πρέπει να σας αφήσω κάπου εδώ .
*

O άγνωστος γείτονας

2011-09-09T23:52:00.000-06:00

http://alloukiallou.blogspot.com/2011/09/welcome-as-always.html

Αναδημοσίευση - χωρίς άδεια αλλά πιστεύω ότι δεν θα έχει πρόβλημα - από το μπλογκ του αγαπητού Γαβριήλ. Ας το διαβάσουμε προσεκτικά και ανάμεσα στα άλλα ας προσέξουμε και την εκβιομηχάνιση που χάσαμε.
Αλέκα , όπως καταλαβαίνεις αυτό το φορτίο το χρεώνεστε αποκλειστικά. Διότι αγαπητή μου - αν ξέρατε από δουλειές και εργατικά δυναμικά - θα είχατε κάνει έστω μια πρωτόλεια πρωτότυπη επεξεργασία για να γίνουμε ειδικό καθεστώς στη βιομηχανία τόσο για οικονομικούς όσο και για στρατηγικούς λόγους.
Και για να εξηγήσω όσα πιθανώς διαβάσετε από αυτό το μπλογκ στο μέλλον , θα σας το ξεκαθαρίσω από την αρχή: έχω κουραστεί/ αγανακτήσει εδώ και χρόνια να με κυβερνούν άεργοι .. κάθε χρώματος.
Όπως και το να αγανακτούν άεργοι κάθε χρώματος ... ιδού το αποτέλεσμα.
Καλή σας μέρα

Η ΔΕΘ, η κρίση και ο Πήτερ Σέλερς ...

2011-09-03T22:57:00.002-06:00

Αγαπητοί συνοδοιπόροι κυβερνοναύτες , καλημέρα και καλό φθινόπωρο [ ημερολογιακά ] διότι καιρικά καλό είναι να αργήσει έτσι όπως πάνε οι τιμές του πετρελαίου...
Σεπτέμβρης και ΔΕΘ... αχ! εκείνα τα ωραία χρόνια εκεί στα 80s που έκλεινε το κέντρο της Θεσ/νίκης για να περνούν οι πρωθυπουργικές και υπουργικές αυτοκινητοπομπές ... αν είχες ένα εκατομμύριο λόγους να αγαπάς την πόλη, εκείνες τις μέρες έβρισκες τον καλύτερο να τη μισήσεις. Η πόλη έδειχνε τη γύμνια μιας ολόκληρης χώρας , που στηριζόταν στο πουθενά. Αλλά όπως πάντα επειδή δεν έχει σημασία τί πιστεύεις εσύ αλλά το σύνολο, ακόμα και αν τολμούσες να αμφισβητήσεις το διεθνή χαρακτήρα του θεσμού κινδύνευες να απολογείσαι ακόμα και για το γάλα που σου έδινε η μαμά σου στη βρεφική ηλικία..
Εκεί στις απλές καθημερινές διαπιστώσεις κρυβόταν μια ολόκληρη πολτική πόλωση η οποία είχε χάσει από τότε τον πόλο στήριξης και τις τροχιές στρέψης. Ναι, είχαμε εκτροχιαστεί από παλιά, από πολύ παλιά, απλά όταν διαπιστώσαμε ότι η ευθεία μας ήταν ο γκρεμός που είχαμε βουτήξει αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε.
Νομίζω ότι όποιος ασχοληθεί και αποτυπώσει την κατάσταση της τελευταίας διετίας, κάπου στα ψιλά πρέπει να γράψει ότι : οι περισσότεροι συνειδητοποίησαν την κρίση όταν άρχισε να αδειάζει η τσέπη τους .
Αυτό το τελευταίο δεν είναι απαραίτητα κακό, σημαίνει ότι αντέχουμε πολύ περισσότερα από τα οικονομικά.
Όχι, δεν παρακολούθησα την ομιλία ΓΑΠ στη ΔΕΘ. Δεν θέλω να βλέπω, να ακούω, να μαθαίνω την ανάλυση και κυρίως - αυτό ειδικά - δεν θέλω τα απαραίτητα, αναγκαία αισιόδοξα του κλεισίματος , επειδή ακριβώς σε μια παγκόσμια οικονομική πραγματική και εικονική κρίση , κάθε αισιόδοξο είναι πλαστό αφού ακόμα και αν υπάρχει ένα δείκτης που να το στηρίζει, κινδυνεύει να εξαφανιστεί στην αμέσως επόμενη ώρα.
Οπότε είναι προσβλητικό για την αισθητική μου να κάθομαι και να παρακολουθώ ένα κακοπαιγμένο ατάλαντο προϊόν μιας τόσο μα τόσο τόσο βασανισμένης επεξεργασίας.
*
Η κρίση έφτασε στα νότια, είναι το νέο της εβδομάδας. Αλλά από την καθημερινότητα δεν έχει περάσει στην εικόνα τόσο έντονα όσο στο κέντρο της Αθήνας. Που ήταν ένα σοκ , ένα βράδυ που βγήκα πριν από καμια δεκαπενταριά μέρες. Δυο 'τουρίστες' μέχρι πρόσφατα Athenians να κοιτάνε με έκπληξη την εικόνα της πόλης, ανίκανοι να την αναγνωρίσουν.
Δεν μπορώ να πω ότι ένοιωσα θλίψη, καπου μέσα μου ήταν απόλυτα δικαιολογημένα μερικά πράγματα μέσα από τους αριθμούς , εκείνο που ένοιωσα περισσότερο ήταν η αγανάκτηση από την έλλειψη διορατικότητας και ανησυχίας. Άλλο ένα 'ψιλό' που θα έπρεπε να περάσει στη μελέτη της περιόδου λοιπόν : "τα προηγούμενα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν επιδείξει έλλειψη διορατικότητας, άρνηση αντίληψης της πραγματικότητας και ο ελληνικός λαός είχε παραδοθεί σε έναν αμφίβολο συβαριτισμό που δεν αντιλαμβανόταν ότι είχε ημερομηνία λήξης" .
Μέχρι στιγμής έχω αποφύγει να τη συζητήσω με τον καθημερινό κύκλο των νοτίων φίλων και γνωστών. Σκοπεύω να το αποφύγω μέχρι την αναχώρησή μου. Στην προσπάθεια να αποκοπώ από το παρελθόν έχω κόψει πολλές γέφυρες πια, με κριτήριο αν αισθάνομαι καλά με αυτό το κόψιμο ή όχι. Κατά 99% αισθάνομαι τέλεια, κανονική ανακούφιση. Στο επόμενο διάστημα μπορεί πολλές φορές να αναδυθεί η σύγκρουση μεταξύ εικονικού και ρεαλιστικού από αυτό εδώ το ιστολόγιο.
Η έκπληξη είναι ότι αν εξαιρέσουμε ένα πυρήνα ανθρώπων με τους οποίους κινηθήκαμε με τις ίδιες συνιστώσες περίπου 30 χρόνια , ότι προέκυψε την τελευταία 20ετία πέρα από αυτούς έχει πάρει το δρόμο χωρίς επιστροφή. Ενώ παράλληλα παραμένουν ισχυρά και ακλόνητα με τις αξίες τους όσα προέκυψαν μέσα από την εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου με οποιαδήποτε μορφή, είτε εικονική είτε ρεαλιστική. Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκει αυτή η ίσως παράδοξη επιλογή αλλά αυτό που ψάχνω πάντα σε σχέσεις φιλικές και μη , είναι το πέρασμα σε άλλες σφαίρες που δεν περιέχουν τη μιζέρια της πραγματικότητας και των όποιων προσωπικών εγκλωβισμών του καθενός. Αυτό για να δικαιολογήσω τη στάση μου,όταν στην παραμικρή λεπτομέρεια που μαθαίνω αναφορικά και μου θυμίζει μίζερες και αδιέξοδες πραγματικότητες η αντίδραση είναι αστραπιαία και αυθόρμητη , ίσως και σκληρή. Εντάξει , το ομολογώ ξυπνάει το ηλεκτρολογείο μέσα μου - ενώ ορκίζομαι ότι έχω προσπαθήσει να το αφήσω στην άκρη και να μην το βγάλω στην επιφάνεια - όπου η αντίδραση είναι σα να αλλάζουμε μεθοδολογίες, κάποιες δεν λειτουργούν και πάνε για πέταμα και κάποιες παραμένουν. Απλά τώρα πια το κάνω πιο γρήγορα και άμεσα. Αυτή η παράγραφος για τις δύο αγαπημένες φίλες από τη μπλογκόσφαιρα που μπορεί να τρομάξουν από την ταχύτητα που πετάω ανθρώπους [ που μπορεί να τους έχω δει μόνο μια φορά ] από το προσκήνιο και δεν επανέρχομαι ούτε καν για τα τυπικά κοινωνικά.

*
Το ωραίο με αυτό τον τίτλο, είναι τόση ώρα γράφω χωρίς να ξέρω πού κολλάει ο Πήτερ Σέλερς σε όλα αυτά. Το τραγούδι ξεχασμένο, το θυμήθηκα χθες στην εκπομπή του Radiobubble για τα #amensiota του twitter . Η αλήθεια είναι ότι σε προσωπικό επίπεδο το twitter δεν το χρησιμοποιώ σχεδόν καθόλου , ενώ αντίθετα σε επαγγελματικό επίπεδο το επαγγελματικό μου account παίρνει φωτιά, όπου το #amensioto πάει σύννεφο και με τον τεχνοκράτη έχουμε βρεθεί πολλές φορές να κοιτάμε απορημένοι και άφωνοι αυτά που εμφανίζουν οι οθόνες των κινητών μας αναρωτώμενοι αν τα γράφουν σοβαροί άνθρωποι. Στην επικοινωνία επιβάλλεται το fair play , ακόμα και στη διαδικτυακή και αν πιέζεσαι τόσο πολύ [ κυρίως συναισθηματικά ] οφείλεις να κρατάς μια νόρμα σοβαρότητας. Εξάλλου το διαδίκτυο είτε επώνυμα είτε ανώνυμα έχει αυτή τη μυστηριακή γοητεία για τον χρήστη, που είναι κρίμα να χάνεται μέσα από τις κάθε είδους επικοινωνιακές πλατφόρμες.
Οπότε τελικά γράφοντας όλα αυτά βρίσκω ότι στα πλάνα του κλιπ που ο Πήτερ Σέλερς μπαίνει στο χορό με την φαινομενική του αφέλεια ταιριάζει πολύ καλά, εξάλλου πάντα έβρισκε τη λύση στο μυστήριο άσχετα από τις γκάφες του . Κάτι που ισχύει για όλους μας.
Σας εύχομαι μια καλή Κυριακή , εκεί στο Νότιο ημισφαίριο καλή τύχη στην ανεύρεση της ιδανικής κατοικίας [ οι προδιαγραφές είναι δεδομένες -:)))) ] και θα τα ξαναπούμε σύντομα
*

Οι τουρκικες 'υπερπαραγωγές', οι καλοκαιρινές εικόνες και ένας θρήνος που έσκασε αργά..

2011-08-29T22:19:00.000-06:00

Πέμπτη πρωί, εικόνες και διαδικασίες γνώριμες. Προεγχειρητική διαδικασία, ακτινογραφίες, αιμοληψίες , καρδιογραφήματα και εκείνος ο ορός με το Πριμεράν και λοιπά φάρμακα της χαράς που μαζί με το επόμενο πακέτο της νάρκωσης με στέλνουν εκτός πραγματικότητας για 1-2 μέρες. Πάει τελείωσε και αυτό αλλά δυστυχώς έπρεπε να παραμείνω ένα ωραιότατο τετραήμερο στα ευάερα και ευήλια του θεραπευτηρίου προς 'οργανική' γνώση και συμμόρφωση. Τουλάχιστον είχε ωραία θέα θάλασσα και κύμα και ιστιο-πλοϊκά , πέρασε.
Ωραιότατα απογεύματα με τον Εζέλ, στην ανάρρωση. "Πού μπορεί να καταντήσει ο άνθρωπος..." σκέφτομαι γλαρωμένα και χαζογελάω. Σειρά για συνταξιούχους, βάρδιες και για "μας" τους κλινήρεις. Λοιπόν.... δεν ξέρω τί λένε αλλά κακώς έγινε η επανάσταση του 1821. Διότι χάσαμε τη μπάλα. Πήγε που λέτε ο Μωχάμετ σε μια ακτή του Βοσπόρου - πρέπει να προωθηθεί το τουριστικό προϊόν - και σκεφτόταν μέσα στην απόλυτη μεταφορά, την καλή του - δεν θυμάμαι όνομα - αποκαλώντας την τριαντάφυλλο . Και κοιτούσε ψηλά τα ανθισμένα δέντρα και έλεγε ένα ποίημα - τραγούδι - δεν θυμάμαι που ήταν αφιερωμένο στα λευκά τριαντάφυλλα. Με εκείνο το δάκρυ που όλο πήγαινε να τρέξει και δεν έτρεχε - γιατί ο Μωχάμετ είναι άντρας και σκληρός και όταν πονάει κλαίει βουβά. Συνεπαρμένος από το απόλυτο κοκταίηλ, πάθος-έρωτα-θλίψη-μνήμες συνέρχεται από τον ήχο του κινητού του ( σημείωση : τα έχει σκάσει στην παραγωγή η Sony καθότι όλα τα κινητά έχουν ήχο Sony Errickson ) όπου τον πληροφορούν ότι μια νταλίκα τίγκα στα ναρκωτικά - που πρέπει να ήταν το επιχειρηματικό του σχέδιο - κάηκε στη Βουλγαρία . Και αφού απαντά, κάθεται στον κορμό του δέντρου ( φόντο ο Βόσπορος ) ξαναθυμάται την αγαπημένη του και φεύγει για πού νομίζετε; για το καφενείο. Ναι το καφενείο .. για να διευθετήσει και τα 'επιχειρηματικά' που έγιναν λαμπάδα στις βουλγαρικες λεωφόρους. Αμήν

Διαβάζοντας τις πιο cult στήλες ever της Lifo , καταλαβαίνετε τη διαφορά των λαών , συμπερασματικά με την επανάσταση του '21 χάσαμε κάτι άντρες σαν των Μωχάμετ , δυο μέτρα λυγερόκορμα παληκάρια που ναι μεν κάνουν μαφιόζικες δουλειές αλλά ξέρουν να κλαίνε για τριαντάφυλλα στις ακτές του Βοσπόρου και μετά χτυπάνε έναν βαρύ γλυκό στο καφενείο , όχι σε τίποτα beach bar στη Μύκονο αλλά σε αυτό το ταπεινό παραδοσιακό καφενείο.
Σκέφτομαι ότι αν η ΕΕ έζησε ένα ισχυρό πολιτισμικό σοκ βάζοντας εμάς στους κόλπους της, σε περίπτωση που είχε προχωρήσει ή που προχωρήσει μελλοντικά μια τέτοια σχέση με την φίλη και γείτονα , τότε θα είχε έρθει ή θα έρθει πολύ κοντά με την απόλυτη εκμοντερνισμένη εξισλαμισμένη συντηρητική παράνοια.
Εκείνο που δεν ξέρω ακόμα είναι αν οι τσιπούρες, οι συναγρίδες, οι αστακοί, τα λοιπά αφρόψαρα έχουν πολιτογραφηθεί ως κάτοικοι Αιγαίου , γιατί αυτό το καλοκαίρι που μπαίνουν όλα στο μίξερ όσο αυτό ανεβάζει ταχύτητα και στροφές, εμφανίσθηκαν και περίεργοι τίτλοι ιδιοκτησίας από το πουθενά, κυριολεκτικά από το πουθενά, για να συνεννοούμαστε.
*
Καλοκαιρινές εικόνες που θέλω και δεν θέλω:
- Ηλικιωμένα ζευγάρια να κάνουν baby sitting χαμογελαστά σε εγγόνια . Δεν την θέλω ως εικόνα. Είναι αδύνατο ένας κατά 99% πολυετής συμβιβασμός να συμπυκνώνεται και να καθαγιάζεται γραμμικά στα εγγονάκια τους που εντελώς ανυποψίαστα μπαίνουν στις οικογενειακές αρένες. Αν πάλι υπάρχουν εξαιρέσεις τις αποδέχομαι.
- Ο μετανάστης που έχει νοικιάσει πλυσταριό-διαμέρισμα σε πολυκατοικία απέναντι από διαμέρισμα φίλων μου και κάθε βράδυ διαβάζει δίπλα στην απλωμένη του μπουγάδα, ακούγοντας Βέρντι. Εικόνα από άλλες εποχές , εικόνα ευχάριστη έκπληξη , την επιλέγω ως απάντηση όσων έχουν την εύκολη λύση να επιδίδονται σε φυλετική / ιδεολογική/ θρησκευτική ανθρωποφαγία.
- Το gay ζευγάρι στο μπαλκόνι του απέναντί μου για το συντροφικό τιτίβισμα και ας υπάρχουν αντικρυστά δύο λάπτοπ κάθε βράδυ ανοιχτά ως μόνο φως στη βεράντα τους. Σταθεροί άνετοι και ωραίοι σε μια γειτονιά που κατοικείται κατεξοχήν από 'σοβαρούς' εικονικά και ψευτοσυντηρητικούς οικογενειάρχες που στέλνουν μάλιστα και τα παιδιά τους στο κατηχητικό. Βλέπετε το χρήμα δεν πετάει το χωριό από μέσα σου ό,τι και να κάνεις.
- Η αντιστεκόμενη Ελλάδα από το μετερίζι/μέτωχο/παραλιακό αμπρί των celebrities. Τα άρματα με brazilian είχαν πάντα μια διαφορετική αποτελεσματικότητα . λΕνα κομμάτι αυτής της κοινωνίας θα σπινάρει σε άλλες ταχύτητες εκτοξευόμενο και σε άλλους κόσμους , δικαίωμά τους αν και ως εικόνα εδώ και χρόνια ξεπερασμένη
- Οι εντελώς άστοχες διαφημίσεις εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Ο εκνευριστικός slow τύπος και το "εσύ κλείσε" ικανά να αλλάξεις κανάλι στο nanosecond . Σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει έλλειμμα φαντασίας στη διαφήμιση , τουλάχιστον έτσι νομίζω ...
*
Όχι, θρήνο δεν έχουμε. Αυτό έλειπε. Έτσι κάθησε ο τίτλος. Σε μια εποχή που τρέχει τόσο γρήγορα , ανεξέλεγκτα χωρίς νόμους , δεν υπάρχει χώρος για θρήνους. Οι καιροί απαιτούν καλά και γρήγορα αντανακλαστικά, γρήγορο μυαλό και σχέδια στο backup να τρέχουν σε πολυπαραμετρικά περιβάλλοντα. Αυτά για σήμερα και καλή μας μέρα με Autumn in N.Y
*

Mas Que Nada: Timeless

2011-08-15T07:01:00.002-06:00

Αγαπητοί co-bloggers , συνοδοιπόροι κυβερνοναύτες, όταν δίνεις ο ίδιος άδεια στον εαυτό σου , τη δίνεις χωρίς εξηγήσεις . Κυρίως επειδή αυτό που αποκαλείς "άδεια" μπορεί να καταλήξει αορίστου διαρκείας και να μην ξέρεις ούτε ο ίδιος που θα σε βγάλει και πιο πολύ αν θα σε ξαναβγάλει στην αφετηρία.
Η άδεια από τη σημαία, ήταν προγραμματισμένη εδώ και μήνες, απλά για να αποφύγω τις όποιες δικές μου δεσμευτικές απαντήσεις ή εξηγήσεις δεν την υπαινίχθηκα καν. Η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή του χρόνου και μετά, άρχισα να νιώθω αδύναμη να στηρίξω την επικοινωνία. Τα τελευταία 5+ χρόνια το ιστολόγιο "έτρεξε" με όλων των ειδών τις ταχύτητες και τις επιταχύνσεις , κάποια στιγμή θα έπρεπε και αυτό να κάνει την απαραίτητη στάση , να επαναπροσδιορίσει το χαρακτήρα του, ακριβώς γιατί ήθελα να υπάρχει και αύριο για όλους εμάς εδώ. Για όλους εμάς που πρέπει να σας πω ότι μου λείψατε

Το καλοκαίρι λοιπόν που μας τελειώνει ημερολογιακά , το ιστολόγιο άραξε και προσάραξε -μπορείτε να μεταφράσετε τις δύο λέξεις όπως θέλετε, μέσα θα πέσετε -
Υπήρξαν και φορές που διάλεξα την απόλυτη απομόνωση,για να ξεκουραστούμε όλοι ακόμα και από τους εαυτούς μας, φορές που διαλέγεις τη στάση του Ινδιάνου ["σώπα και άκου το χορτάρι να φυτρώνει" ], όταν κάθεσαι προς το τέλος της ημέρας όπου σε έχει βρει αυτή και όπου σε έχει βγάλει το ταξίδι, για να χαθείς στον περιβάλλοντα χώρο κάνοντας απολογισμό
'Ολα αυτά την κομβική στιγμή που το μέλλον διαγράφεται ασαφές και πάντα δύσκολο αλλά παράλληλα τρομακτικά ενδιαφέρον.
Συνηθισμένη συμπεριφορά , όταν κλείνει με ανακούφιση ένας σχεδόν εικοσαετής κύκλος, όταν φεύγουν πιεστικές ευθύνες και έρχονται νέες, τείνοντας να μοιραστούν σχεδόν καρτεσιανά και ομοιόμορφα σε βάθος χρόνου. Με ένα μικρό πρόβλημα βέβαια που πρέπει να αντιμετωπιστεί και αυτό άμεσα, χωρίς όμως να του δώσω το δικαίωμα να διακόψει την εξέλιξη των υπολοίπων άσχετα από το αν θα είμαι σε θέση να ακολουθήσω εγώ ή όχι.
Αλλά οφείλω να ομολογήσω και με μία έκπληξη, όταν διαπίστωσα ότι έφτασα εκεί που ήθελα όταν ξεκινούσα , άσχετα αν στην πορεία νόμιζα ότι έχασα όχι μόνο το δρόμο αλλά κάθε διέξοδο. Πριν από κάποιες εβδομάδες ένιωσα την ανάγκη να αφιερώσω αυτό το κομμάτι σε μένα αναγνωρίζοντας ότι ο καλλιτέχνης μάλλον το έγραψε για άλλο λόγο, αλλά είναι αυτά που θα ήθελα να πω στον εαυτό μου παρόλη τη διαπίστωση ότι είναι πια βαθιά και έντονα 'ακρωτηριασμένες' οι ψυχικές μου απολήξεις .. συνήθισα όμως και αυτό είνα κάτι καλό , έτσι νομίζω δηλαδή. Και είναι ακρωτηριασμένες γιατί όσα και αν πω , όσα και αν γράψω ποτέ δεν θα αποδοθούν όλες οι ταυτόγχρονες συγκρούσεις μας , του αξίζει λοιπόν αυτό γιατί με κράτησε εγωϊστικά στα ακραία αυτά που πέρα από την πλάκα και την εικόνα , μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε. Αντί ευχαριστώ λοιπόν σε αυτό το κομμάτι που κοιμάται αλλά ξυπνάει την τελευταία στιγμή και σώζει καταστάσεις .
*

*
Αυτό το καλοκαίρι με συνοπτικές διαδικασίες όλα άλλαξαν χαρακτήρα παραμένοντας ίδια, τώρα πώς γίνεται αυτό θα σας γελάσω αλλά επειδή εδώ και κάποια χρόνια αντιμετωπίζω σχεδόν τα πάντα με ψυχραιμία , η οποία πολύ συχνά ξεπερνά τα όριά της και φτάνει σε υψηλά επίπεδα ψυχρότητας και σκληρού κυνισμού [ διαστάσεις που δεν μου είναι καθόλου άγνωστες πρέπει να σας πω όταν και όποτε χρειάζεται ] προκάλεσα αλλαγές ευχάριστες και δυσάρεστες με τη σκέψη του "πάμε παρακάτω", that's life, πιστεύοντας πάντα ότι οφείλω πολλά μερίδια δικαιοσύνης όπου έχω αδικήσει από αδυναμία ... θα μπορούσα να πω και και άλλα , απόλυτα ενσωματωμένα με το συνάφι της σήραγγας που έχει συνηθίσει να "δένει" απόλυτα με το καθεστώς της αβεβαιότητας. Γιατί αγαπητοί μου όταν σε καταπιεί η σήραγγα μια φορά και την αντέξεις, όλα πια είναι αλλιώς εκεί έξω.. πικρή αλήθεια αλλά αλήθεια - ας μην το αναλύσουμε τουλάχιστον και αυτό σήμερα

Αν και δεν συνηθίζω τις γλαφυρές περιγραφές θα έλεγα ότι είδα κομμάτια άλλοτε να υποχωρούν όπως ακριβώς το έδαφος την ώρα της απογείωσης, άλλα να εκτινάσσονται , άλλα να αποσπώνται και να απομακρύνονται πλέοντας και κάποια να καταβυθίζονται στην κυψέλη ασφαλείας του blogger για να μείνουν εκεί προστατευμένα από την οξείδωση του χρόνου. Όλα διατηρώντας τα χαρακτηριστικά και τις στατικές δυναμικές του "τότε" σε ατόφια κατάσταση, για κάποια ανακούφιση , για τα τελευταία ο πόλεμος με τη νοσταλγία θα συνεχίζεται ποτέ στα ίσα αλλά πάντα άνισα και το ξέρω πολύ καλά, αλλά είμαστε πια όλοι μας διαφορετικά καταχωρημένοι, that's life .Εξάλλου αν δεν ζεις και με ένα εσωτερικό πόλεμο, απλά δεν ζεις.. λέει η Ρ. όταν φιλοσοφούμε επικίνδυνα στη βεράντα - σπάνια πια

Μια διαδικασία με σχεδόν απόλυτη επικράτηση του κανόνα της φυσικής επιλογής , τα αποχαιρέτισα όλα με ανακούφιση , θεωρώ ότι και αυτά με εγκατέλειψαν επίσης ανακουφισμένα, τα ευχαρίστησα με ειλικρίνεια για την παρέα και τις εμπειρίες , χωρίς πολλά λόγια αλλά με εκείνο το χαρακτηριστικό μου χαιρετισμό όταν παραδίδω μονάδες, όπως ακριβώς έχω πασχίσει εκεί μέσα για να φέρω τα πράγματα , comparatively on longitudinal

Θα τα ξαναπούμε σύντομα , θέλω να πιστεύω ότι από τα τέλη του Σεπτέμβρη και μετά το θα είμαι σε θέση να ακολουθήσω το υπόλοιπο ηλεκτρολογείο, εκεί που βρίσκεται συνήθως παντού και πουθενά, τόσο μακριά και τόσο κοντά, με σχεδόν μόνιμη βάση αυτή τη φορά για τα επόμενα χρόνια , με τη γνωστή σύνθεση και κυρίως με τη διάθεση που μας διακρίνει πάντα, όπως πρέπει να είναι αυτή αλλά και όπως αυθόρμητα μας βγαίνει , υπό το βάρος των ευθυνών που αναλαμβάνουμε να φέρουμε εις πέρας. Και πάντα κάτω από τη γνωστή προϋπόθεση : δεν πάμε για να κάτσουμε φρόνιμοι, αυτό έλειπε μετά από τόσα χρόνια αγκαλιά με καλώδια, καζάνια, μετασχηματιστές, τουρμπίνες , γεννήτριες και τόσα άλλα

Μέχρι να τα ξαναπούμε, πάμε μουσική για να στρώσει και το κλίμα του πάγου και της αμηχανίας μετά από την απουσία - cocktails , χορευτικά και λοιπές ψυχαγωγικές "attractions" θα έχουμε αργότερα.

*

Like a rolling stone ...

2011-07-18T00:37:00.003-06:00

Σας αποχαιρετώ προσωρινά εδώ.
Θα επανέλθω σίγουρα αν και δεν ξέρω πότε.
Μέχρι τότε να περνάτε όλοι όσο πιο καλά μπορείτε, Το ίδιο θα προσπαθήσω και εγώ. Τα λέμε

H Αθήνα ως εικόνα τραγική

2011-06-30T13:42:00.004-06:00

ή περίπου έτσι . Τουλάχιστον από όσα διαβάζω ή παρακολουθώ διαδικτυακά από σήμερα το απόγευμα. Το κακό με αυτές τις καταστάσεις είναι ότι δεν ξέρεις τί να τοποθετήσεις πού , θολό και εντελώς χαμένο μέσα στην ύποπτη μαυρίλα του το σκηνικό που έχει στηθεί. Το πώς και γιατί στήθηκε όλο αυτό με ποιές μεθοδεύσεις πάνω κάτω το καταλαβαίνουμε αρκετοί.
Πάντως τις τελευταίες δύο μέρες το θέμα ήταν το μεσοπρόθεσμο , ο εφαρμοστικός νόμος, ο νόμος που μας αποτρέπει προς τον παρόν από την κατηφόρα της πτώχευσης και της εξόδου από το κοινό νόμισμα.
Ένας νόμος που όπως όλοι οι νόμοι που στήνονται άμεσα, έχει σαφέστατη στόχευση και προτεραιότητες , είναι η υπογραφή της παραχώρησης από αυτό που απέμεινε να ονομάζουμε εθνικό πλούτο και κυριαρχικό δικαίωμα μιας χώρας στις παραγωγικές της πηγές, αλλά και η παράλληλη στόχευση μέτρων φορο-εισπρακτικού χαρακτήρα που επιχειρούν μια εγκάρσια τομή με σάρωση, όλων των πιθανών εισοδημάτων που πιθανώς προκύπτουν αλλά δεν περνούν από δήλωση στις αρμόδιες υπηρεσίες.
Η χώρα αλλάζει χέρια και πραγματικά αναρωτιέμαι από την αρχή τί στο καλό συμβαίνει με τις ποιοτικές επιδιώξεις μεγάλης μερίδας των αγανακτισμένων, χωρίς να αφήνω στην άκρη και τον προβληματισμό για την ποιοτική σύνθεση της αγανάκτησης, τη μη μετρήσιμη δηλαδή. ϊσως επειδή αυτό το "υποθηκεύεται το μέλλον των παιδιών μας " μου είναι πολύ ασαφές .
Από τη στιγμή που ένιωθα πάντα το δικό μου μέλλον ασαφές και υποθηκευμένο με αποτέλεσμα να με έχουν ζώσει τα φίδια με τη βασανιστική ερώτηση "πού πάμε έτσι;" εδώ και καμια εικοσαετία περίπου.
Έτσι για να εξηγήσω γιατί τούτο εδώ το ιστολόγιο βγαίνει προς τα έξω πολύ ψύχραιμο , τόσα χρόνια εξάσκηση στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα αν μη τί άλλο δίνουν ψυχραιμία.
Από την άλλη , δεν μπορώ να μην γελάσω με την ξαφνική ανακάλυψη του παρακράτους ..
Σοβαρά τώρα, αυτό ανακαλύφθηκε χθες, προχθές; αναρωτιέμαι με μια δόση ειρωνείας. Τώρα, γιατί πάντα είχα την εντύπωση ότι βάδιζε μαζί με το κράτος , μάλλον θα οφείλεται στην κόπωση και τους παραμορφωτικούς φακούς της απόστασης.
Σε όλο αυτό που συμβαίνει, μπορεί να είμαι ψύχραιμη αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Δεν είμαι αισιόδοξη ακριβώς επειδή όσοι κυβερνούν αυτό/εκείνο τον τόπο και όσοι σχεδιάζουν επί χάρτου, κάνουν για άλλη μια φορά το λάθος του ανέπνευστου τεχνοκράτη: από τη στιγμή που δεν μπορείς να ξηλώσεις τις μηχανές που έχεις στη διάθεσή σου οφείλεις να λάβεις υπόψη τις αντοχές τους. Και εδώ από τη δική μου μονομερή σκοπιά, ακριβώς αυτό αντιλαμβάνομαι ως λάθος στον όλο σχεδιασμό που εμφανίζεται ως διάσωση της ελληνικής οικονομίας και αποπληρωμής του χρέους- ενός χρέους που ακόμα δεν έχει ξέρουμε ποιανού ακριβώς είναι , και αυτό μια δημιουργεί μια απορία από τη στιγμή που κανείς δεν ταυτοποιεί το πρόβλημα που καλείται να επιλύσει ... και δεν βρίσκω πραγματικά κανένα λόγο να αναιρέσω την απορία μου, βλέπετε στη σύγχρονη οικονομία τα κεφάλαια είναι πολύδρομα , η συνυπευθυνότητα δεδομένη οπότε και τα χρέη δεν έχουν μόνο ένα 'πατέρα'. Αυτά και καλό μας μήνα, εδώ ήδη είναι Ιούλιος
*

Εκτυφλωτικό φως, τρομερή καταιγίδα τυλιγμένη από την αιώνια νύχτα.

2011-06-17T08:12:00.002-06:00

Ήταν κάποτε η βιογραφία του Galois, αλλά κάποιο πρόβλημε με το feed μας την έβγαλε προβληματική.

Αεί γεωμετρείν..

2011-06-14T20:43:00.004-06:00

Σε ένα κόσμο που αλλάζει, λένε ότι οι τεχνοκράτες έχουν θέση. Θεωρούνται ο κινητήριος μοχλός. Διαφωνώ, δεν είναι μοχλός είναι προωθητήρας . Αλλά έτσι όπως έχουν ξεπέσει και οι τεχνοκράτες στις μέρες μας, αρκείσαι και στο μοχλός. Και πολύ μας πέφτει..

Ο τελευταίος χρόνος, είναι ο χρόνος των αναλύσεων, των εκτιμήσεων. Και εδώ έγιναν κάποιες. Κακώς. Δεν μπορείς να κάνεις εκτίμηση σε τόσο θολό τοπίο, όταν δεν υπάρχει μορφοποίηση, όταν δεν υπάρχει σαφής στόχος. Ακόμα χειρότερα όταν ο στόχος διαισθάνεσαι ότι είναι η συντεχνιακή επιβίωση όπως την ξέραμε.

Αυτή διαισθάνομαι και στην πολιτκή αισθητική όσων κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτή τη χώρα. Στην προχειρολογία, στο ανεφάρμοστο, στο ανεδαφικό , στο στεγνό λόγο , στην εκβιασμένη επιβιωτική πολιτική προβολή, στην εκ των [ πολύ ] υστέρων πολιτική ευαισθησία , σε όλο αυτό το σκηνικό της μικροαστικής λογικής που ονειρεύτηκε επαναστάσεις και τομές σε δρύϊνα γραφεία... συμπαρασύροντας το κλασικά μεγάλο ποσοστό ανοησίας και βολέματος που χαρακτηρίζει όσους τους μετέφεραν σε θέσεις αποφάσεων.

Το σημερινό κείμενο αφορά μια τέτοια περίπτωση στην οποία ενεπλάκησαν κορυφαία ονόματα της εποχής τους , έτσι για να διαπιστώσουμε όλοι ότι στις εκρηκτικές μεταμορφώσεις του κόσμου που παραλάβαμε , πάντα η ιστορία γραφόταν με τον ίδιο τρόπο και τους ίδιους κανόνες. Παρόλες τις συντηρητικές αντιστάσεις όμως κανείς δεν εμπόδισε την εξέλιξη. Και μη διαβάσω σας παρακαλώ σχόλια για τακτοποιημένους , για όσους έχουν λύσει τα προβλήματα επιβίωσης και άλλα σχετικά.. για κανέναν κανένα πρόβλημα δεν είναι λυμένο. Νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι και η αφετηρία
Κυρίες και κύριοι, η σύντομη βιογραφία του Λομπατσέφσι, που πολύ θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας αλλά ο μαακρίτης και ο blogger έκαναν αντίσταση και μας έκοψαν τη φόρα. Δεν πειράζει, εσείς να ξέρετε ότι ο μακαρίτης ήταν καλός άνθρωπος και εξαιρετικός μαθηματικός. Αμήν.

Καλή σας μέρα, εύχομαι μια δημιουργική μέρα χωρίς αγκυλωτικά αξιώματα-φρένα

Model Integration

2011-05-31T23:45:00.000-06:00

Πολλαπλής εφαρμογής, σε μια χώρα που δεν επινοήθηκε ούτε ένα επιβιώσιμο λειτουργικό μοντέλο, δεν υιοθετήθηκε κανένα παρόμοιο. Δεν μπορώ να το εκφράσω διαφορετικά δεδομένου ότι τα μοντέλα είναι αρχιτεκτονικές τεχνοκρατικές επινοήσεις , ενισχυμένα από το βάρος και τη δυναμική των παραμέτρων τους με στόχευση τη διάρκεια στη διάρκεια ζωής των συνθηκών στις οποίες στοχεύουν.
Ένα μοντέλο για να είναι επιτυχημένο έστω και θεωρητικά , ξεκινά από απλά πράγματα και σταδιακά εμπλουτίζεται από τις συνδεόμενες παραμέτρους που θέλει να λειτουργήσει. Στα μοντέλα δεν υπάρχει συναισθηματισμός , υπάρχει απλά διάθεση ευφυίας και γνώση. Οι ανθρωπιστικές εκφράσεις προκύπτουν άμεσα ακόμα και από τέτοιες συνθήκες, όσο και αν φαίνεται απίθανο. Ακόμα και το πιο ευφυές, ευφάνταστο μοντέλο δεν λειτουργεί αν δεν συνυπολογίζεις σε ποιούς απευθύνεται και ποιοί θα το λειτουργήσουν όταν θα αποχωρήσεις. Αυτό για την ιδανική περίπτωση που κάποιος μπορεί να διακρίνει τέτοιες σημαντικές λεπτομέρειες.
Πικρή διαπίστωση: ούτε όσοι πάνε και έρχονται μπορούν. Μπορεί να πανικοβάλλουν με την αυστηρότητα [ ας με συγχωρέσουν αλλά για ταμίες έχουν υποφερτή εμφάνιση ] αλλά το έλλειμμα σε οριζόντια και κάθετη ολοκλήρωση είναι εμφανές από την απευθείας στόχευση. Το επιχείρημα ότι μειώθηκε γρήγορα το έλλειμμα σε ποσοστιαίες μονάδες, είναι αβάσιμο. Ισοδυναμεί με το να οδηγήσεις έναν υπέρβαρο σε ένα κέντρο αδυνατίσματος και να τον πάρεις χαρούμενο μετά από 3 εβδομάδες , θα έχει χάσει αρκετά υγρά θα έχει ξεφουσκώσει κάπως αλλά δεν θα έχει χάσει λίπος. Όλοι όμως θα θεωρούν το άμεσο ξεφούσκωμα επιτυχία. Το επικίνδυνο είναι αν το πιστεύουν ..
*
Αυτές είναι μερικές πρόχειρες παρατηρήσεις σχετικά διαπιστώνοντας κάθε φορά την ανυπαρξία ενός system integration που μπορεί ως όρος να είναι καθαρά ηλεκτρολογικός και μηχανολογικός αλλά στην ουσία του δεν διαφοροποιείται από την καθημερινότητα , ούτε έχει ανεξάρτητη φιλοσοφία
*
Το μαθηματικό σκιτσάκι το αφιερώνω στον e-classmate Σελιτσάνο, έχει μια μικρή ιστορία δικής μου μεθοδολογίας: στις φάσεις που "κολλάω" , για να επιλύσω το πρόβλημα πρέπει να έχω θεωρητική υποστήριξη. Είναι παντελώς αδύνατο να έχω όλη τη θεωρητική υποστήριξη σε update στο μυαλό μου και δεν είναι λίγες οι φορές που για κάποιες ώρες πιάνω μολύβι και χαρτί και ξεκινάω κυριολεκτικά από το 1+1=2 . Είναι μια απίστευτα όμορφη κατάσταση το να ξεκινάς από τα σημεία , να τα οργανώνεις με αλγεβρικές ιδιότητες, να τα πετάς στη θεωρία των δυναμοσειρών με το αίτημα του ορίου ( για να μην απειρίσουν οπότε το μοντέλο δεν λειτουργεί ) και από εκεί να τα κάνεις ολοκληρώματα ενώ παράλληλα ο στόχος είναι να ενσωματωθούν στις μηχανές και στο σύστημα παραγωγής. Πολύ κοντά στις επιστημονικές περιοχές του αγαπημένου σας Hardy [ αν ήξερα τότε ότι διαβάζατε Hardy θα σας είχα σκιτσάρει κάτι ανάλογο...πιο Hardy ]

Σε μια τέτοια φάση δημιουργήθηκε και το σκίτσο και εμπλουτίστηκε με το κειμενάκι. Δεν έχει καμια σχέση με το προηγούμενο που σας είχα αναρτήσει, εδώ έχουμε περάσει σε ανώτερα μαθηματικά , πρόκειται για τη αρχική γεννήτρια ιδέα των ολοκληρωμάτων στους μιγαδικούς και το καταλαβαίνετε από την ακροβασία και τον παραλληλισμό που είναι εντελώς παλαβά.
*
Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα τα ξαναπούμε, μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλά στο μέτρο του δυνατού με την ευχή να εξελιχθούν ομαλά και κυρίως σοβαρά [ ίσως για πρώτη φορά στη μεταπολεμική μς ιστορία ] οι καταστάσεις . Τα λέμε μαζί με την ευχή για ένα καλό καλοκαίρι για όλους , μια και ημερολογιακά ξεκινά σήμερα.
*

Μια πόλη μαγική {}

2011-05-30T21:53:00.002-06:00

Η πόλη, οι άνθρωποι τα συναισθήματα , όλα όσα λέμε και πολύ περισσότερο όσα δε λέμε, σε καιρούς σαν κι αυτούς θα μοιάζουν παράταιρα και εκ προοιμίου ακυρωμένα , μα είναι πάντα εκεί στα χαμόγελα και στις κουβέντες των φίλων, στις μικρές και μεγάλες ειλικρίνειες στις εξομολογήσεις μας, αυτές τις αυθόρμητες και τις ουσιαστικές , η πόλη από μακριά όταν αλλού είναι το κέντρο βάρους

και από την άλλη το ταξιδιωτικό με μετατοπισμένους άξονες της επιβίωσης, σε άλλες νόρμες και άλλους κανόνες , ενίοτε σκληρούς κανόνες επιβίωσης κυριολεκτικά. Αυτές τις μέρες έγραψα και έσβησα πολλά κείμενα , τί να πρωτογράψεις αυτά που βλέπεις, αυτά που νιώθεις, αυτά που έχεις μπροστά σου να αντιμετωπίσεις. Νομίζω ότι η μουσική τα λέει όλα. Εκείνο που μπορώ να πω εγώ, είναι ότι θα ξαναβρεθούμε όταν όλα αυτά θα έχουν περάσει και εμείς θα έχουμε αλλάξει.

Well.. well .. this is explodent practice

2011-05-24T22:45:00.000-06:00

οι μέρες είναι βαριές, παράξενες, αχαρακτήριστες .. σίγουρα είναι διαφορετικά αν τις περνάς εδώ στο υποτιθέμενο κέντρο των εξελίξεων. Γιατί η Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι ένας τεράστιος δοκιμαστικός σωλήνας που δίνει τα τελευταία μάλλον παράγωγα του πειράματος και περιμένει από μακριά και από ψηλά να πέσουν οι τελευταίες εικόνες του καταλύτη ή των καταλυτών. Έχω την εντύπωση ότι έτσι γινόταν πάντα.
Ο πρωθυπουργός και ο υπεύθυνος της διαχείρισης δηλώνουν ότι λεφτά υπάρχουν μέχρι τις 14.7. Μου αρέσει αυτή η ακρίβεια , μου αρέσει και ο συμβολισμός. Ίσως είναι και η πρώτη φορά που υπάρχει μια σχετική ακρίβεια σε αυτή τη χώρα πέρα από τις εθνικές και τις χριστιανικές εορτές.
Από την άλλη μούδιασμα και αμηχανία, αλλά και φόβος. Ιδανικό ψυχολογικό υπόβαθρο για να ανθίσουν κάθε λογής μεσσίες, σωτήρες, απρόβλεπτοι επεμβατιστές , να αναδυθούν ξύλινες ιδεολογίες και γλώσσες , ακόμα και οι πατενταρισμένοι τσαρλατάνοι των ΜΜΕ αναλύουν πολιτικά και οικονομικά συστήματα μέσω ζωδίων , εκεί είχαμε φτάσει , απλά τώρα το διαπιστώνουμε.
Ξυπνούν και αυτά τα περί περιούσιου λαού , η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, κάπου είχα φυλάξει ένα κουτί σπίρτα με το φοίνικα και το φαντάρο , να θυμηθώ να τα βρω , μήπως γυρίσουμε στα early 70s , να έχω και κάτι να πιάσω το κλίμα ..
Η επόμενη μέρα θα υπάρξει είναι πλέον βέβαιο , υποψιάζομαι ότι όλοι γνώριζαν όταν το έστηναν ότι το σενάριο δανεισμού δεν θα είχε παρά κάτι μήνες ζωής, ακόμα και αν υπάρξει ο επόμενος δανεισμός πάλι οι μήνες ζωής δεν θα είναι παρά ελάχιστοι, ακόμα και αν κάνουν όλες τις συνεναίσεις που μπορούν [ που δεν μπορούν ].
Η αρχική λύση ήταν μια λύση πανικού κάθε λογής εταίρων πιεσμένων από τις δικές τους διαπλοκές για να κερδίσουν χρόνο και να επαναδιαταχθούν. Ο δανεισμός ήταν συνθήκη "ψυχρής εφεδρείας" τεχνολογικού εξοπλισμού και λοιπών μέσωνν , όπως ακριβώς και η φιλοσοφία των μέτρων όσων πάρθηκαν, όσων παίρνονται και όσων θα παρθούν στο μέλλον.
Μόνο που τέτοιες πρώτες πρακτικές έχουν αποτέλεσμα όταν υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο για τις επόμενες φάσεις. Η αρχική αίσθηση που έχω είναι ότι στην Ευρώπη συνολικά δεν υπάρχει. Σε αυτό το πλαίσιο λειτουργούν και εκείνοι υπό το ίδιο βάρος.
Η δεύτερη αίσθηση όμως - επειδή πάντα πιστεύω ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία - είναι ότι αποτελούμε ένα πείραμα εδώ και χρόνια πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο έτσι ώστε να δημιουργηθεί το μοντέλο που ενδεχομένως θα αποτελέσει το πρότυπο για τις επόμενες κρίσεις που θα ξεσπάσουν αλλού. Σε αυτό έχω καταλήξει γιατί θεωρώ αδιανόητο το να μην υπάρχει έστω και ένας προβληματισμός όλα αυτά τα χρόνια στις Βρυξέλλες για το πού πήγαινε το πράγμα. Γιατί αν δεν υπήρξε ή αν υπήρξε και δεν το πήρε κάποιος σοβαρά ή το άφησε να αιωρείται σκόπιμα τότε πραγματικά ο κίνδυνος είναι τεράστιος. Βλέπετε στη μικροκλίμακα τον ηλίθιο τον αντέχεις, στη μεγάλη κλίμακα απλά αλλάζεις πλανήτη
Αν ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, το μεγάλο εμπόδιο είναι ο συντηρητισμός και η άρνηση του μέσου Έλληνα. Αυτό που διαπιστώνω είναι μούδιασμα, οργή αλλά γιατί; γιατί απομακρύνονται οι "ιδανικές" συνθήκες , το ανθοκήπιο που μας δάνεισαν. Ακόμα και οι συνδικαλιστικές αντιδράσεις αυτό δείχνουν, πλήρη έλλειψη κοινωνικής και ταξικής συνείδησης. Ίσως η μεγαλύτερη παθογένεια. Παιδιά και αποπαίδια του συστήματος, με περίεργες διαδρομές στην αναλογία της εξουσίας, κομματάρχες σε ιδιωτικές και δημόσιες διοικήσεις, ο πολτός του τίποτα που νομίζω ότι αυτό κυβερνούσε πάντα.
Φοβάμαι ότι στην επόμενη φάση θα δούμε αυτούς να πρωταγωνιστούν. Πριν από καιρό είδα στο YouTube ένα "τέτοιο" αχαρακτήριστο να εισβάλλει στα γραφεία του προέδρου μιας ΔΕΚΟ. Η εικόνα ήταν τραγική, τόσο "λίγοι" και τόσο "μικροί" σε ένα συνεδριακό. Κανονικά σε ένα έντιμο παιχνίδι το λιγότερο ο πρόεδρος θα έπρεπε ως ελάχιστη αντίδραση να απαντήσει "εσύ και εγώ είμαστε εδώ για τους ίδιους λόγους και τα ίδια συμφέροντα γι' αυτό σκάσε" αλλά δεν το έκανε. Τη μέγιστη δεν τη λέω , είναι φαντασιωτική κατάσταση όπως έχω καταλάβει για το σύνολο της διοίκησης αυτής της χώρας. Δέσμιος λοιπόν..
Και επειδή οι "ωραίες" ιστορίες της απίθανης realisation a la Grecque έχουν πάντα παρελθόν, το ίδιο υποκείμενο πριν από κανα δυο χρόνια είχε πραγματοποιήσει μια παρόμοια "εισβολή" στο ίδιο προεδρικό γραφείο μαζί με τον νυν υπουργό οικονομικών, να 'ταν ο κομματάρχης του άραγε;
Αναρωτιέμαι..ποιος συμβουλάτορας του είπε "έχε τον μαζί σου για να έχεις και πολιτικό μέλλον;"
Με αυτά πορευτήκαμε, χρόονια τώρα και φοβάμαι ότι έτσι θα πάμε και στο μέλλον.

Από την άλλη, φοβάμαι τους επίδοξους sans culottes επειδή πριν εμφανιστούν με "επαναστατικό" προφίλ θα έχουν φροντίσει να κρύψουν τα Agent Provocateur στα σεντούκια του υπογείου. Σε μια χώρα που ακόμα και το περπάτημα στην πορεία εξαργυρώνεται με θέση στον ευρύτερο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα , όταν αυτό έχει διαποτίσει καθολικά τη συνείδηση , το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου της έχει συντελεστεί απλά όλοι περιμένουν να πέσουν και οι επίσημες υπογραφές.. αντιδρώντας.
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι μάθαμε να είμαστε υπήκοοι και όχι πολίτες, το χαρακτηρισμό πολίτης, ισότιμος πολίτης δεν περιμένεις να στον δώσει κανείς, τον διεκδικείς και τον κερδίζεις.
Φοβάμαι γιατί στις αποσπασματικές πρακτικές τους πολλοί θα νομίσουν ότι δικαιώνονται, ότι ησυχάζουν- μεγάλη ιστορία η ησυχία και η μακαριότητα του μικρομεσαίου ο κατεξοχήν ιδεολογικός τους πυρήνας - , ότι κάποιος τους υπερασπίζεται κατανοώντας τους, φοβούμενοι απλά αυτό που ονομάζουν αταξία ίσως και χάος στο μικρόκοσμό τους . Μέχρι τότε απλά ας παρακολουθούμε το πείραμα ..
*
Ως κλιπ, ό,τι πιο γελοίο γυρίστηκε στο Χόλιγουντ για την αντιμετώπιση τεραστίων προβλημάτων. H μέθοδος του explodent σε όλο της το μεγαλείο. Και είμαστε ακόμα στην αρχή..
*

Where were you when..

2011-05-14T22:31:00.000-06:00

σαν παιχνίδι .
Όταν έπεσε το τοίχος του Βερολίνου , σε ένα συνέδριο στο Όσλο

Όταν ο Μπιλ Κλίντον εξομολογήθηκε το στιγμιαίο αμάρτημα και ο πλανήτης άρχισε να αναρωτιέται τί ακριβώς είναι σεξουαλική πράξη, σε συνέδριο στη Βαρκελώνη

Όταν έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι σε μια σήραγγα κάπου στη Βόρεια Ελλάδα,

Την ημέρα που οι Αμερικάνοι βομβάρδιζαν το Ιράκ, σε μία πτήση για Ντουμπάι

όταν τελείωσε το θέμα Οσάμα, σε μια στοά στη Νότια Αφρική

από τα λίγα που θυμάμαι σε ένα βίο 46 χρόνων. Δεν ξέρω πώς νιώθουν οι περισσότεροι αλλά όσο ακόμα έχω το ίδιο, το ίδιο πάθος και τον ίδιο ενθουσιασμό για το άγνωστο όπως στα 26 , η χρονολογική αρίθμηση που “στρογγυλεύει” σήμερα είναι απλά μια αριθμητική απόλυτη τιμή. Ένα τίποτα δηλαδή ανάμεσα στις άπειρες αριθμητικές απόλυτες τιμές που παίρνουν οι παράμετροί μας ανά δευτερόλεπτο.

Κοιτώντας πίσω, βλέπω μια γεμάτη ζωή ή σχεδόν γεμάτη και την κοιτώ με κάποια ικανοποίηση. Ακόμα και αν δεν υπάρξει επόμενη χρονιά, έχω αφήσει έργο που το εκτιμώ επειδή πάνω από όλα ευχαρίστησε εμένα. Που το πρόσεξα, που το αγάπησα, που το φρόντισα , που ξενύχτησα που δεν υπολόγισα τη σπατάλη , τη δική μου σπατάλη. Έτσι , ο μεγαλύτερος φόβος μου η πλήξη , δεν απέκτησε συντριπτικά ποσοστά.

Όχι ότι δεν την έζησα και αυτή όπως και πολλά άλλα. Σε τόσα χρόνια θα ήταν αδύνατο να μη χωρέσουν όλα , αν και οφείλω να ομολογήσω ότι σε σχέση με τις κάθε είδους περιπέτειες και τα ταξίδια , τις επαφές με τόσο κόσμο, για τις σταθερές και πεπατημένες , η στάση μου ήταν πάντα ανεξάρτητη και σαφέστατα οριοθετημένη. Πάνω σε αυτό μπορώ να παραθέσω επιχειρήματα, που θα δώσουν την εικόνα μια απόλυτα συνειδητοποιημένης τεχνοκράτισσας με άριστο επαγγελματισμό, αλλά τίποτα δεν είναι τεχνικά πραγματοποιήσιμο αν δεν αγγίζει ιδεολογικό πυρήνα. Ο δικός μου λοιπόν ιδεολογικός πυρήνας απέχει πάρα πολύ από τη φιλοσοφία του εύκολα αναλώσιμου. Το όποιο προσωπικό κόστος που προκύπτει από αυτή τη στάση επειδή ακριβώς είναι συνειδητή αντιμετωπίζεται χαλαρά , εξάλλου ως τεχνοκράτες είμαστε συνηθισμένοι να ξεπερνάμε προσωπικά κόστη .

Failure is not an option, on teamwork and leadership, πάμε για λίγη αδρεναλίνη και πραγματικότητα ή αλλιώς για ένα όμορφο ταξίδι στον κόσμο της εφαρμοσμένης Φυσικής και των Μαθηματικών .. έχω την αμυδρή εντύπωση ότι αυτοί οι τύποι λέγονται μηχανικοί, τεχνοκράτες κάπως έτσι.. θα το βρω κάποτε

Στη δεκαετία λοιπόν που το κέρδος της είναι η αυτογνωσία , αλλά και η σοφά σχεδιασμένη ανατροπή των καταστάσεων με απλά υλικά , η εφευρετικότητα και η πείρα , η παράλογη πολλές φορές κόντρα με τις αντικειμενικές δυσκολίες , μέσα από τη γοητεία των αντιφάσεων, των αντιθέσεων ... αυτό νομίζω λέγεται "a brave new world" .. το κέρδος μου είναι ότι ακόμα μπορώ να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν τα συστατικά του

*
To κλιπ για να περιγράψει με την άδεια της Τέχνης, ό,τι πιο σίγουρο έχω μπροστά μου στα επόμενα χρόνια, η αίσθηση είναι αντίστοιχη και στις σήραγγες τις μέρες που εξαφανιζόμαστε κυριολεκτικά , με πολύ αδρεναλίνη , στιγμιαία ευτυχία, και όλα τα υπόλοιπα στο boite noir του καθενός μας. Αν δεν υπήρχε και αυτό ίσως να μην είμαστε και εμείς εκεί ή να μην κάνουμε όσα κάνουμε με τέτοιο αδικαιολόγητο μερικές φορές πάθος

May..May .. may I say 'May day'?

2011-04-30T16:02:00.002-06:00

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους. Το ηλεκτρολογείο επί των επάλξεων κινείται σε διατάξεις δακτυλίου Zorn και πολυεπεκτάσεων Green, πατώντας πάνω σε αυστηρά διατεταγμένα ζεύγη συντεταγμένων, σε πολυαξονικό σύστημε συναρτησιακά μετατοπιζόμενο , ολοκληρώνοντας στο άπειρο τη γιγαντιαία δύναμη της φύσης.
Η περιγραφή συνοπτική και αυστηρά θεωρητική , αλλά θα έλεγα ότι έτσι είναι το θεωρητικό πλαίσιο.
No news, good news.
Η φωτογραφία του Ερρίκου του 80υ και της Anne Boleyn από την σειρά The Tudors . Για να μην ξεχνάνε οι του house of Windsor ποιοί υπήρξαν οι προκάτοχοι του θρόνου.
Η μουσική καθαρόαιμα Αγγλική και επιλεγμένη για να την αντέχουν όλοι [ μεταξύ μας God save the queen ήθελα να βάλω , αλλά είπα να είμαι ευγενική με τους θεσμούς -:)) ακόμα και της βασιλείας , ω ! ναι ακόμα και της βασιλείας -
*

Logische Positivismus

2011-04-11T18:39:00.002-06:00

12.APR.2011 λέει το ημερολόγιο και είμαστε εδώ πέρα μέσα σε ένα μίξερ με προστιθέμενα υλικά και συνεχόμενη ποιοτική και ποσοτική αλλαγή. Οι μεταβλητές εκατομμύρια που τρέχουν παράλληλα , αν καθήσω και μετρήσω νομίζω ότι δεν θα πιστέψω ούτε εγώ το νούμερο που θα έχει το αποτέλεσμα.

Υπερβολικά πολλές κατά τη γνώμη μου, αλλά από την άλλη απόλυτα αναγκαίες λέω, κάθε φορά που πάω να αφαιρέσω ή να συμπτύξω χαμένη μέσα στο δαίδαλο των διαφορικών εξισώσεων που περιγράφουν φαινόμενα που πρέπει να ακολουθήσουν τυφλά οι μηχανές. Εξισώσεις και φαινόμενα, τώρα που το σκέφτομαι αυτό είναι η δουλειά μας , ένα είδος ενορχήστρωσης.

Με απασχολεί στα μέγιστα πως ενώ έχει επιτευχθεί το πώς θα πάει μπροστά όλο αυτό, δεν ξέρει με ακρίβεια κανείς μας μέχρι στιγμής ποιά είναι ακριβώς και σε συνέχεια τα ασφαλή βήματα προς τα πίσω στο σύνολό τους.Σε κάποια σημεία οι συναρτήσεις απειρίζονται , η προσομείωση δίνει εντυπωσιακό χάος , χάνεται η "γραμμικότητα" δηλαδή η συνέχεια

Συνολική αντίδραση του συστήματος που παλεύει για την ύπαρξή του. Οι αιτίες πολλές, ας πούμε επιγραμματικά πολυσυλλεκτικό διεθνές γιουσουρούμ τεχνολογιών και αντιλήψεων. Καθόλου μεταφορικά αυτό το τελευταίο, δεν με ενδιαφέρουν ούτε στο ελάχιστο οι μεταφορικοί λόγοι με τις όποιες ερμηνείες τους.

Στο how it works είναι το θέμα, προφανώς θα βρεθεί λύση , δε γίνεται να μη βρεθεί αλλά μέχρι τότε θα υπολογίζουμε και το δικό μας αν.ωτατο όριο της θερμοκρασίας τήξεώς ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες ανάλογες.Πάντως κάποια αυτές τις μέρες, θέλοντας να διασκεδάσουμε την κατάσταση, λέγαμε με τον τεχνοκράτη ότι κάπως έτσι θα ήταν σε προσομοίωση το "μοντέλο"

[ σε εισαγωγικά η λέξη, γιατί δεν το είπαμε ακριβώς έτσι, αλλά εσείς καταλαβαίνετε ]

της ελληνικής οικονομίας , αν υπήρχε ποτέ τέτοιο μοντέλο, από την ανάποδη βέβαια, τρέχει τέλεια προς τα πίσω εδώ και χρόνια αλλά μπροστά δεν θα δούμε τουλάχιστον εμείς .

Αναμενόμενο, αν δεν παραμετροποιηθείς και εσύ εδώ κάτω τα πράγματα δεν πάνε ποτέ.

Talent hits a target no one else can hit; Genius hits a target no one else can see

Logische Positivismus , γράφω κλείνοντας προσπαθώντας να βρω το χώρο των λύσεων
Το κλιπ για τις υπόλοιπες εξίσου σημαντικές συνιστώσες της ζωής, καλή σας μέρα

[..]

2011-04-05T21:52:00.005-06:00

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε καιρό να τα πούμε και αυτό γιατί όλα τρέχουν πολύ γρήγορα και οι προθεσμίες είναι συγκεκριμένες , τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Από την άλλη τις τελευταίες μέρες μια σειρά γεγονότων, επιπλοκών και εμπλοκών στην Αθήνα , απασχολούν τον ελεύθερο χρόνο , με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμια διάθεση για δύο κουβέντες παραπάνω.
Αυτές τις μέρες οι σήραγγες είναι πραγματικός παράδεισος μπροστά σε όσα ανοίγονται και πρέπει να επιλυθούν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και εκτός σηράγγων.
Προχθές το βράδυ, συνειδητοποιώντας μέσα σε ένα γρήγορο προσχέδιο – γιατί πραγματική εκτίμηση θα κάνω μετά από χρόνια – τις καταστάσεις όπως έχουν εξελιχθεί τα τελευταία 4 χρόνια, αισθάνθηκα να φεύγει αυθόρμητα ένα 'όπου και να' σαι , ευχαριστώ πολύ' που δεν το είπα όταν είχα την ευκαιρία αλλά που έχω την εντύπωση ότι ο αποδέκτης το ξέρει πολύ καλά άσχετα αν δεν το ακούσει ποτέ κατ' ιδίαν.

Σε κείμενα για το πώς επηρρεάζουν καταλυτικά οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας την εξέλιξή μας είναι πιο καλοί οι συναισθηματικοί μπλόγκερς , όπως η φίλη μου η Ευούλα, το δικό μου εκφραστικό 'τεραίν' είναι πιο τεχνοκρατικό και ενδεχομένως πολλές φορές λιγότερο πιστευτό.
Τέλος πάντων, ιστορίες ανθρώπων μέσα και έξω από τις σήραγγες.
Κλείνω εδώ, η δουλειά δεν περιμένει , δεν πάμε και πολύ καλά εδώ πέρα , το πώς θα καταλήξουμε θα δείξει. Καλή σας μέρα και καλό μήνα σε όλους, καθυστερημένα βέβαια αλλά παίζοντας την “Περσεφόνη” της μπλογκόσφαιρας στον τεχνολογικό Άδη, η αίσθηση του χρόνου ;ίσως και η ίδια του η δομή , καταρρέει πολύ εύκολα.
Το κλιπ, γιατί κάπως έτσι σε βαθμό δυσκολίας "παίζει η μουσική" εδώ στην άκρη της γης
*

Lamento Cubano- El Arte del Sabor

2011-03-29T00:02:00.003-06:00

Είναι μερικά βράδια από εκείνα που η ζέστη και η υγρασία , διαλύουν τη θέληση Το Route 66 σε οποιαδήποτε έκδοση νιώθεις ότι έχει κουράσει τουλάχιστον προσωρινά, οι δείκτες δυσκολίας έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν και τα πράγματα ξεφεύγουν σε μια πολυπλοκότητα που μοιάζει δύσκολη γιατί κανένας δεν έχει το κουράγιο να την αντιμετωπίσει, είναι λοιπόν κάτι βράδια που οι σκέψεις έρχονται packed – κβαντωμένες και με υψηλές ταχύτητες – χωρίς στημεία στίξης και πέφτουν στο χαρτί έτσι ακριβώς, ή στην οθόνη εξαρτάται

Κάθομαι στο πληκτρολόγιο ανοίγω τα διαδαλώδη δίκτυα επικοινωνίας , κόμβος πάνω στον κόμβο, και πάνω στην αλλαγή της ώρας , πέφτω σε μια ερώτηση “τί ώρα είναι”. Η ώρα είναι τώρα θέλω να γράψω , μήπως να γράψω “η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα” -άσε καλύτερα δεν είμαστε για τέτοια κάθε τρεις και λίγο αυτό ζούμε σε λίγο θα μας περάσουν και για γραφικούς - , καλύτερα να απαντήσω σοβαρά .
Κυριακή και τριήμερο είχαν στην Ελλάδα καλό είναι να ξεχνάς ρολόγια και χρονόμετρα στα τριήμερα μη σου πω και κάθε μέρα – αλλά αυτό θα ήταν υπερβολή – είμαι και στο δεύτερο ποτήρι και κάτι η ζέστη κάτι τα χημικά για να καθαρίσουν οι σήραγγες
από προχθές ελαφρώς dizzy και οι εικόνες μπερδεύονται.
Απαντώ σύμφωνα με το ρολόι. Στην ερώτηση αν εμείς αλλάζουμε ώρα εδώ κάτω, μου ήρθε στο μυαλό η Μέρκελ .. άσχετο αλλά έτσι είναι αυτά. Με ενοχλεί που στο μυαλό μου έχει στρογγυλοκαθίσει η Μέρκελ, αλλά δεν ξεκουμπίζεται από εκεί εύκολα, έχω κάνει τα πάντα σας ορκίζομαι, αλλά η ιδεολογία η ψυχολογία της κόρης του πάστορα έχει μολύνει τα πάντα..

Αργότερα, σε άλλες στιγμές, τα νερά έγιναν γαλαζοπράσινα από αυτό του Ατλαντικού όταν τον ζεσταίνει ο ήλιος από τις γωνίες της Καραϊβικής, τα ποτά βγαίνουν μέσα από την καρδιά του ζαχαροκάλαμου, οι μουσικές είναι συγκεκριμένες και μέσα από τις νότες ξεπηδούν γεύσεις ανακατεμένες με τα βλέματα των ανθρώπων τους, με τις μυρωδιές μέσα από τις κινήσεις τους, πάντα σε κάθε γωνιά της γης υπάρχουν οι σωστοί άνθρωποι οι υπόλοιποι χαμαιλεοντίζουν στα πλαίσια του τουριστικού δρώμενου κατά το είσαι στην Κούβα κάνε τον Κουβανό, είσαι στη Τζαμάϊκα παίξε το ρασταφάρι, στη Χαβάη πες 'Αλόχα', χορτάσαμε τόσα χρόνια να τα βλέπουμε ως επιδράσεις και διακυμάνσεις επιφανειακής συμπεριφοράς , τώρα βέβαια το χρήμα πάπαλα λέω ότι θα γλιτώσουμε από αυτή τη σαχλαμάρα.

Στα τέσσερα ποτά τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα, τί σκατά είχε μέσα αυτό που έπινα προχθές το βράδυ δεν ξέρω αλλά έκανε τη δουλειά του , χαλάρωσε το τσίτωμα και τα μέλη απέκτησαν άλλη ενέργεια, και το Lamento Cubano χάρηκα που άκουσα , και η αυθόρμητη αφιέρωση του αγαπητού Τσαλαπετεινού έδειξε την αξία που έχουν οι αφιερώσεις που έρχονται έτσι στα ξαφνικά - ψιλοσυγκινήθηκα αλλά αυτά δεν τα λέμε εδώ μέσα , και στο Arte del Sabor στάθηκα, η τέχνη της Γεύσης μεγάλο κεφάλαιο στις ζωές μας, από το απλό ερέθισμα των γευστικών καλύκων μέχρι την απόλυτη επίθεση των γεύσεων πάνω τους, συντεταγμένα τάγματα των κάθε είδους αισθήσεων και ενστίκτων , στρατηγική επίθεση πέρα από κάθε λογική, σε φλέγουσες καταστάσεις που καταλήγουν σε όμορφα τσαλακώματα – γλυκές αποθέσεις στις μνήμες του εγκεφάλου, για τις ψυχές μη με ρωτάτε , δεν ξέρω αν υπάρχουν , αλλά αν υπάρχουν είναι πιο πεινασμένες – τα υπόλοιπα είναι απλά μύθοι λίγο κοινωνικοί, λίγο πολιτικοί και σχετικά ροκ - . Ας αφήσουμε τις ψυχές των ανθρώπων στην ησυχία τους. Νομίζω ότι αυτό λέει το ταξίδι. Επίπονο, δύσκολο, ακατόρθωτο αλλά έτσι πρέπει . Ας μην ανιχνεύσουμε τα πρέπει.

Δεν ξέρω τί αέρα έχει η Κούβα για τους υπόλοιπους, αλλά για μένα έχει τον ατίθασο αέρα του Έρνεστ και όχι του Φιντέλ. Αυτό για να τη δω πέρα από κλασικό προορισμό όσων πάνε για να συσφίξουν τις σχέσεις τους ή για να τις ξεχάσουν. Κάτι το ρούμι, κάτι ο ήλιος, κάτι το αποικιακό στυλ και η μυθολογία, βοηθάει αρκετά να φύγουν τα όποια καθημερινά πίσω. Ένας παλιός συμφοιτητής που κάποια χρόνια πριν την είχε κάνει δεύτερη πατρίδα του , σίγουρα μας είχε διηγηθεί πολλά αλλά δεν είναι της παρούσης . Αλλά κάτι έλεγε, για εκείνο το συναίσθημα του αποχωρισμού στο αεροδρόμιο της Αβάνα. Lamento Cubano, με ήπιες νότες που κρύβουν την αιχμή μέσα στην αρμονία. Μήπως δεν είναι έτσι και οι συλλεκτικές εμπειρίες

Σήμερα νωρίς νωρίς το πρωί, κάπου μεταξύ 2 με 4, κάτω από μια κατασκευή κάνοντας η ίδια τις μετρήσεις αν και δεν προβλέπεται από το πρωτόκολλο, αλλά οο φόβος μετράει το έρημα - , σκεφτόμουν ότι αυτό το κομμάτι , σκέτο κουβανέζικο κλάμα, είναι “δεδομένα πραγματικό”, τη στιγμή που η Ιαπωνία διαλύεται από αλεπάλληλους σεισμούς καιι κατεστραμμένους αντιδραστήρες.. η Λιβύη βομβαρδίζεται γιατί ο κόσμος ανακατατάσσεται ... στα νέα από την Ελλάδα διάβαζα για ανασχηματισμούς , στην ερώτηση “πού είμαστε τώρα” θα ήθελα ως απάντηση “στα αστέρια” αλλά ποιός τολμάει να ρωτήσει και ακόμα περισσότερο ποιός τολμάει να απαντήσει έτσι;
*

Southern stardust

2011-03-25T01:06:00.002-06:00

-Εντάξει, ό,τι κέρδισες ή έχασες μας το είπες. Τί έμαθες όμως;

Κάπως έτσι , ξεκίνησε προχθές μάλλον ξαφνικά η συζήτηση με τον blogger Part ….IV. Οι τελείες πριν , για να δηλώσουν ότι μικρές και μεγάλες κουβέντες γίνονται πάντα, αλλά οι περισσότερες μένουν εκεί που ξεκίνησαν. Δεν τις τροφοδοτώ, και οφείλω να πω, ότι εδώ και κάτι μήνες δεν τις τροφοδοτώ επειδή διακατέχομαι από έναν ήρεμο θυμό , που καταπνίγει κάθε άλλη σκέψη.
Ο ήρεμος θυμός, είναι δική μου έκφραση , νομίζω δηλαδή. Δεν είναι εκρηκτικός αλλά παραμένει εκεί , αυτοσυντηρείται για να μου θυμίζει όχι τί πρέπει να κάνω και τί όχι, αλλά για να μου θυμίζει κυρίως ότι οι αυθορμητισμοί επιτρέπονται στον διαδικτυακό “λόγο” αλλά όχι στν πραγματικότητα. Εκεί συνήθως είναι συντριπτικοί.
[Ο διάλογος διακόπηκε απότομα, μια και έπρεπε να φύγω. Στις μέρες μας τίποτα δεν περιμένει, ειδικά οι πτήσεις της αναχώρησης]
Σκόρπιο διάβασμα στο ελληνικό διαδίκτυο, στο ελάχιστο που δεν ανήκει ηλεκτρολογία αλλά στους τεχνοκράτες , η Γιώτα του Κώστα καρφώνεται στο μυαλό μας, γίνεται ανέκδοτο, βρε πού φτάσαμε, να στέλνει η Γιώτα – του Κώστα -πάντα [για να μην ξεχνιόμαστε ότι υπάρχει και ο Κώστας να 'καθαρίσει' στα δύσκολα ] sms στα ίσα , με ή χωρίς ταρίφα.
Συζήτηση σχετικά με την ταρίφα, “υπάρχουν ταρίφες και ταρίφες” λέει με νόημα ο τεχνοκράτης με μισό χαμόγελο.
Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια , εδώ στο πόστο του ηλεκτρολογείου, έχω ακούσει πολλά για τις “ταρίφες” που πληρώνουν οι άντρες για λίγη επιβεβαίωση.
Η διαστημική αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαινα το γιατί και δε νομίζω ότι το καταλαβαίνω ακόμα, το γιατί σε μισή ώρα πρέπει να γίνουν και οι 10 άθλοι του Ηρακλή ταυτόγχρονα.
Στο δικό μου κόσμο μερικά πράγματα είναι αυτονόητα, όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο , αν αλωθεί αυτός τα υπόλοιπα είναι piece of cake , αλλά προφανώς λειτουργεί και ένα άλλο αρχετυπικό μοντέλο που δεν αντιλαμβάνομαι. Νομίζω ότι δεν θα το αντιληφθώ ποτέ.
Και.. το κακό με ένα άνθρωπο που ασχολείται με ένα θέμα είναι ότι δεν καταλαβαίνει πολλά αρχετυπικά μοντέλα. Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι την Κυριακή με τη φίλη, εκεί στα ΒΠ, σε μια φράση της, το μοντέλο το κατάλαβα πολύ καλά γιατί το έχω ζήσει ή τέλος πάντων θέλω να πιστεύω κάτι αντίστοιχο.

[Το P...M δεν περιμένει όμως]
Στην ήρεμη δύναμη της μονάδας θα υποκλιθούμε κα πάλι. Μόλις κατέβηκε η μπάρα, πίσω μας ο κόσμος αλλάζει, συνήθως η ώρα αυτή είναι καταλυτική, εργαλειακά ή όχι . Κάθε φορά αυτή τη συγκεκριμένη ώρα , τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που αφήνουμε πίσω μας , κάποιες αναγκαστικές επιλογές είτε δικές μας είτε επιβεβλημένες από τις διάφορες συνθήκες. Νομίζω ότι το πιο ειλικρινές που διάβασα στα ελληνικά ιστολόγια , είναι το κείμενο της Theorema, αν και πολλές φορές δεν ξέρω αν και κατά πόσο τα κλειστά ενεργειακά συναισθηματικά συστήματα έχουν να πουν κάτι ακόμα και ως συστήματα.
Και καλύτερα να το τοποθετήσω εκεί το θέμα, ως μηχανικός της ενέργειας, διαπιστώνω γύρω μου ότι μόνο οι διαρροές της κρατούν τον πλανήτη ζωντανό και μόνο χάρη στις ανταλλαγές της άρα στις “αποδράσεις” της γεννηθήκαμε .
Είναι λίγο περίεργο να το γράφω αυτό, τη στιγμή που ονειρεύομαι να φτιάξω κάποτε το τέλειο σύστημα – που δεν θα το φτιάξω και το ξέρω – αλλά αν δεν βιώνω και την αντίφαση-πρόκληση θα είναι αδύνατο να λειτουργήσω.
[Είναι κατά βάση ένα ασύνδετο κείμενο, ενδεχομένως και ελαφρώς ασυνάρτητο – αλλά η κουβέντα με τη sunshine έφερε από την πλευρά μου μια αυθόρμητη ομολογία που με εξέπληξε και με ανακούφισε, επειδή τα σοβαρά πρέπει να λέγονται απλά , αυθόρμητα και αβίαστα και αυτές τις μέρες αυτή την κουβέντα άσχετα αν είχε και πολύ γέλιο στο ενδιάμεσο τη θυμάμαι έντονα. Καλή σας μέρα
*

Seen it all, done it all, can't remember most of it..

2011-03-17T01:16:00.000-06:00

Καταστροφή: όταν δεν ξέρεις πού ακριβώς να στρέψεις το βλέμμα. Αυτό τον ορισμό θα έδινα μετά τον σεισμό της περασμένης Παρασκευής στην Ιαπωνία.

Οι εικόνες που μας κατέκλυσαν μέσα από τα διεθνή ΜΜΕ, ανέσυραν τις μνήμες του Δεκέμβρη του 2004, και έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ πιο έντονες, επιβεβαιώνοντας ότι δεδομένα και σταθερές δεν υπήρξαν και δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ.

Με τη δυναμική του πλανήτη έχουμε μια αντιδιαμετρική θέση: είμαστε [προσπαθούμε να εφαρμόσουμε(;) ] ένα σχετικά πιο στατικό και σταθερό μοντέλο επιβίωσης , τη στιγμή που οι δυναμικές της φύσης συνολικά αποδεικνύουν ότι είναι πάντα ρευστές και οι ρυθμοί μεταβολής αυτής της ρευστότητας απλά και ως θεωρητικά μοντέλα απλησίαστοι , όπως αποδεικνύεται.

Το κύμα που παρέσερνε τα πάντα , το είδα ως “συσσωμάτωση” , μπορεί να είναι ψυχρό έτσι όπως το γράφω αλλά αυτή είναι η διαπίστωσή μου κάθε φορά που η φύση υπερισχύει είτε σε μικροκλίμακα είτε σε τεράστιες και ασύμμετρες κλίμακες. Διαφορά μαζών, διαφορά ταχυτήτων, διαφορά ενέργειας , η συσσωμάτωση είναι βέβαιο αποτέλεσμα, ακριβώς όπως η βροχή ή το χιόνι ή ο αέρας.

Κάποιος φίλος μου, τις προάλλες σε ένα μαίηλ, μου έγραψε “γίνατε τρεντιά εσείς οι μηχανικοί της ενέργειας”. Φυσικό είναι , απάντησα. Μετά από μια μεγάλη καταστροφή ειδικά σε μια χώρα όπως η Ιαπωνία, το επόμενο που θα αντιμετωπίσεις είναι η ηλεκτρική ενέργεια με την αναγκαστική δομή που έχει η παραγωγή της για να υποστηρίξει τις τεράστιες ανάγκες της βιομηχανίας της.

Και μετά η συγκίνηση, για τους 180 εργαζόμενους στο Daiichi ανάμεσα στους οποίους οι 50 είναι μηχανικοί ηλεκτρολόγοι ,μηχανολόγοι και λοιπές ειδικότητες πρώτης γραμμής

Είναι η δεύτερη φορά μέσα στους τελευταίους μήνες που οι μηχανικοί πρωταγωνιστούν στα διεθνή ΜΜΕ. Η πρώτη ήταν με τη διάσωση των ανθρακωρύχων στη Χιλή. Η επόμενη είναι τώρα.

Πολλοί αναρωτιούνται τί είδους άνθρωποι είναι αυτοί που μπαίνουν να κρατήσουν ενεργειακές μονάδες από μια τόσο λεπτή κλωστή, σχεδόν ανύπαρκτη, αντίθετοι σε όλες τις αντιξοότητες μαζεμένες.. γνωρίζοντας πού ακριβώς βρίσκονται και τί αντιμετωπίζουν.

Κάποιοι το αποδίδουν στην ψυχολογία των Ιαπώνων. Εν μέρει είναι αλήθεια. ¨Εχοντας δουλέψει αρκετές φορές μαζί τους τους ζήλεψα. 'Χάθηκε να πουλήσουν λίγο από αυτή την αξιοπρέπεια και την ψυχραιμία, λίγο από την υπερυψηλή αίσθηση του καθήκοντος στην Ελλάδα;” έλεγα.

Τους ζήλεψα, όπως έχω ζηλέψει την οργάνωση και τη μεθοδικότητα των Γερμανών, την έλλειψη ορίων των Γάλλων, την αλαζονία των Ρώσων, την αποδοχή της πραγματικότητας με σοφία των Αράβων, την μερικές φορές παιδική αφέλεια των Αμερικανών, την ηρεμία των Καναδών , κατά καιρούς αυτά συγκρίνοντας πάντα με τις δικές μας πραγματικότητες

Λοιπόν τί είδους άνθρωποι είναι αυτοί οι 180; Καθημερινοί, κυκλοφορούν ανάμεσά μας με σάρκα και οστά, νιώθουν ό,τι ακριβώς νιώθουμε όλοι εμείς, με την ίδια αγάπη για τη δουλειά τους που έχει ένας γιατρός που θα τα παρατήσει όλα για ένα έκτακτο περιστατικό κάνοντας απελπισμένες προσπάθειες να σώσει κάποιον σε ένα χειρουργείο χωρίς φακελάκι ή ένας πυροσβέστης που θα αδιαφορήσει αν καίγεται το σπίτι του τρέχοντας να σώσει άλλα ξένα με πιθανότητα να καεί ο ίδιος.

Δεν έχει καμια σημασία αν παίζουν με πυρηνικά αυτή τη στιγμή, δεν θα ήθελαν σίγουρα να παίζουν έτσι μαζί τους, η πυρηνική τεχνολογία είναι η επιλογή τους με τις συγκινήσεις που προσφέρει [ εξάλλου κίνδυνος και συγκίνηση πάνε πάντα παρέα ] με την ίδια αυτοθυσία θα αντιμετώπιζαν και μια συμβατική μονάδα που θα έφτανε σε επίπεδο καταστροφής 6 με 7 στην κλίμακα.

Κατανοώ ότι αν τελικά κρατήσουν τους αντιδραστήρες υπό αυτές τις συνθήκες θα μιλάμε για ένα μικρό θαύμα, και θα πρέπει όλοι να υποκλιθούμε μπροστά τους, δεδομένου ότι είναι στη φύση της μηχανικής να μη βουτάς σε ένα τέτοιο πρόβλημα απευθείας αλλά να δουλεύεις πάνω στους υποστηρικτικούς μηχανισμούς του αντιδραστήρα , στήνοντάς του υπό πίεση από την αρχή, σε όλα τα επίπεδα συντονισμού και εκεί είναι το ψυχολογικό δράμα και η ψυχραιμία που απαιτείται, εκεί είναι το θαύμα να βλέπεις το αξεπέραστο πρόβλημα στο κέντρο και εσύ να επικεντρώνεσαι στη στεφάνη υποστήριξης, μικραίνοντας την ακτίνα μέχρι να το προσεγγίσεις, υπό την άγνοια του πώς θα συμπεριφερθεί το υλικό, υπό την πίεση του επαναλαμβανομένου φυσικού φαινομένου, υπό την πίεση της τακτικής αποτυχίας ξαναρχίζοντας από την αρχή, ξεχνώντας ότι είσαι θύμα της καταστροφής στο βαθμό που έχει πλήξει και τους υπόλοιπους.

Και ναι, εκεί είναι η διαφορά στην υπέρβαση του ανθρώπινου, εκεί που συνειδητοποιείς ότι πρέπει να υποστηρίξεις έμπρακτα και στο μέγιστο βαθμό ότι δεν αποτελείς παρά κομμάτι μιας τεράστιας εξελικτικής αλυσίδας, ξεκινώντας από ελάχιστες πιθανότητες { αν υπάρχουν τέτοιες εξ' ορισμού δεδομένου ότι η πιθανότητα είναι πάντα μεταξύ [0,1] }

Είναι η πεισματική προσπάθεια που κάνει τους περισσότερους να απορούν για το σθένος και την τόλμη, για την αδιαφορία αν καταλήξουν εξαχνωμένοι ή βαριά άρρωστοι.

Eπειδή εκεί κάτω στις σήραγγες, πρέπει να συμπεριφερθείς όπως τα ιδανικά αέρια, σκιά μέσα στη σκιά της επιστήμης έχοντας στο μυαλό εικόνες σαν κι αυτή

Τελικά, για να κλείσω και αυτό το σημείωμα , μηχανικός πρώτης γραμμής που δεν εκποιεί φτηνά το πτυχίο της Πολυτεχνικής σχολής, είναι αυτός που κατά βάθος αγαπά περισσότερο, αισθάνεται πιο ουσιαστικά και αγαπάει τη ζωή περισσότερο από όλους, στην τελική οι 180 εκεί κάτω προσπαθούν για ποιότητα ζωής το λιγότερο, των άλλων και όχι της δικής τους. Όπως και τόσοι άλλοι γύρω μας σε καθημερινή βάση . Καλημέρα σας.

* Κάποιες φορές μπορεί να πεις ελάχιστα με κάποιον στο διαδίκτυο και με έκπληξη να διαπιστώνεις ότι μπορεί να πιάσει την ψυχολογία στο φτερό.

Ευχαριστώ θερμά τον Πολύβιο Ευπατρίδη που η κοφτή του αφιέρωση στο κλιπ που του ζήτησα χθες , ήταν τόσο μέσα στην καρδιά του πράγματος όσο και το ίδιο το κλιπ.

In St Valentine's day we trust

2011-02-14T15:05:00.002-06:00

<από την κατάψυξη του blogger>

Κουβάρι ο χρόνος στις μέρες μας.. με εικόνες. Αθήνα κέντρο , παρατηρώ μια ηλικιωμένη κυρία να διασχίζει κάθετα την Πανεπιστημίου με όσο πιο σταθερό βήμα γίνεται , μετρώντας πάνω τις δεκαετίες διαπιστώνω ότι ο χρόνος είναι ένα κουβάρι γκρίζο.

Φλοράλ,, στα Εξάρχεια, κάτι αγωνίζεται να βγει από εκεί αλλά το προσπερνώ. Δεν έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση πια για ό,τι παιδεύεται στην ανάδυση.

Ανεβαίνω προς πλατεία δυσανασχετώντας με το μετα-Χριστουγεννιάτικο πνεύμα που την παλεύει δεν την παλεύει φέτος, με νοιάζει αυτό που 'βλέπω' αλλά και πάλι, όσο και να με νοιάξει εγώ αύριο άντε μεθαύριο πάλι θα φύγω.

Για φαγητό με τους γνωστούς τρελούς , συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, σε μια πόλη που άνεμοι και ύδατα έχουν μπερδευτεί και την έχει πάρει και την έχει σηκώσει. "Σα να ήταν έτοιμο από καιρό" σκέφτομαι καθώς πέφτουν κατά ριπάς ευχές με υψωμένα ποτήρια. Σε τί; δεν έχει σημασία, ο καθένας έχει το στόχο του.

---------

<από την κατάψυξη της βόρειας Ευρώπης> σήμερα η Ιλιάνα, η γραμματέας μας εδώ μας έφερε κάτι κόκκινα μπαλόνια καρδούλες, λόγω της ημέρας. Τα βάλαμε κάπου για να μην την προσβάλουμε , μας έχει συμπαθήσει - πώς αλλιώς άλλωστε; - με τον τεχνοκράτη της έχουμε ήδη εξασφαλίσει έξτρα μπόνους , μας συγκίνησε όταν μας είπε ότι θέλει να πάει στην Ιταλία, φέτος λοιπόν της εξασφαλίσαμε την Ιταλία. Ένα όνειρο πάνω, ένα όνειρο κάτω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ειδικά μια γραμματέα σε δουλειές σαν τις δικές μας

------------

Too much fuss about nothing , για την Αίγυπτο αυτό. Αν είναι κάτι που λατρεύω να βαριέμαι, είναι οι έτοιμες δοκιμασμένες συνταγές. Ώδινεν όρος, έτεκεν μυν, ( συμμαθητά διορθώστε τυχόν ορθογραφικά του αρχαιοπρεπούς )[ ευχαριστώ πολύ ] αλλά όταν μπαίνει εγγυητής το στράτευμα... τα σχόλια περιττεύουν. Στην πάλη με τη φαντασία κερδίζει πάντα ο καραβανάς , period.

Μπορεί να δείχνει πολύ κυνικό αυτό που γράφω, αλλά δεν είμαι ο τύπος που παρασύρεται από επαναστατικό ενθουσιασμό με τις λαϊκές εξεγέρσεις, ειδικά όταν διαπιστωμένα δεν υπάρχει plan πέραν του προφανούς , που κάποιοι καταλαβαίνουν από την αρχή.

Aυτά και καλό σας βράδυ, η επόμενη και τελική φάση ας πούμε πως είναι "ισορροπία σε αόρατες χορδές"

Μέχρι να τα ξαναπούμε, sleep away , πάμε να το βάλουμε μπροστά, οι κάθε είδους θύρες είναι έτοιμες, κάποιες 'ανοίγουν' τώρα και εμείς θα τα ξαναπούμε σε λίγες μέρες.. μέχρι τότε να είστε όλοι καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα. Καλή μας επιτυχία

( -00, +00 )

2011-01-31T21:04:00.003-06:00

To ιστολόγιο φτωχό σε λόγια σήμερα , αναρτά κυρίως για να ευχηθεί καλό μήνα.
Ο Φεβρουάριος δεν θυμάμαι ποτέ να ήταν ένας εύκολος μήνας κατά κάποιο τρόπο κάτι περίεργο, απρόβλεπτο θα συνέβαινε . Φέτος όμως είμαι προετοιμασμένη
Το ιστολόγιο, βρίσκεται σε γνώριμα 'νερά' , εδώ ήμαστε ξανά το Μάρτιο του 09 , κάπου σε αυτό το σημείο κοντέψαμε να αποχαιρετιστούμε for good .
Αν έχετε την απορία για το συναίσθημα, όταν ξαναγυρίζεις, θα σας απαντήσω 'κανένα συναίσθημα' , σαν να μην ήμουν εγώ, σαν να άκουγα μια κάποια διήγηση που αφορά κάποιον άλλον απορώντας με τις λεπτομέρειες που θυμόταν ο σκληρός τεχνοκράτης (!!!)
Αυτά από τις μικρές στιγμές του ηλεκτρολογείου, η προχθεσινή Κυριακή ήταν μια απαίσια μέρα όπου όλα πήγαν στραβά από το πρωί , το πρόγραμμα πιέζει, αλλά εμείς θα ακολουθήσουμε γιατί αυτό το καλοκαίρι θέλουμε διακοπές στα ελληνικά νερά και θα προσπαθήσουμε να τις εξασφαλίσουμε πάση θυσία
*
To κομματάκι 'κλεμμένο' από επιλογή του αγαπητού ΚΚΜ , στο FB το περασμένο Σάββατόβραδο. Πρέπει να σας πω ότι οι εικόνες και οι μουσικές, του Τσαλαπετεινού και του ΚΚΜ δένουν πάντα με τα τοπία μας εδώ ειδικά τα βράδια μετά από κουραστικές μέρες και από τον περασμένο Νοέμβριο οι μουσικές επιλογές τους είναι οι πλέον αγαπημένες του ηλεκτρολογείου συνολικά

The train

2011-01-22T00:06:00.003-06:00

Έχουμε πολύ καιρό να τα πούμε από εδώ , αλλά όπως αποδεικνύεται από τις τρέχουσες πλατφόρμες τα ιστολόγια είναι τα πρώτα που υφίστανται την έλλειψη διαθέσιμου χρόνου.

Ειδικά όταν οι δικές μου δουλειές ακολουθούν η μία την άλλη χωρίς ανάσα.

Τις μέρες αυτές διαδικτυακά επικράτησε η ενημέρωση από την Ελλάδα , σε πλήρες φάσμα ειδήσεων αλλά όχι και σε πλήρες φάσμα απόψεων. Ίσως γιατί θεώρησα ότι είναι πολύ καλή η θεωρητικολογία επί του ιδανικού , εξίσου απωθητικοι οι διάφοροι αφορισμοί, αλλά πουθενά δεν έχω διαπιστώσει τη μέση τομή, οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να σπαταλώ τον πολύτιμο χρόνο μου διαβάζοντας τις απόψεις κάθε 'περιπατητή' του κέντρου της Αθήνας.

Για να είμαι ειλικρινής, με κουράζει αφάνταστα , μη σας πω πόσο πολύ βαριέμαι , ειδικά όταν αυτοί που γράφουν διαπιστωμένα δεν έχουν βραχεί ποτέ και από τίποτα πέραν των καθιερωμένων και απλά υποψιάζονται ή έχουν παραλάβει 'ευγενές' gossip για τη θεματολογία τους.

Παραπονούμαστε για το επίπεδο του πολιτικού μας πολιτισμού , θα θέλαμε να συνθέσουμε μια 'όπερα' αλλά στο τέλος αποδείχθηκε ότι προς το παρόν είμαστε ικανοί να συνθέσουμε μια ψυχοδραματική 'οπερέτα' , μόνο και μόνο για να μη χάσει εισιτήρια το θέατρο.
Αυτά για να καταλαβαίνουμε όλοι μας ότι ο όρος εξεταστική επιτροπή είναι απλά ένας διακοσμητικός όρος , δεδομένου ότι και μόνο η επεξεργασία των στοιχείων απαιτεί όχι μόνο επίπεδο γνωσεων και ευφυίας αλλά και ψυχολογικά skills … βράσε όρυζα please, από ποιους περιμένουμε τί ... μην είμαστε αστείοι.

Μπορεί να είναι κυνικό αλλά είναι ρεαλιστικό, μερικά πράγματα είναι καλό να τα παίρνεις απόφαση από την αρχή. Ακούς ας πούμε εξεταστική επιτροπή του ελληνικού κοινοβούλιου.
Αμέσως αμέσως δημιουργείς το κλάσμα: (γιδοβοσκός)/300
όπου γιδοβοσκός βλέπε δυναμική συνάρτηση πολλαπλων μεταβλητών η οποία σκοπό έχει να δείξει το αθροιστικό μέγεθος της πολιτικής ποιότητας και κυρίως βαρύτητας.

Δημιουργώντας έναν αντίστοιχο πίνακα για το κάθε μέλος , μέσω των απόλυτων αθροιστικών συχνοτήτων απλά επιβεβαιώνεις το προφανές και αναμενόμενο. Μη νομίζετε ότι είναι καμια ιδιαίτερα δύσκολη δουλειά , ακόμα και το απλό excel μπορεί να το βγάλει.

Στην ερώτηση γιατί να γίνουν όλα αυτά, μπορώ να απαντήσω ότι κάπως πρέπει να δικαιολογήσουμε και την τεχνοκρατική μας σκέψη γι αυτά που λέμε εδώ μέσα.

Στο επόμενο και αν το ηλεκτρολογείο έχει κέφια θα σας γράψει την περιπέτεια από το “καλά” στο “καλύτερα” και ότι δεν είναι μια περιπέτεια για όλους .. ευτυχώς

Προς το παρόν αυτό εδώ το πράγμα μόλις πιάνει το μέσο όρο της ισχύος και πάει να ανέβει προς την κορυφή , σφυρίζει και αγχομαχάει σαν τρένο... και ξεσηκώνονται οι χάλυβες απόλτα συντονισμένοι και αυτό είναι το “καλά” για να παίρνεις τέλεια ηχητικά αποτελέσματα, αλλά αλίμονο αν μέναμε όμως σε αυτό
*

Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει/1

2011-01-14T15:54:00.002-06:00

Όχι δεν έχει ζωή πέρα από αυτό που βλέπεις, λέω και ξαναλέω.

Τις καθημερινές είναι όλοι εξαφανισμένοι στις αριθμημένες και απόλυτα ταξινομημένες θέσεις τους , χωμένοι μέσα στο πλάνο παραγωγής , χωρίς ίχνος δημιουργικότητας – παραγγελία το λένε στις μέρες τους και δεν ξέρεις αν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις τυχερούς ή όχι γι αυτό - , τα βράδια στα σπίτια τους μαγειρεύοντας και πίνοντας χαλαρά και τα Σαββατοκύριακα χάνονται σε σύντομες εκδρομές φεύγουν και γυρίζουν χασκογελώντας, οι περισσότεροιι και οι περισσότερες χάνονται στη βότκα με τα όποια επακόλουθά της.

Αυτό το τελευταίο κατάλαβα κοιτώντας τον κατάλογο με τις βάρδιες και ακούγοντας τα μισόλογα του υπεύθυνου μόλις τον κοίταξα , ίσως και λίγο περισσότερο αυστηρά από όσο πρέπει. Ήμουν έτοιμη να πω “Ελλάδα το κάνατε και εδώ πέρα” αλλά κρατήθηκα, ούτε εγώ ξέρω πώς και κυρίως γιατί.

Λέγεται ότι εδώ μαθαίνεις να πίνεις σωστά την παγωμένη βότκα. Έχει μια βάση αρκεί να σκεφτώ τους -23 C που 'γράφει' έξω και τους τόνους βότκας που περιμένουν την εργατική τάξη να τη μεταφέρει με το βαγονάκι στον παράδεισο, ό,τι τέλος πάντων θεωρεί παράδεισο γιαι τα Σαββατοκύριακα.

Το σκηνικό είναι σαφές και απόλυτα συγκκεριμένο, θα έλεγα ότι είναι μέχρι και γονιδιακά ελεγμένο αλλά αυτές είναι επικίνδυνες απόψεις , λέω απόψε να μείνω στα ριψοκίνδυνα και μόνο, ρισκάροντας τα μισά.

Στο ηλεκτρολογείο δεν ταιριάζει το μπαστάρδεμα. Δουλεύει καλύτερα στην απομόνωση, ίσως γιατί εκεί το παίρνεις απόφαση ότι η διασκέδασή σου είναι ελεύθερη προγράμματος. Ίσως ακόμα γιατί εκεί το έχουν πάρει απόφαση και όλοι οι υπόλοιποι, σταθεροί και μη, οπότε οι μικρές κοινωνίες στήνονται ελέυθερες κλισέ και προδιαγραφών.

Μας καλύπτουν τα Mwatt, Twatt , είμαστε μακριά, και ας νομίζουν οι υπόλοιποι ότι είμαστε δίπλα τους, οι άλλοι έχουν μια ασαφή και ακαθόριστη εικόνα για το πώς είμαστε , πώς μιλάμε, τί είδους άνθρωποι είμαστε. Αυτό μας απελευθερώνει.

Όταν μας φέρνουν όμως κοντά σε πόλη, οι συγκρίσεις είναι ισοπεδωτικές και κάποιες φορές μοιραίες , εμείς ψάχνουμε τη χαμένη μας φινέτσα και οι άλλοι τη χαμένη τους περιπέτεια. Δεν είναι λίγες οι φορές που γελάμε, με την έννοια του περαστικού. Το “όλα είναι δρόμος” εδώ δικαιώνεται αλλά και απαξιώνεται ταυτόγχρονα, Επειδή έτσι πάει το πράγμα μέσα στο χιόνι.

Είχα πει να την ψάξω λίγο περισσότερο αυτή την περίεργη πόλη. Στα μέτρα του δυνατού. Βρήκα ένα παρακμιακό κινηματογραφο που δεν κατάλαβα τί έπαιζε , μία ακόμα πιο παρακμιακή αίθουσα μπιλιάρδου και κάτι μπαρ που το πρωί είναι καντίνες. Μέχρι εκεί. Ακόμα και τα μαγαζιά μετρημένα δεν χρειάζονται σπάτάλες εδώ πέρα.

Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι όποιος θέλει να εξαφανιστεί εδώ πάνω είναι μια καλή ευκαιρία να το κάνει. Για πόσο; για όσο. Εμένα πάλι μου έλαχε σε μια περίοδο που δνε ήθελα να εξαφανιστώ από πουθενά, σπίτι μου ήθελα να κάτσω και να αφήσω μια φορά το χρόνο να τρέχει μόνος του χωρίς να ανάβουν οι κέρσορες για όσα πρέπει να κάνω. Αλλά δεν.. μαθημένοι είμαστε ας μην το κάνουμε θέμα

Καληνύχτα

Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

2011-01-12T11:58:00.001-06:00

Από τη μακρινή V. , ίσως μια από τις απόλυτες εργατουπόλεις της Ρωσίας, καλησπέρα. Μην μου πείτε ότι θα έπρεπε να είμαι στην Αθήνα, το ξέρω αλλά την περασμένη Πέμπτη το βράδυ εκεί που κατά τ' άλλα περνούσαμε ωραία στα διαδίκτυα τούτο το ιστολόγιο παράλληλα διάβαζε και τα επείγοντα mails που το ενημέρωναν για μια σοβαρή βλάβη και το καλούσαν να κάνει μια επείγουσα αντικατάσταση πράγμα που σε απλά λόγια ερμηνευόταν ότι θα έπρεπε να είχε ήδη φύγει.
Σκεφτόμενη το γνωστό και πλέον κλασικό, never trust a power engineer, βρέθηκα εδώ που η περιγραφή του είναι " ένα ακόμα τέλος του πουθενά" το οποίο [ και αυτό ήταν η απόλυτη έκπληξη ] διαθέτει και γιαπωνέζικο ρεστωράν .. οπότε κάθε βράδυ που τελειώνω περνάω και τρώω κάτι που θα ήθελε και ενδεχομένως να προσπάθησε πολύ φιλότιμα να είναι σούσι.
Σε μια εργατική πόλη της βουλιαγμένης στον πάγο και τη λάσπη βόρειας Ρωσίας, όπου όλα δείχνουν στατικά και μη εξελίξιμα , ένα γιαπωνέζικο με φιλοτιμία είναι κάτι. Αν.. και η εντύπωση που έχω είναι ότι αυτό το περίεργο υβρίδιο είναι σα να έχεις διασταυρώσει τον Σων Κόννερυ με το Νίκο Ξανθόπουλο . Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ τέτοιες "υβριδικές" εικόνες, αλλά εδώ πραγματικά έχοντας μεγαλύτερη ευκαιρία να βλέπω την πόλη , η αντίθεση είναι πιο έντονη.
*
Αυτά μέχρι να βρω κάποια άκρη εδώ πέρα, και να συνεχίσω για τον επόμενο προορισμό όπου από τις 20 και μετά θα με περιμένει η dream team για να έρθουμε στα ίσα μας πάλι .. λέμε
*

January spots/1

2011-01-02T23:26:00.001-06:00

Λίγα λόγια για τη δεκαετία που πέρασε, αν και η φωτογραφία του φτιασιδωμένου χριστουγεννιάτικου φοίνικα είναι ενδεικτική .

Η χώρα θα πρέπει να μάθει να ζει με τους επιβήτορές της που για τα επόμενα χρόνια θα της δίνουν μόνο τόσα όσα χρειάζεται για να αγοράζει φτηνά κραγιόν από τα καλάθια των προσφορών. Ίσα ίσα για να πασαλείβεται μέχρι να βγει στην πιάτσα.

Ίσως είναι η μόνη φορά που διαβάζοντας το παραπάνω νιώθω ότι από το 2000 με χωρίζουν αιώνες,

Και ας ήμουν πάντα πάρα πολύ υποψιασμένη και τρομακτικά δύσπιστη στα μικρά και μεγάλα "οικονομικά μας θαύματα και επιτεύγματα".

Παρόλα αυτά παίρνω ως θετικό το γεγονός ότι το love story 'Ελλάδα-αγορές' δεν τελείωσε αίσια. Ίσως μάθουμε κάτι από όλη αυτή την ιστορία Προσωπική εκτίμηση για το μέλλον: το love story 'οποιαδήποτε χώρα – αγορές” ποτέ δεν τελειώνει αίσια, πρέπει πάντα να είσαι σε "πόλεμο" με τους δείκτες πριν τον ξεκινήσουν άλλοι για σένα.

Αυτά για όσους νομίζουν ότι μπορούν να ονειρεύονται ότι είναι εφικτό να ζήσουν σε ένα κόσμο που κινείται με κάτι περισσότερο από την ιδεολογία του κέρδους. Αυτό το τελευταίο χαρακτηρίζει και τον μικρόκοσμο του καθενός.

Θα ήθελα να μην διαβάζω πια θρήνους στις εποχές που πέρασαν. Δεν ήταν τόσο ωραία όσο φαινόταν. Μια βόλτα στη μπλογκόσφαιρα σε κείμενα προς 5ετίας είναι μια μικρή απόδειξη του πόσα είχα χαθεί και ήταν αδύνατο να κερδηθούν με την κατανάλωση άυλου ρευστού πιστωτικών καρτών και αμφίβολης ποιότητας δανείων.

Για την επόμενη δεκαετία εκείνο που ελπίζω να γίνει πιο γρήγορα από όλα, είναι να σταματήσει εκείνη η απερίγραπτη λατρεία του μέσου Έλληνα για μια θέση στο δημόσιο ή για μια θέση σε μια ιδιωτική εταιρεία που ισοδυναμεί με δημόσιο. Επειδή απλά δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Έτσι ενδεχομένως να σωθεί και ένα κομμάτι επαγγελματικής αξιοπρέπειας και γίνει συνείδηση ότι όλα τα πτυχία - δηλαδή τυπικά προσόντα- δεν είναι ακριβώς το ίδιο αξιοποιήσιμα στην αγορά εργασίας.

Κάτι που θα ήθελα να δω αλλά σιγά που... θα είναι μια απεργία με αίτημα όχι περισσότερα λεφτά αλλά περισσότερη γνώση και κατάρτιση. Είναι αν μη τί άλλο αναξιοπρεπής η εικόνα ενός φοιτητή, εργαζόμενου επαίτη με ένα πανό στο δρόμο και επαναστατικό παλμό για καμια 30αριά ευρώ παραπάνω.

Μήπως είχαμε πολύ συντηρητικά στη βάση τους κινήματα που εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν απλά μικρά πολιτικό συνδικαλιστικά συμφέροντα; έτσι ως σκέψη

όχι τωρινή αλλά μόνιμη εδώ καιπάνω από 20 χρόνια παρακολουθώντας το λόγο του κάθε ηγετίσκου από τα πανεπιστημιακά έδρανα μέχρι τα συνδικαλιστικά όργανα.

Κάτι που θα ήθελα να δω, είναι πραγματική βιομηχανική ανάπτυξη και νέες αγορές να ανοίγουν. Στροφή στην εκμετάλλευση πόρων και ανάπτυξη σε νέες μορφές και της παραδοσιακής οικονομίας που περιφρονήθηκε αλλά με ένα τουρ στην ελληνική επαρχία αποδεικνύει ότι όσοι είχαν μυαλό και έκαναν επενδύσεις δεν καταλαβαίνουν από κρίση.

Ως τελευταίο κάτι για την Αθήνα : ας κάτσουν κάποτε να σκεφτούν οι αρμόδιοι πώς πρέπει να οργανώσουν την οικονομία αυτής της πόλης που στο τραίνο της οποιασδήποτε ανάπτυξης λόγω μεγέθους και όλων τωνν παθογενειών που έχει μαζέψει πάνω της είναι καταδικασμένη να ασθμαίνει. Εκτός πια αν καταλήξουμε να πουλάμε ως τουριστικό event το "Live your protest myth at Athens, bar free molotov " κάτι που αποδείξει ότι ίσως κάπου στο βάθος διαθέτουμε μαύρο χιούμορ

Ω..!! Coca Cola, μπροστά σου μένουν όλοι ξεροί

2010-12-30T23:38:00.001-06:00

Των σταθερών διαχρονικών αξιών σήμερα το ιστολόγιο, στο τελευταίο ποστ της χρονιάς.
Για ένα είδος που επιβίωσε μέσα στο χρόνο με την ίδια συσκευασία , με το ίδιο brand , με την ίδια χημική σύσταση και έπαιξε με τις διαθέσεις, τις τάσεις, τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς , τις αναζητήσεις γενεών.

Το δεύτερο αντίστοιχο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι η ασπιρίνη , αλλά είπα να μην το ξεφτιλίσω εδώ που βρίσκομαι, κοντά στην πατρίδα της ασπιρίνης.

Η Coca Cola ως παιχνιδιάρικο pin up girl να ξεπηδά ως γεύση με ένα τεράστιο YES θέλοντας ίσως να υποδηλώσει την απελευθέρωση των αισθήσεων
σε μια εποχή που μόνο η Coca Cola θα μπορούσε να το κάνει , ταξίδι στο τζάμπα όνειρο , λέει το ιστολόγιο που δεν χαρακτηρίζεται από ευαισθησίες τέτοιου τύπου
Αφιερωμένο σε κομματικά σχήματα όπως η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ ( γνωστό και ως ' ο κόσμος του Αλέξη'), το πολιτικό πόνημα της Ντόρας και άλλες τέτοιες σχηματικές φόρμες της μορφής "πολιτική χαρά ευεξία και ευτυχία" , οι οποίες ούτε τσάι αδυνατίσματος σε κανάλι γ' κατηγορίας δεν είναι ικανές να προωθήσουν.

*

η αντίστοιχη καμπάνια της δεκαετίας του '40 για την αγορά της Αυστραλίας , που απευθυνόταν στο μέσο Αυστραλό εργάτη με οδηγία να κατακτήσουμε το 'Αυστραλοί και όχι μόνο εργάτες φιλικά ενωμένοι μέσω της CoCa Cola ' ,
ως απάντηση στα Σταλινικά πρότυπα της εργατοσύνης με τη γροθιά είχε έρθει από τους downunders , η Αλέκα συσκέπτεται ακόμα με τους πολιτικά ευρυγώνιους 'αστέρες' του κόμματος για το πώς θα απαντήσει - είναι η κληρονομιά που άφησε ο μακαρίτης ο Χαρίλαος- που δεν θυμάμαι από ποιον προηγούμενο την είχε παραλάβει - και ακόμα να... -

*

ο Santa από διαφήμιση του 1955, στη χώρα του Μπέργκμαν, μήπως και ο σκηνοθέτης έπινε Coca Cola ;
( πάντως εγώ τον βλέπω 'φτιαγμένο' τον Santa και πολύ αμφιβάλλω για την αθωότητα της Coca Cola,)
με μια μεταφορά στα δικά μας, είναι οι αθώοι που ευνοούνται πάντα και δεν ιδρώνουν ούτε από τρόϊκες ούτε από μέτρα μνημονίου. Αφιερωμένο στα 'παιδιά' που έχουν πάντα τον τρόπο

*

Coca Cola designed glasses για τους πόλους, σκέφτομαι ότι έτσι και λειώσουν οι πάγοι , η συγκεκριμένη καμπάνια θα είναι η πλέον ιστορική - βλέπετε έχω ως δεδομένο ότι ακόμα και στο ακραίο η Coca Cola θα επιβιώσει για τους εναπομείναντες
Αν αναρωτηθώ ποιος βλέπει με τέτοια γυαλιά εκτός πάγων, το μυαλό μου θα πάει αυτόματα στον ΓΑΠ, και θα μελαγχολήσω αλλά θα τηρήσω την υπόσχεση :'δεν μελαγχολούμε για τον ΓΑΠ, απλά λέμε στη μαμά του όταν μας ρωτήσει, ότι πρέπει να αντιληφθεί ότι είμαστε δημόσιο σχολείο και όχι το Ήτον
*

και αυτή η τελευταία, καθώς ένας αρχιεπίσκοπος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί παρά να τιμήσει την εταιρεία , την οποιαδήποτε εταιρεία ή αλλιώς εκεί που συναντήθηκαν τα ισχυρά brand names
Eδώ δεν θα σκεφτώ τίποτα,απολύτως τίποτα

Eυχές σε όλους εσάς για τη νέα χρονιά , είναι όλα τόσα ρευστά που σχεδόν καμια ανάλυση δεν αντέχει παραπάνω από μερικές εβδομάδες.
Ο καθένας ας βάλει σε μια βαλίτσα τις εμπειρίες του και τις γνώσεις του, είναι το μόνο αξιόπιστο περιουσιακό μας στοιχείο αυτά τα δύο και βουρ για ένα γενναίο νέο κόσμο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Φέτος , απολογισμό δεν έχει. Από πολύ νωρίς προαποφασισμένο. Όχι γιατί έλειψαν οι εμπειρίες και οι δυσκολίες αλλά επειδή πια τις κατέταξα σε ένα ευρύτερο σύνολο που σβήνει εντελώς το όποιο προσωπικό στίγμα.
Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι έπιασα τον εαυτό μου ως προνομιούχα παρατηρήτρια σκληρών καταστάσεων που οπτικοποιημένα τις αντιλήφθηκα μέχρι στιγμής κάπως όπως το παρακάτω κλιπάκι. Έχοντας βέβαια την απορία, για πόσο ακόμα θα έχω το προνόμιο να παρατηρώ εκ του ασφαλούς και προστατευμένη όσα γίνονται γύρω μου.
*

Elf Your Politicians

2010-12-24T12:21:00.000-06:00

Η φωτογραφία από την αναχώρηση σήμερα το πρωί. Μια μαγεία μέσα στην ομίχλη της στέπας.
Για το εθιμοτυπικό του πράγματος, στο κλιπάκι που ακολουθεί στήθηκε τρελός χορός καρναβαλικού χαρακτήρα.
Το ιστολόγιο , διασκεδάζει στέλνοντας για σερφ κάποια από τα πρόσωπα της προηγούμενης χρονιάς , ευχόμενοι σε αυτά να συνάψουν καλές σχέσεις με την Ιστορία , η οποία γράφεται και ερήμην τους.
Τα υπόλοιπα θα τα πούμε από κοντά εντός των επομένων ημερών. Να είστε όλοι καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα
*

Burning in the skies

2010-12-16T23:10:00.003-06:00

Σε ένα σημείο της Βουλιαγμένης στο ύψος της Βούλας, έτσι και ανεβάσεις το αυτοκίνητο στο πεζοδρόμιο βράδυ , έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε καράβι.
Σταμάτησα χωρίς να το καταλάβω εκεί ένα βράδυ , πριν από δύο μήνες, ψιλόβρεχε , οι εικόνες από παλιά με είχαν κατακλύσει επί μέρες.
Τότε πίσω στα 80s με έναν Παπανδρέου που τον λάτρευαν άνθρωποι που μαζί τους δεν θα έλεγα ούτε καλημέρα , περίεργο αλλά δεν τον πήγα ποτέ , μου έδινε την εντύπωση ότι πάντα στο βλέμμα του ματιού έλεγε “σας έχω κορόϊδα, φάτε, πιείτε ξελιγωμένα μου, ήρθε η ώρα να κυβερνήσω”. Ήμουν πάντα κυνική απέναντι στους πολιτικούς, έτρεφα αμφισβήτηση έως και άρνηση, ακόμα και γι' αυτούς που ψήφιζα. Ίσως επειδή εισέπραττα από όλους αυτό το “σας έχω ξελιγωμένα μου” , ίσως γιατί τα κάθε λογής 'διεκδικούμενα' για λόγους κοινωνικής , πολιτικής, ισορροπίας και σταθερότητας θα υπερπληρούνταν όπως και να είχε. Αρκεί να βρισκόταν ο διεκπαιρεωτής. Που σε μια χώρα καφενειακής πολιτικής δεν θα ήταν και δύσκολο να βρεθεί.
Η διαφορά του τότε με το σήμερα, είναι ότι τότε παλιά , ο διεκπεραιωτής έβγαζε αυθόρμητα αυτό το “σας έχω”, ενώ σήμερα πρέπει να τρέξουν οι επικοινωνιολόγοι και κάθε είδους αμφίβολοι σχετικοί για να το ενισχύσουν. Δεν αλλάξαμε εμείς, άλλαξαν οι – θεός να τους κάνει – ηγέτες μας. Οι εποχές είναι 'λίγες' βλέπετε ..
Ξαναγύρισα εκεί πίσω στα 80s αναρωτώμενοι πού πήγαν όλοι εκείνοι που ακολουθούσαν αυτές τις γραμμές. Δεν με ξάφνιασε το αποτέλεσμα που ήξερα εκ των προτέρων. Για άλλη μια φορά , θέσεις εξαργυρώθηκαν.
Δεν θέλω ..για την αλήθεια δεν ήθελα ποτέ να βάλω εμένα μέσα σε αυτό το σχήμα και μπορώ να πω ότι με ανακούφιση , αποφάσισα από την αρχή να σταθώ τόσο μακριά. Αυτό το 'τόσο μακριά' που δεν είναι τυχαίο, όσο βρισκόμουν στην Ελλάδα, δεν πίστεψα ούτε μια στιγμή ότι θα υπήρχε το ίδιο αύριο, οπότε συνειδητά ή ασυνείδητα ήμουν πάντα σε τροχιά αλλαγών.

Μήπως αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει τους υπόλοιπους πίσω; Το ότι μιλούν εύκολα για ανατροπή που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν όταν αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να έρθουν αντιμέτωποι με αυτήν;
Εκεί γύρω στα 8os ήθελαν να μας μάθουν και το πέτυχαν , ότι ότι είμαστε σταθερά σημεία καρτεσιανού συστήματος συντεταγμένων , αποφασίσαμε να τα υπερασπιστούμε με κάθε θυσία, αλλά κανείς δεν αναρωτήθηκε ότι κάποιος μας έβαλε εκεί κάνοντας το πρώτο πρώτο λάθος να θεωρήσει ότι το σύστημα είναι σταθερό. Λυπάμαι που θα το πω, έτσι ωμά αλλά κανένα σύστημα δεν είναι σταθερό και κανένα σημείο δεν είναι δεδομένο.
Τα δημοκρατικά παρελθόντα και οι αγώνες που κανείς δεν ξέρει από πού , από ποιούς και πώς ακριβώς πιστοποιήθηκαν ήταν αρκετά για να αφιονίσουν τις ορδές όσων ζητούσαν δικαίωση. Και ήταν επικίνδυνο εκείνο το σημείο της δικαίωσης, ξέρετε. Αναρωτήθηκα τότε : “μα καλά όταν είσαι εντάξει με τη συνείδησή σου, τί τη θέλεις τη δικαίωση από τον καθένα; Δεν τον στέλνεις στον αγύριστο να αναζητήσεις την τύχη σου αλλού που δε σε ξέρει και κανείς; Αναγέννηση λέγεται αυτό” .
Κάτι δεν πήγαινε καλά με την ιστορία αλλά ένας λαός που ζει με το έλλειμμα δημοκρατίας ζητάει δικαίωση ακόμα και από τα σιφόνια που μαζεύονται τα απόνερα της ιστορίας. Τότε κατάλαβα ότι τα επόμενα χρόνια θα ήταν τα χρόνια της κονσέρβας , της πολιτικής, της οικονομικής, της κοινωνικής . Αυτό το βόλεμα, η εξαργύρωση της στιγμής, η έμπνευση ότι ακολουθήσαμε την 'τρεντιά' της εποχής, πέρασε και γαλούχησε μια γενιά , τη δική μας σε όποιο επίπεδο μας είχαν αφήσει οι προηγούμενοι. Που λόγω της αντίστοιχης 'τρεντιάς' και των συνθηκών της εποχής τους τα είχαν σαρώσει όλα, με τα “λεφτά του μπαμπά” πάντα, υπήρχαν δεν υπήρχαν τα λεφτά του μπαμπά.
Πέρασε και στις σχέσεις μας, πέρασε και στην ευκολία της κάθε είδους καθημερινότητάς μας, ευκαιριακό βόλεμα , τάπωμα κενού χρόνου και στην πορεία ας πάει ο άλλος να κόψει το λαιμό του. Στην ιδεολογία του “εγώ να περνώ καλά και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν”.
Και εκεί δεν άντεχα να συνεχίσω να σκέφτομαι , προτίμησα να βάλω μπροστά τη μηχανή και να συνεχίσω με χαμηλή ταχύτητα προς την Ποσειδώνος καθώς σκεφτόμουν ότι “το να είσαι 'δραπέτης' από ένα σάπιο σύστημα , σίγουρα σε γλιτώνει από πολλά 'εγκεφαλικά' στο μέλλον

Διαβάζοντας μόλις σήμερα αυτά που έγιναν στην Αθήνα προχθές, χωρίς ομολογουμένως να αισθάνομαι απολύτως τίποτα
*
Το κλιπ γιατί εκφράζει ακριβώς το "αυτό" της στιγμής και της ανάρτησης

where did your heart go missing ?

2010-12-11T15:22:00.002-06:00

Εδώ στη στέπα αυτά .. μέχρι να γυρίσω κυριολεκτικά και μεταφορικά ο μικρός μεγάλος κόσμος ταυτόγχρονα . Η μουσική υπόκρουση ξεχωριστά , είναι το τραγούδι της μέρας ταιριάζει με το slideshow

On my way back home [almost]

2010-12-06T17:33:00.000-06:00

Έχουμε πράγματι πάρα πολύ καιρό να τα πούμε λίγο πιο αναλυτικά .

Πώς πέρασε όλος αυτός ο καιρός; Δύσκολα και με σκαμπανεβάσματα, μας θυμήθηκε ακόμα καιι η γρίππη πάνω στα πιο δύσκολα

Όλο αυτό το διάστημα το μετρούσαμε σε εκατοστημοριαίες φάσεις, έτσι αποφασίσαμε για να έχουμε εύκολους ελέγχους προς τα πίσω χωρίς μεγάλα άλματα.

Το έργο ολοκληρώνεται μέσα στα προδιαγεγραμμένα χρονικά πλαίσια, ένα κομψό a master piece , μας έκανε το χατήρι αυτό το άχαρο 2010 να κλείσει εντυπωσιακά , κάτι πήραμε, κάτι δώσαμε ισορροπία να το πεις; να το πεις.

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο μας πέρασε όλους από όλες τις βαθμίδες της συγκινησιακής κλίμακας παρέα με το κράτος του απόλυτους άγχους , η 'παγωμένη κόλαση' δεν τιθασεύεται εύκολα, όμως αυτή είναι η γοητεία της δουλειάς μας, λίγο πολύ όλοι έχουμε συμφωνήσει σε αυτό

Διαβάζοντας το προ-τελευταίο ποστ, δεν μπόρεσα να κρύψω μια μικρή συγκίνηση, από αυτές που επιτρέπω στον εαυτό μου σε μικρό ποσοστό τώρα πια αντιμετωπίζοντας τη μπλογκόσφαιρα - η οποία αποδείχθηκε ως θετική εμπειρία στο σύνολό της αλλά τώρα πια οι αποστάσεις πρέπει να είναι μεγαλύτερες δεδομένου ότι η επέκταση του μέσου αφήνει να περάσουν πολλοί και αμφίβολοι μέσα από τα χρονικά στεγανά του πρώτου καιρού όπου όλοι ήμαστε και ανυποψίαστοι και ζούσαμε στον κόσμο της σοκοφρέτας , για το τί παίζεται παραέξω [ λάθος σκεπτικό , αλλά συμβαίνει ] -

σας 'αποχαιρέτησα' λοιπόν όλους εκείνη τη μέρα, ερχόμενη εδώ αισθανόμουν αδύναμη να αντιμετωπίσω ό,τι είχα μπροστά μου, παρόλο που ήθελα πάρα πολύ να το αντιμετωπίσω

Έχοντας αδυναμία συγκέντρωσης να επαναπροσεγγίσω τη μελέτη μου όσο ήμουν στην Αθήνα , φτάνοντας εδώ δεν πολυπίστευα στις δυνατότητές μου, ούτε στις αντοχές μου. Από την αρχή είχα θεωρήσει αυτό εδώ το πράγμα πιο μεγάλο από μένα και το είχα φοβηθεί.

Η απαίσια κατάσταση του brain salad , που μπορεί να μου συμβεί σπάνια αλλά όταν συμβεί διαλύεται κάθε δομή.

Το αν στην πορεία βρήκα το ρυθμό οφείλεται καθαρά και μόνο στη dream team και σε αυτό που μου περνάει , που της χρωστάω ακόμα και το ότι τα λέμε εδώ ακόμα και όχι μια αλλά πολλές φορές.

Με τη dream team έχουμε γράψει πια ιστορία , ξεκινήσαμε απότομα και με αρχική ταχύτητα στα μέγιστα , οπότε πήγαμε πολύ γρήγορα πολύ μακριά και τώρα που 'κοιτάω' προς τα πίσω , σε πολλά κρίσιμα σημεία είχαμε και επικίνδυνη κλίση που αξιολογώντας την τώρα τη βρίσκω τρομακτική .. αλλά που αν προκύψει πάλι [ πράγμα καθόλου απίθανο ] δε νομίζω ότι κάποιος από εμάς θα κάνει δεύτερη σκέψη για το τί θα κάνουμε .. εννοείται

Αναγκαίος ο προβληματισμός για την πορεία και την εξέλιξη του πράγματος σε επόμενη φάση .

Πρέπει πρώτα από όλα να κρατηθεί αυτό το πολύ υψηλο επίπεδο απόδοσης μέσα από λεπτές ισορροπίες ενώ παράλληλα όλοι εξελισσόμαστε σε όλα τα επίπεδα, μαζί με την τεχνολογία που θα μας παρασέρνει.

Το αξιοσημείωτο με μας τους τεχνοκράτες είναι ότι με τον ίδιο τρόπο που δεν κολλάμε στα άσχημα, δεν κολλάμε και στα καλά. Πάντα πρέπει να υπάρχει και plan b ήδη επεξεργασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μας το οποίο πρέπει να αποδεχτούμε στην υλοποίηση με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου ό,τι και αν αισθανόμαστε, όσο κόντρα και αν είναι στην ψυχολογία μας. Εξάλλου είναι γνωστό πια ότι προσαρμόζουμε την ψυχολογία μας στα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας , είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας και μάλιστα σημαντικό.

Τείνει προς μια πολυπλοκότητα το πράγμα , νομίζω αλλά είναι από εκείνες τις πολυπλοκότητες που ιντριγκάρουν ως εξαιρετικά ενδιαφέρουσες στο σύνολό τους

Και αν δεν το πολυκαταλαβαίνετε αγαπητοί μου αυτό που γράφω, σας κατανοώ απόλυτα.

Τα social media και ο τρόπος που αποφασίζουμε να παρουσιαστούμε σε αυτά δε μεταφράζει πάντα την πραγματική μας διάθεση ούτε όσα μας απασχολούν σοβαρά. Ειδικά το FB με τη δυναμική του ροή λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εκτονωτικά και με έχει κάνει πολλές φορές να σκεφτώ ότι στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτού του είδους την εκτόνωση χρηστών που πιέζονται από πάρα πολλά πράγματα ταυτόγχρονα και θέλουν αστραπιαίες αντιδράσεις σε όσα αναρτούν κυρίως για να παίξουν με τη στιγμή . Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ενστικτωδώς χρησιμοποίησα το FB ως πλατφόρμα ηλεκτρολογείου, το καλό με το συγκεκριμένο μέσο είναι ότι δεν έχει παραπάνω απαιτήσεις .

Μία άποψη είναι αυτή, μην την κάνουμε και θεώρημα έτσι;

*
Είχα πει πριν από καιρό , να βρω ένα θεωρητικό πλαίσιο για να γράψω πώς χάνονται οι κρυστάλλινες σκέψεις στη βροχή, έτσι μου λέει το log book εδώ αλλά δεν.. , καθαρά ζήτημα ενεργειακού ισοδυνάμου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που για να θωρακίσω με τον τρόπο μου τους ανθρώπους που θεωρώ ότι βρίσκονται ή βρέθηκαν στο άμεσο ή ευρύτερο περιβάλλον μου, κατεβάζω σκόπιμα την τάση.

Αλλά σήμερα - 'επαναστατώντας' στην "έμμεση λογοκρισία" των κάθε λογής πικραμένων και πονεμένων αυτού του κόσμου - θα ευχηθώ ολόψυχα από εδώ που είμαι χρόνια πολλά και καλά στον παλιό καλό φίλο , που έχει σήμερα γενέθλια,

Είναι λίγο περίεργη, λίγο επικίνδυνη, λίγο βαριά , ίσως παραπάνω από όσο πρέπει απαιτητική αυτή η ηλικία για τους καιρούς και τους στόχους που έχει ο καθένας, είναι εξαιρετικά δύσκολη η συγκυρία απαιτώντας λεπτούς χειρισμούς και ίσως επικίνδυνες ισορροπιστικού χαρακτήρα ακροβασίες , διάβαση μέσα από περίεργες και εναλασσόμενες κάθε τύπου συμπληγάδες,

αλλά με τη σωστή κλίση και χωρίς άγχη θα βγει η 'στροφή.. και να θυμάται αραιά και πού αυτό :

"Ωραία κείμενα, ωραίες καρέκλες, ωραίοι άνθρωποι... Τα πάντα και τίποτα.".

Αυτό το τελευταίο το λέω με κάθε ευθύνη , αμφισβητώντας τα φαινόμενα και κρίνοντας ότι άξιζε κάθε second, όποτε τα είπαμε

Λοιπόν.. ξεφύγαμε λίγο σήμερα γράφοντας περισσότερα από όσα έπρεπε, καλό σας βράδυ, εκεί στην Ελλάδα, εμείς εδώ πάμε για skating στις περίεργες πίστες με τα ηλεκτρόνια, είναι το σπορ που επιδιδόμαστε σταθερά τις τελευταίες νύχτες , γιατί κρίνεται το "πρωτάθλημα" όπως καταλαβαίνετε και όλοι θέλουν να σηκώσουν τη σημαία του νικητή στο τέλος..

Forcing efforts

2010-11-27T01:02:00.002-06:00

Εδώ και ώρα προσπαθώ να κοιμηθώ, αλλά δε γίνεται. Υπερένταση και υπερδιέγερση. Σας διαβάζω όποτε μπορώ και όσο μπορώ. Χθες το βράδυ - ώρα Ελλάδας- εμείς εδώ χαράματα αλλά ήταν σαν να είναι μεσημέρι από τον κόσμο και τα συνεργεία που έτρεχαν πανικόβλητα ,
ο αγαπητός Τσαλαπετεινός με ενημέρωσε για την αφιέρωσή του. Συγκινήθηκα , το να θυμάσαι μια σχεδόν μονίμως απούσα είναι κάτι στον κόσμο που ζούμε και έτσι όπως είμαστε.
Τον/την ευχαριστώ θερμά , δε γνωριζόμαστε αλλά τί σημασία έχει.
Κάποιος κάνει ένα ιντερνετικό πάρτυ με γλυιόξυνα και με κάνει και γελάω με τις εμπνεύσεις του , είναι ωραίο να υποδεικνύεις σε πείσμα των καιρών ότι ο κόσμος γυρίζει ακόμα. Και θα γυρίζει, πάντα γύριζε άλλωστε.
Δύο φίλες κάνουν 'γλυκές συνομωσίες προσέγγισης' ενός νόστιμου τύπου και αυτό είναι πολλά, αν μη τί άλλο το συναίσθημα και το φλερτ δεν ξέρει από μνημόνια και ούτε πρέπει

H στέπα έχει αγριέψει καιρικά, φτάνουμε και -18 τα βράδια , τα υπόλοιπα καλύτερα να μην τα γράψουμε εδω πέρα , είναι ένα μεγάλο παζλ μιας περιπετειώδους ιστορίας που μένει εντός.

Δεν έχω κάτι άλλο να σας γράψω , πάμε για ένα κομμάτι που ταιριάζει με το παγωμένο τοπίο , μέχρι να τα ξαναπούμε [ θέλω να πιστεύω σύντομα ] να είστε όλοι καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα [ τα καλύτερα στη ζωή δεν αγοράζονται ακούστε με που σας λέω ]
*

Periodic table

2010-10-31T23:26:00.001-06:00

Καλό μήνα , ας τα πούμε πριν οι υποχρεώσεις και οι δουλειές μας πνίξουν

Δεν είναι μόνο αυτό βέβαια, τον τελευταίο χρόνο οι δουλειές μου με έχουν απορροφήσει περισσότερο ίσως από όσο θα έπρεπε, έχω περάσει πολλά δεδομένα στο περιθώριο και οφείλω να πω με κάθε ειλικρίνεια ότι δεν αισθάνομαι πια ιδιαίτερα άνετα με την ανάσυρσή τους , με την ερώτηση για πολύ καιρό “μα ήμουν εγώ...” , νομίζω ότι αυτόματα δημιουργήθηκε η αναγκαία και ικανή συνθήκη για να καταλάβω ότι δεν θα υφίσταται κομβικό σημείο σε επόμενη φάση.

Από την άλλη οι εμπειρίες , οι εντυπώσεις και η πολυπλοκότητα κατεβαίνουν χωρίς να δίνουν δυνατότητα προσομοίωσης και ελάχιστης αφομοίωσης , οπότε ό,τι δημιουργείται τραβάει και τούτο εδώ το ιστολόγιο όλο και πιο μακριά όλο και πιο βαθιά αλλά ... αν ήταν να ακολουθούμε τις προκαθορισμένες σταθερές δεν θα είμαστε και αυτοί που είμαστε.

Περιέχει αρκετή επικίνδυνη ουσιαστική προκλητική επιστημονική γοητεία το άγνωστο εκεί έξω , έγκλημα δοθείσης της ευκαιρίας να μείνει ανεξερεύνητο.

We live only once – αν και τώρα που κόβω βόλτες πέριξ του Θιβέτ ίσως θα έπρεπε να κλέψω χρόνο και να δω πώς δέχεται η δική τους ουράνια πολιτεία και κυρίως τί θα είχε να πει, σε δύο τεχνοκράτες που μιλάνε εντελώς κωδικοποιημένα . Θα είχε ενδιαφέρον, σκεφτόμασταν τις προάλλες.

Η στέπα παραμένει η ίδια, παγωμένη και έρημη, Αλλά γεμάτη πλούτο, αποτέλεσμα ότι αυτές οι στέπες όσο ο πολιτισμός μας θα μιλάει με κύριο άξονα τον υδρογονάνθρακα , θα έχουν πάντα ζήτηση. Και όχι μόνο λόγω του υδρογονάνθρακα. ΟΙ αποστάσεις, το μικρό ποσοστό κατοίκων ανά km2 , είναι μια καθαρή εγγύηση ελαχιστοποίησης απωλειών. Εδώ έχει καταγραφεί επιστημονικός πειραματισμός, ενίοτε και ερασιτεχνισμός, επιστήμη, έχουν παιχτεί πολιτικά παιχνίδια, μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα.

Και περνώντας όλα αυτά τα χρόνια από τις ταπεινές συνεταίρες της πρώην ΕΣΣΔ όπως η γεωργική Μολδαβία και η ιδιότυπη Τρανζίστρια, μέχρι τη Λιθουανία, τη Λεττονία, την Ουκρανία, φτάνοντας μέχρι το μακρινό Αρχαγκέλσκ , μπορώ να διαπιστώσω το πνεύμα μιας εποχής και μιας ακόμα πολιτικής που μπροστά στη δυνατή εικόνα του συνολικού δε δίστασε να κάνει κιμά ότι πέτυχε σε άνθρωπο στο δρόμο της. Αυτά για να μην υπάρχουν αυταπάτες για τις όποιες μέχρι τώρα πολιτικές ιδεολογίες , κάθε είδους τοποθετήσεις και προσεγγίσεις σχετικά με το ανθρώπινο. Κυνικά, είμαστε όλοι 'μέσα' και 'οχήματα' , και αν σας φαίνεται ότι παγώνω με σκληρό τρόπο τους ρόλους θα σας έλεγα ότι έχω πάρα πολλούς λόγους να το ισχυρίζομαι.

Το παραθέτω , έτσι απλά για να γνωρίζουμε ίσως κάτι περισσότερο για τις επόμενες επιλογές μας και ελπίδες μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από τα κουρασμένα δίπολα και τις μεταμορφώσεις τους , είναι ζήτημα χρόνου , ενδεχομένως έμνευσης και συνθηκών να το βρούμε και δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά τελικά πρέπει κάθε γενιά να παίξει και το στοίχημά της ανάλογα με τις δυνατότητές της.

Εμείς εδώ ήρθαμε για να τελειώσουμε ό,τι άρχισε πριν από τρία χρόνια. Έτσι είναι οι μεγάλες δουλειές. Και θα τελειώσουμε ό,τι και να γίνει.

Είναι λίγο άγρια αυτή η αποφασιστικότητα έτσι όπως διατυπώνεται , αλλά εμείς δεν το βλέπουμε έτσι, αυτή η αγριότητα είναι κομμάτι μας , ενδεχομένως να είμαστε και εμείς οι ίδιοι φτιαγμένοι από τέτοια υλικά και αμφιμονότιμες αντιστοιχίες , από όσα διαπιστώνω αυτή η ομάδα των είκοσι που ανακατεύεται σε αυτό το “απόλυτο μηδέν και όλα” έχει ήδη 'φύγει' για το “απόλυτο μηδέν και όλα” προ πολλού.

Σας αφήνω κάπου εδώ πρέπει να προλάβουμε ένα εξαιρετικά βαρύ πρόγραμμα , που τα έχει όλα

Μέχρινα τα ξαναπούμε μία περιήγηση από το συνταξιοδοτημένο ανθρακωρυχείο της Lackawanna, διότι όπου και αν φτάσει ένας ΗΜΜΥ δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ ότι ξεκινάει να βγάζει ρεύμα από τον ταπεινό άνθρακα. Πώς λέμε, ο "πολιτισμός του άνθρακα"; η "επιστήμη του άνθρακα"; η "πολιτική του άνθρακα" ; κάπως έτσι

Σημειώστε το κέφι και το γέλιο του πιτσιρικά , μπαίνοντας , είναι μια δική μας αντίστοιχη εικόνα , και είναι η εικόνα που θέλουμε όλοι να κρατήσουν από μας σε κάθε ενδεχόμενο, για να παραμείνουμε ζωντανοί στο υπερσύνολο που θα μας καλύψει

Εξάλλου κι εμείς , άνθρακας και άζωτο είμαστε, αν δεν κάνω λάθος.. όλα τα άλλα, απλά μικρή προσωπική ιστορία μέσα στο πλαίσιο του άνθρακα πάντα . Να είστε όλοι καλά και τα λέμε

Snap shots

2010-10-25T02:46:00.005-06:00

Το ιστολογιο κλείνει το μήνα των 'παθών' αισιόδοξα.

Το female chic είναι μια μεγάλη περιπέτεια, που για τη φιλοσοφία αυτού του ιστολογίου συναρτάται αποκλειστικά σε ένα : 'στην εσωτερική αρμονία και ισορροπία'. Σας λέμε a bientot , θα τα πούμε από τον ερχόμενο μήνα μέσω των δορυφόρων κάπου από την Ασία. Μέχρι τότε να είστε όλοι καλά

Melting when I was dealt in

2010-10-20T21:25:00.005-06:00

Το βιντεάκι είναι ό,τι πιο κοντά στη συγκλονιστική εκτέλεση των 80s . Άντε να έρθει η Τρίτη να φύγω γιατί δεν μπορώ άλλο την απραξία.

Δεν είμαστε όλοι Χιλιανοί, είμαστε όλοι μεταλλωρύχοι και ο νοών νοείτω.

Αυτή τη στιγμή ο ΓΑΠ οραματίζεται ότι φτιάχνει το FENIX που θα μας βγάλει στην επιφάνεια. Σαν τον Λουδοβίκο με τις κλειδαριές στα υπόγεια των Βερσαλλιών

Στο μεταξύ επιδιδόμαστε για άλλη μια φορά στο εθνικό σπορ "αναμένοντας τον επενδυτή". Δέκα χρόνια πριν ήταν οι περίφημοι "θεσμικοί" επενδυτές, στις μέρες μας είναι οι Άραβες και οι Κινέζοι επενδυτές. Με την ίδια αφέλεια .

Στο μεταξύ μέχρι να έρθουν οι επενδύσεις και να παράξουν, μπορούμε να ξεπεράσουμε το σύνδρομο του σούπερ λαού που θεωρούμε ότι είμαστε, με τα τόσα προτερήματα ;

Κλαμμένη - κακοκλαμμένη μάλιστα - ιστορία αυτό το έρημο το Βατοπαίδι. Στα πλαίσια των θολών σχηματισμών εκατέρωθεν και του γενικού ρευστού πολιτικού τοπίου καλό είναι να σκεφτούν οι 'πρωταγωνιστές' ότι τα τοπία πρέπει να ξεκαθαρίσουν έστω και φαινομενικά.

Κάποιοι δεν θέλουν κάποιους μαζί τους και τους στέλνουν βόλτα στην πολιτική ανυπαρξία ως μη χρήσιμους .

Δεν αντέχω τη βαλκανοβλάχικη κλάψα από τη στιγμή που το νόμιμο και ηθικό δεν πιάνει πλέον ως επιχείρημα.

Τώρα τί ακριβώς θα δικάσει αυτό το δικαστήριο; για άλλη μια φορά έναν εύπιστο και κάποιους άπληστους ή και τα δύο.

Οπότε η περιοδικότητα παραγωγής εύπιστων ( πολύ κομψά το γράφω είναι γεγονός ) και απλήστων σε αυτή τη χώρα πάει μια χαρά.

Ξαναγυρίζω στους επενδυτές, σαν να ανοίγει περισσότερο το 'παιχνίδι' τώρα..

Αυτές τις μέρες βλέπω τηλεόραση όσο αντέχω γιατί το να συγκεντρωθώ και να διαβάσω είναι πρακτικά αδύνατο.

Οι εικόνες δίνουν την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω μας γέρασε απότομα.

Είναι ό,τι πιο soft μπορώ να πω για όσα παρακολουθώ αναγνωρίζοντας βέβαια ότι ο συντηρητισμός προσπαθεί για άλλη μια φορά να ικανοποιήσει όλα τα γούστα , τα υπάρχοντα γούστα απομυθοποιώντας παράλληλα τόσο μα τόσο άτσαλα όσα θεοποίησε σχεδόν τις προηγούμενες δεκαετίες.

Μπορεί κάποιος να τους πει να κόψουν εκφράσεις του τύπου "ανεβαίνει το πολιτικό θερμόμετρο;" Για να υπάρχει πολιτικό θερμόμετρο πρέπει να υπάρχει πολιτική.

Αναπόφευκτη η κούραση , τους τελευταίους μήνες γίνεται διαρκής κριτική και ανάλυση για τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας, αλλά η τομή ώστε να περάσει όλο αυτό στο παρελθόν δε γίνεται.

Η προεκλογική περίοδος στο προάστειο έχει μεγάλη πλάκα, πάντα είχε. Το προάστειο έχει τους δικούς του ρυθμούς, όχι ότι δεν το έχει αγγίξει η κρίση. Το έχει αγγίξει εδώ και 2-3 χρόνια σταδιακά αλλά τώρα είναι και εδώ εμφανής περισσότερο.

Πάντως μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι γιατί έχουμε σωτήρες και φωστήρες του δήμου , που ξεπηδούν από οπουδήποτε οραματιζόμενοι τις ανατροπές που θα φέρουν μέσω του επαναστατικού "Καλλικράτη" .

Για τον οποίο δεν έχω άποψη και μεταξύ μας προς το παρόν δεν θέλω να αποκτήσω . Μου φαίνεται πολύ θεωρητικό για να μπορεί να εφαρμοστεί από τόσο πολλούς και ο νοών νοείτω. Από την άλλη πάλι περνώντας ένα βράδυ έξω από ένα εκλογικό κέντρο είδα μια ομάδα από παππούδες, ... από τον καιρό του Καλλικράτη και αυτοί ... ξεχασμένοι στις καρέκλες των εκλογικών κέντρων. Τί concept είναι αυτό; πάντα είχα την απορία

Φυσικά επειδή κανένας 'Καλλικράτης' δε σώζει καταστάσεις, ας φροντίσει κάποιος έξυπνος από αυτούς που θα εκλεγούν να σώσει τη λεωφόρο Βουλιαγμένης από τη λιμνοποίηση κάθε φορά που βρέχει πολύ , μόνο στην περιοχή της Γλυφάδας λιμνοποιείται σε χρόνο dt

δεν είναι τυχαίο .. αν και μεταξύ μας επειδή όσοι εκλέγονται σε αυτό το δήμο έχουν το πολιτικό μέγεθος των κατοίκων της 'Λιμνούπολης' και του στρουμφοχωριού πάλι τα ίδια θα γράφω σε τέσσερα χρόνια .

Και αυτό είναι το τραγικό, ότι ξέρω και εγώ και εσείς ότι τα ίδια θα γράφουμε πάνω κάτω σε τέσσερα χρόνια, σα να έχει κολλήσει ο τροχός και να μην ανεβάζει ούτε κατεβάζει

ΥΓ Η Google μας θυμίζει ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ντίζι Γκιλέσπι. Σκέφτομαι ότι έχω καιρό πολύ καιρό μάλιστα να γράψω ένα ποστ για τη Jazz και τις ανθρώπινες σχέσεις, για τους ανθρώπους με τις κρυστάλλινες σκέψεις που χάνονται μέσα στη βροχή.

Αφού βρω το θεωρητικό σχήμα υπόσχομαι να 'πρωτοτυπήσω '

Tissue engineering

2010-10-14T21:46:00.000-06:00

Είναι μια ειδικότητα όπως όλες οι άλλες. Σκέφτομαι.
Ένας άλλος πληθυσμιακός και ποιοτικός 'μικρόκοσμος' σαν τον δικό μας.
Επιδιορθώνει, κόβει, ράβει, ξηλώνει πάνω σε συστήματα, στα υπόγεια των εγκαταστάσεων [συνήθως]
Διαδικασίες, ρουτίνες, υπορουτίνες, σενάρια και τεχνικές. Επάγγελμα: χειρουργός με ειδικότητα τάδε.
Τους αντιμετωπίζω με δέος.
Επάγγελμα : μηχανικός με ειδικότητα τάδε. Μας αντιμετωπίζουν με δέος είπε. Το δικό μου δέος εχει φόβο, το δικό του και πελατειακή κοινωνικότητα. Υπό κανονικές συνθήκες αυτό.

Οπότε σήμερα σε λίγες ώρες θα συναντηθούν τα δύο δέη και η μηχανικός θα κάτσει να υποστεί το tissue engineering, με την αίσθηση ότι μπήκε στο συνεργείο για ψιλοεπισκευή.

Δεν μου αρέσει , προσπαθώ να βρω ένα σενάριο να αποδεχτώ τη σημερινή μέρα. Χθες έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να την ξεχάσω. Αστειεύτηκα μαζί της, την διακωμώδησα μαζί με τον εαυτό μου, διανύοντας περίπου 150 km μέσα στην Αττική , μόνο και μόνο να μη βρεθώ παρέα με τη σημερινή μου υποχρέωση.

Από την άλλη βέβαια σκέφτομαι ότι είμαι πολύ τυχερή.
Αναλώνομαι μέσα σε τοξίνες, καυσαέρια, ηλεκτρομαγνητικά πεδία, ακτινοβολίες και ακόμα πιο βαθιά, και τη βγάζω καθαρή .. so far
Ο οργανισμός αποτοξινώνει συγκεντρωτικά , μπαίνεις καθαρίζεις και that's it. Ο δικός μου ανήφορος αρχίζει μετά το πέρας της επέμβασης και διαρκεί πιο πολύ από τις επεμβάσεις αυτές καθαυτές , σε συνάρτηση με τους φόβους μου.

Υποθέτω ότι αν τύχει και συναντηθώ με τον τρόμο, που τώρα πια ομολογώ ότι δεν τον βλέπω όπως τον έβλεπα παλιά, το παίρνω λίγο πιο αψήφιστα, πέρα από τις αρχικές αντιδράσεις, που είναι οι γνωστές ,
ίσως - λέω ίσως να βρω τον τρόπο - να του πω 'άντε να τελειώνουμε γιατί αρκετά σε περίμενα και έχω βαρεθεί.. για να δούμε λοιπόν τί μπορείς να κάνεις'.
Πολύ πιθανό αν και λίγο ανορθόδοξο αλλά κατά κανόνα σκέφτομαι ανορθόδοξα στα σοβαρά, αρκεί να τα δω σοβαρά και να τοποθετήσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτά,

Λοιπόν, τα λέμε σύντομα , εγώ μπαίνω για να αφήσω την επιστήμη να δράσει έχοντας στο μυαλό μου αυτό: ( κλεμμένο από εδώ )
Τώρα τελευταία η επιστήμη ασχολείται πολύ κοντά στο μυαλό μου και αυτό δεν μου αρέσει. Don't touch up there !

ΥΓ Στο mode που λέει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις λέμε στους άλλους όσα θα θέλαμε αλλά δεν προλάβαμε να τους πούμε, κρατώ μια στάση σκεπτικισμού: βλέπετε τις 300/365 μέρες του χρόνου είμαι σε φάσεις που αν συμβεί κάτι δεν θα έχω προλάβει ούτε να ακούσω όσα θα ήθελαν να μου πουν και δεν μου είπαν , ούτε να πω .

Παρόλα αυτά σήμερα δοθείσης της ευκαιρίας του κλιπ, που είναι από μόνο του μια υπόσχεση για μια ονειρεμένη ζωή , θα έλεγα ότι αν και δεν υπάρχουν ονειρεμένες ζωές - ευτυχώς δηλαδή - υπάρχουν ονειρεμένες εμπειρίες.
Και σκέφτομαι ότι αυτό που δεν έχω πει τόσα χρόνια είναι γι' αυτές τις ονειρεμένες στιγμιαίες εμπειρίες έκανα και κάνω και εξακολουθώ να κάνω ό,τι έκανα, κάνω και θα κάνω, να σκέφτομαι ό,τι σκέφτομαι , να αισθάνομαι ό,τι και όπως αισθάνομαι , ότι δεν μου αρέσουν τα εύκολα και ότι λατρεύω τις κατά μέτωπο μάχες
[ αν και τους τελευταίους μήνες στο πρώην οικογενειακό μου περιβάλλον έχω επιδοθεί σε ένα μπαράζ χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη το ένα χειρότερο από το άλλο με ανυπολόγιστες συνέπειες για όποιον τα υφίσταται - αλλά αυτό το τελευταίο λέγεται απόδοση δικαιοσύνης και το γκάζι είναι πατημένο τέρμα ακριβώς γιατί λειτουργώ έτσι όταν τελειώνουν οι προθεσμίες, οι ανεκτικότητες και η κατανόηση ]
Αυτά , αποδομώντας την σημερινή ένταση και προσπαθώντας να υποβαθμίσω την εμπειρία των επόμενων ωρών. Φύγαμε !

*

The blogger and me / Part III/session: Oct2010

2010-10-12T01:14:00.005-06:00

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συνηθίζω πάντα με εκ βάθους συζήτηση με τον blogger , κάτι σαν προοίμιο του απολογισμού της χρονιάς. Φέτος απολογισμό δεν θα έχει, αφενός γιατί βαρέθηκα να κάνω απολογισμούς από το 2007 και αφετέρου διότι η φετεινή χρονιά είναι η πιο άχαρη χρονιά που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη, απλά άχαρη.
Βέβαια έχω περάσει και πιο άχαρες, αλλά για ένα περίεργο λόγο τις αχαροσύνες των καιρών θέλω να τις αποφεύγω.

Οι συζητήσεις με τον blogger είναι αναρτήσεις που περιγράφουν πάνω κάτω τις σχέσεις μου με τη μπλογκόσφαιρα. Γιατί στη μπλογκόσφαιρα γι αυτές τις σχέσεις θα γράψω, δεν θα κάτσω να γράψω για τις σχέσεις μου με τα κεφάλαια και τα ρεύματα.
Κανονικά ούτε αυτό θα το έγραφα φέτος αλλά διάβασα κάποιες αναρτήσεις που αναφέρονταν στην εμπειρία οπότε ενέδωσα.

Λοιπόν.. η διαδικτυακή εμπειρία συνολικά πια είναι μια εμπειρία που μπαίνεις γυμνός, ανυποψίαστος και αθώος και στο τέλος βγαίνεις θωρακισμένος. Ωριμάζεις δηλαδή, με ένα τρόπο αργό, βασανιστικό αλλά αποτελεσματικό.
Η διαδικτυακή εμπειρία είναι μια εμπειρία που δίνει κάθε ελευθερία στο παιχνίδι. Δοθείσης της ευκαιρίας αυτά τα έγραφα χθες σε κάποια άλλη πλατφόρμα. Ακόμα και αν δεν θέλεις να παίξεις πρέπει να παίξεις, είναι μια μορφή μικρής επιβίωσης.
Το θέμα είναι το πώς και το γιατί. Θα σας το αναλύσω λίγο περισσότερο.

Έχοντας περάσει τη φάση του κλειστού μπλογκ ( ως σκέψη ), του κλειστού wall στο FB διαπίστωσα ότι ήταν μεγαλύτερα τα προβλήματα που θα δημιουργούνταν από αυτά πού ίσως είχα τη δεδομένη στιγμή ή προσπαθούσα να αποφύγω.
Και εκεί διαπίστωσα ότι με όσους ανθρώπους λόγω προγράμματος και υποχρεώσεων ήθελα να βρεθώ και να επικοινωνώ βρέθηκα και με όσους δεν ήθελα ή συναντήθηκα αλλά δεν μου έκαναν , συναντήθηκα μια φορά και άπαξ και το έκοψα εκεί. Αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ ήταν η επιδίωξη , η φτηνή επιδίωξη. Καλώς ή κακώς δεν είμαι τύπος τωνν φτηνών επιδιώξεων
Και αυτό είναι το μέτρο μου: όσους βλέπω παραπάνω από μια φορά είναι οι άνθρωποι που θέλω να γνωρίσω , έχοντας εκτιμήσει στα πρώτο μισάωρο.
Δεν έχω ούτε το χρόνο , ούτε τη διάθεση για πειραματισμούς.
Δεν υπάρχει και λόγος εξάλλου.

Έλα μου όμως, που δεν έχουμε όλοι την ίδια άποψη; Και εκεί πια, χωρίς να έχω τη διάθεση και το χρόνο να αναλωθώ σε συζητήσεις προκειμένου να μπλοκάρω καταστάσεις τις ανοίγω και όποιος αντέξει αυτά που διαβάζει τα αντέχει.
Κοινώς 'ταίζω' το μουλωχτό θηρίο με την ελπίδα να μπουκώσει αλλά το βλέπω με αντοχές
Και ταυτόγχρονα παρατηρώ διαβάζοντας παράλληλα μαίηλς έμπλεα θαυμασμού και αφοσίωσης στα οποία δεν μπάινω στον κόπο να απαντήσω καν, τα τελευταία δυόμισυ χρόνια ούτε καν τα διαβάζω απλα τα βλέπω να φεύγουν στο delete.
Οπότε ξαφνικά διαγράφομαι από φίλη του Χ, - λες και θα κάτσω να αναρωτηθώ το γιατί - αλλά μου κάνει αίτηση φιλίας μετά από λίγες μέρες ο Υ, ο οποίος Υ είναι ο Χ αλλά δεν θέλει να το θυμάται ούτε ο ίδιος. Και το παιχνίδι συνεχίζεται τα τελευταία τρία χρόνια με παιδαριώδη τρόπο. Εκεί γελάω και επειδή και από κωλοπαιδαρισμό ξέρω όταν θέλω, λυπάμαι αλλά δε γίνεται να αδιαφορώ πάντα σε τόσο αρρωστημένη και ευρηματική ψυχολογία
Στοιχείο δεύτερο αρρωστημένων καταστάσεων: πριν από ένα χρόνο περίπου πάλι στο FB αποδέχομαι ένα αίτημα φιλίας - δεν τα πολυελέγχω πρέπει να ξέρετε, ούτε σκοπεύω - και ύστερα από ένα μήνα ανώδυνων σχολιασμών όπως συνηθίζεται, λαβαίνω ένα μαίηλ όπου - προσέξτε το αυτό - μου ζητήθηκαν πληροφορίες για συγκεκριμένο blogger που υπέθετε με ασφάλεια ότι γνώριζα.
Ψιλοπατούσε η δικαιολογία για το πώς απευθύνθηκε σε μένα αλλά δεν έστεκε το τόσο 'πίσω' χρονικά. Από μέσα μου αναγνώρισα το "υψηλό" επίπεδο έρευνας αλλά με μια πολύ αυστηρή απάντηση τα πράγματα μπήκαν στο σωστό δρόμο. Ευτυχώς για τον/την αποστολέα
Αποτέλεσμα : συνειδητά αποφεύγω το συγκεκριμένο blogger , έναν άνθρωπο που εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτή η μικρή χολυγουντιανού τύπου εμπειρία, μέσω Καζακστάν τότε ... ήταν πραγματικά αστείο από τη μια να με κυνηγάει ο εμπύρηνος βραχίονας και από την άλλη ... σουρεαλιστικό !

Δεν μπορώ να σκέφτομαι έντιμα σε αυτές τις περιπτώσεις που καταντούν προκλητικές από ένα σημείο και μετά.
Έντιμα θα σκεφτώ και θα συμπεριφερθώ σε ξεκάθαρα πράγματα,
για όσους εκτιμώ και σέβομαι και επικοινωνώ μαζί τους γιατί σε αυτή τη φάση μόνο αυτό μπορώ να δώσω, για όσους μπορώ να περάσω από τον ιστότοπό τους και να αφήσω ένα σχόλιο, με όσους έχω μοιραστεί περισσότερα πράγματα επειδή ήθελα και ένιωθα ανάλογα. Και αυτό φαίνεται.

Και σαφέστατα εδώ δεν γίνονται διακρίσεις. Πρέπει να σας πω ότι πάντα εισπράττω παράπονα. Κυρίως επειδή έχω πίεση χρόνου όποτε είμαι στην Αθήνα ή υπάρχουν και φορές όπως τώρα που όσο και αν το παλεύω δεν είμαι και στην καλύτερη ψυχολογία ή στην πιο θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων και των καταστάσεων.
Σε αυτή την περίπτωση και χωρίς παρεξήγηση θα δω τους φίλους μου από τη μπλογκόσφαιρα που θα τους κάνω να ξεχαστούν και θα κάνουν και εμένα εκείνοι να ξεχαστώ. Εϊναι σαν οικονομία δυνάμεων. Ανάλογα έχει συμβεί και σε μένα , δηλαδή το να έχουν σκεφτεί και οι φίλοι μου έτσι για μένα κατά καιρούς. Απόλυτα σεβαστό και αποδεκτό.
Αυτά με αφορμή μια συζήτηση με την αγαπημένη μου e_diva χθες στο FB

*

Saisir le jour

2010-10-08T02:59:00.000-06:00

γιατί διαφορετικά δεν παλεύεται. Δεν παλεύεται το να βρίσκεσαι στην Αθήνα και να σε πηγαίνουν με βάρκα ενώ θα έπρεπε να βρίσκεσαι αλλού και να πηγαίνεις με jet.

Γιατί την τελευταία εβδομάδα έτσι νιώθω μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα να τελειώνω με αυτή την κατάσταση που πάνω από όλα με έχει τσαντίσει. Mε την 'απραξία' που πρέπει να υπομένω, σα να μου λένε 'κάτσε έξω από το πάρτυ' .
Ε όχι , κακό , καλό αυτό το πάρτυ εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι έχω κάνει πολλές θυσίες για να βρίσκομαι σε αυτό , τιμώ τις όποιες θυσίες μου λοιπόν

Μικρό road movie και πρόχειρες παρατηρήσεις: λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους , ( να είναι η τιμή της βενζίνης; να είναι οι δείκτες της ανεργίας; )
πολλά 'ενοικιάζονται' σε επαγγελματικούς χώρους
άδεια καταστήματα ακόμα και στο προάστειο, αλλά γεμάτα τα στέκια ( έξω γιατί μέσα λόγω της γνωστής νομοθεσίας κλπ )
αλλά και προεκλογικό σκηνικό, της φτήνειας όμως, με τέντες, πλαστικές καρέκλες , προσκλήσεις σε εκδηλώσεις , φτηνές υποσχέσεις .. αυτό το τελευταίο το υποθέτω κρίνοντας συνολικά
Η ελληνική tv από την άλλη κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο ψαρεύοντας από το γνωστό ποτάμι με τα κάθε είδους τοξικά απόβλητα , ποντάροντας σε εκπομπές "λόγου και τέχνης" υψηλής ποιότητας . Τώρα αν πάλι αναρωτηθώ αν με όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες που τρέχουν στα reality δεν αξίζει να πας παρακάτω , θα έχω άδικο;
Εκτός από παίκτες reality ψηφίζουν κιόλας και αυτό είναι που φοβάμαι... Χωρίς διάκριση αυτό. Για να γίνεις ο,τιδήποτε πρέπει να στρωθείς και να κάνεις μικρό προσωπικό αγώνα, δεν μου τρέχεις με το ταψί στην τηλεόραση για να κριθεί η ερασιτεχνική σου μαγειρική. Έχει και το δούλεμα τα όριά του..
Ακολουθώντας την ιδεολογία της Τζούλιας - μια είναι η Τζούλια - : 'το θέμα είναι τα λεφτά' , τα υπόλοιπα είναι για να γράφονται τα ωραία και πονεμένα άρθρα για την κρίση και το πώς φτάσαμε εδώ ... θα συμφωνήσω ότι η κρίση υπήρχε στις αξίες μας, αλλά δεν βλέπω να ξεκολλάει και κανείς από την ιδέα του πλουτισμού και της αναγνωρισιμότητας μέσα από εύκολα μέσα..

εκόνα τελευταία: στο πρατήριο βενζίνης της γειτονιάς εικόνα κωμόπολης της Αριζόνα με 40 υπό σκιάν - οι Ρωσοπόντιοι εργαζόμενοι συγγενείς του ιδιοκτήτη , ξεκοκκαλίζουν ένα ψάρι δίπλα στο πλυντήριο .. λείπει μόνο ο κροταλίας στους θάμνους από πίσω για να συμπληρωθεί το σκηνικό. Με 1,54... το λίτρο , έχει να πέσει πολύ άραγμα ...

Μια γενική περιγραφή : με το μούδιασμα που έχεις όταν κατεβάζεις απότομα το ενεργειακό επίπεδο

Την Αθήνα τη βλέπω βιαστικά μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου, δεν με κρατάει τέτοια εποχή η πόλη - μεταξύ μας πολύ που την νοιάζει την πόλη αν θα κρατήσει εμένα, άλλο τόσο νοιάζει και μένα βέβαια, που έτσι κι αλλιώς με βλέπει σπάνια, νομίζω ότι εδώ και καιρό δεν είναι σε θέση να κρατήσει κανέναν ή μάλλον όπως το βλέπω αυτή τη στιγμή μας έχει όλους συνδεδεμένους σε virtual mode ... μπορώ να σας πω ότι είναι καλύτερα έτσι

Και κάτι από τα έδρανα του ΕΜΠ

Σας αφήνω εδώ, πρέπει να συστηθώ με νέες τεχνολογίες, προνόμιο του jump into forever αυτού που έχει καθορίσει ο καθένας για τον εαυτό του για να χωρέσει πιο άνετα στα χρόνια που έρχονται
*

Ωδή στη μικρή αναμονή

2010-10-01T22:55:00.000-06:00

...των αποτελεσμάτων και σκέφτομαι ότι η λέξη αναμονή είναι πολύ συνηθισμένη σε αυτό τον μικρό ταξιδιάρικο βίο, πόσες απολήξεις συνδέσεων σε αναμονές που θα γίνουν σύμφωνα με χρονοδιαγράμματα, πόσα συστήματα σε αναμονή, πόσες αίθουσες αναμονής , πόσες ανθρωποώρες αναμονής σε συστήματα που βρυχώνται ή πάνε ομαλά, πόσα σταμάτα και ξεκίνα και πόσα πάμε πάλι από την αρχή
Αυτές τις μέρες εδώ στην Αθήνα , προσπαθώ να θυμηθώ μία προς μία όλες τις αναμονές που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια και όσες θέλω να ελπίζω ότι έχω ακόμα μπροστά μου.

Φέτος δεν θα κάνω απολογισμό της χρονιάς, οι απολογισμοί περιέχουν ανθρώπινα στοιχεία και αυτό το ιστολόγιο αυτά τα τελευταία τα προσπέρασε με μια συμπερασματική φράση:

'οι άνθρωποι είναι όπως οι ομάδες στην αρχή της σεζόν, τους ανεβάζουν οι προσδοκίες αλλά πάντα στο τέλος τους αξιλογούν τα στατιστικά' .

Είναι και αυτό μία μέθοδος για να καταλάβω μέσα από τις σήραγγες τί γίνεται μερικές φορές εκεί πάνω. Είναι μια μέθοδος για να καταλάβω τί γίνεται ακόμα και μέσα στις σήραγγες. Ή για να είμαι ειλικρινής "ανέβασα" τη μέθοδο στα επάνω

Τα στατιστικά - για το θέμα μας πάντα - συντάσσονται ανάλογα με το μοντέλο επιβίωσης που προσδοκεί ο καθένας από όλους εμάς για τον εαυτό του, σε όλα τα επίπεδα. Προσπαθώντας να το 'φέρω' από το στοχαστικό του τμήμα στο πιο ρεαλιστικό, νομίζω ότι το δίπολο 'παραχωρήσεις(συμβιβασμοί) - υπερβάσεις' είναι αυτό που δημιουργεί και το ισοζύγιο.

Ζούμε σε εποχές που δομούν χαρακτήρες των συμβιβασμών και όχι των υπερβάσεων, σε μια χώρα των μεγάλων συμβιβασμών .
Οι όποιες υπερβάσεις είναι μόνο λεκτικές , άντε και συγγραφικές υπό την αγωνία 'ποιο σύστημα θα χωρέσει κι εμάς;" .

Τα ασυμβίβαστα έχουν πάει ταξίδι προ πολλού συνειδητοποιημένα ή και ασυνείδητα .
Ως χαρακτήρας κυρίως των υπερβάσεων νομίζω ότι μπορώ να κρίνω με συμπάθεια πια όσους κάνουν φαινομενικές υπερβάσεις καλλιεργώντας στην ουσία τη συντήρηση και το συμβιβασμό. Ωριμότητα βλέπετε.
Και νομίζω ότι ψύχραιμα και συνειδητοποιημένα είναι ένας ασφαλής τρόπος αξιολόγησης για όλους χωρίς να εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό.
Αχαρτογράφητα MWatt με την ψυχή στο στόμα διήνυσα το Μάιο που μας πέρασε συμβιβαζόμενη και υπερβαίνουσα ταυτόγχρονα , ξέρω τους όρους του προσωπικού παιγνίου εκ των προτέρων

Αυτά τα ολίγα με μία σκέψη: να τελειώνουμε γρήγορα γιατί η dream team της ηλεκτρολογίας με περιμένει κάπου στην Ασία και έχουμε πολύ σπουδαία πράγματα να κάνουμε στο μέλλον. Καλό σας μήνα

To κλιπ ένεκα το weekend , η Βενετία είναι ωραία για weekend αλλά πρέπει να βρω μια τρύπα στο χρόνο και δεν την βρίσκω με όλα όσα τρέχουν ( να βράσω τα μοντέλα μου) , ξέρεις εσύ που γελάς
*